Open naar Frankrijk

Komeet

2012-01-27T17:52:00.003+01:00

Na de verhuizing naar een lintdorp langs de dijk tegenover het eiland van Dordrecht, vond ik mezelf groot genoeg voor het van de plank plukken van boeken van mijn ouders. Konsalik ging erin als koek, lekkere dikke boeken ook. Maar vaak viel mijn oog op een stukgelezen boek, nu ja, 'stuk', oud was het, een paperback met een nogal aparte kaft, niet te vergelijken met de vaak zo zoete plaatjes op de covers van de mooi ingebonden Konsalik-boeken. De titel van dat boek met zijn al bijna bruine pagina-kanten was 'De geverfde vogel', schrijver Jerzy Kosinski.

Eigenlijk stiekem heb ik dat boek gelezen, een jaar of 12 was ik toen ik de beschreven gruwelijkheden tot me nam en details zijn me altijd als foto's bijgebleven. Nu, 26 jaar later, heb ik datzelfde boek misschien al 4 keer gelezen, zou het zo nog een keer kunnen doen mits ik niet bezig ben met een knappe heelalsage bestaande uit 6 delen en het geleende 'Duivelsverzen' nog op me ligt te wachten. Nu zou ik ook in tig dozen moeten gaan graven met een koplampje op, want waar het boek is gebleven??

Even terug naar dat bizarre verhaal over de geverfde vogel;

Daarin beschrijft de hoofdfiguur ook hoe de zigeuners altijd met een komeet rondtrokken om zo gloeiende kooltjes mee te kunnen nemen, het vuur dragen om overal de warmte te hebben die zo onmisbaar is voor mensen.

De beschrijving van hoe een komeet in elkaar zit is eenvoudig; Men neme een oud blikje, maak onderin veel gaatjes, maak er een handvat aan zodat je het heen en weer kan zwaaien als een wierrookvat zodat de kooltjes af en toe wat zuurstof krijgen.

Wat moeten wij met zo'n komeetje, zou je denken? We zijn geen ronddwalend volk, misschien alleen tussen de oren.

Om takkenbossen ergens op ons grote terrein te verbranden is het vuur maken met een aanmaakblokje geen doen. Die blokjes stinken en de blokjes gemaakt van natuurlijk materiaal gaan snel weer uit of branden buiten niet lang genoeg om een takkenberg aan te steken. Daarnaast zijn ze niet goedkoop in de hoeveelheid die wij ze gebruiken, soms drie keer op een dag. (Takkenbossen, schouw en CV)

We kunnen natuurlijk vragen aan iedereen echte kurken te bewaren, ze hier in een oud vat petroleum te laten weken om ze na een half jaartje gebruiksklaar te hebben als aanmaakkurkjes, maar das ook wat.

Dus maakte ik in 2009 een komeetje met een handvat, want de te lopen afstanden zijn niet zo enorm als rondtrekkende volkeren. Toen hadden we nog geen houtgestookte CV. Dus het komeetje lag vergeten onder wat troep in het tuinhuisje na het twee keer gebruikt te hebben, bedolven onder het stof en Castels wintervacht dat tussen de kieren van de vloer alles daar beneden bedekt in een paar maanden.

Begin dit jaar bedacht Marc dat we beter af zijn als we het komeetje gebruiken voor het aansteken van de CV, dom dom dom, nooit meer aan gedacht.

En snel dat dat gaat met kooltjes uit de schouw, ideaal! Ons komeetje, een prul, een blik met gaten, maar zo handig!

Foto's

2012-01-26T19:20:00.001+01:00

Rijp

Een seconde voor mijn camera de geest gaf; 'Het oog van C'

Heerlijk, een echt draaiorgel in de grote stad

Ganzen

Grote Broer & Zoon

Wie zijn naam weet, mag het zeggen...

De lachtortels van C die 's nachts op uilen lijken

Neefje

Ook in Rotterdam; Occupy

Oer Hollands straatje om te logeren

Camera nieuws;
Marc ging er eens op googlen, misschien kunnen we de camera zelf wel maken... Panasonic heeft een goede klantenservice, want je kunt live met iemand chatten over je probleem na het invullen van een basisformulier.
Maar als je dan je uiteindelijke vraag op wilt sturen om een live service gesprek te krijgen, moet je eerst akkoord gaan met een betaling van 24 euro voor het antwoord op je hoofdvraag voor het versturen van het formulier. Ben je niet tevreden over het antwoord, dan krijg je je geld weer teruggestort.
Net zoiets als de service voor de eigenaren van kapotte Panasonic Plasma TV's zo vonden C en ik uit toen ik haar TV van slag bracht net voor het weekend; voorrijkosten mevrouw; 150 euro. Natuurlijk bellen we even om de reparatiekosten te geven. Zijn ze bij Panasonic een beetje gek geworden??
Dus googled Marc verder en vindt een forum van gebruikers van fototoestellen.
Gelijk een antwoord van een andere gebruiker; er kan condens in het toestel zitten.. Dus open maken en goed laten drogen. Zo gezegd , zo gedaan....
Hij lijkt het warempel weer te doen.. Op hoop van zegen en niet meer 's nachts in de auto laten liggen zoals ik in NL wel heb gedaan.

Kaarten van FR

2012-01-26T08:30:00.003+01:00

Klik Hier voor een grappige blogpost; kaarten van Frankrijk.

Hanensoep

2012-01-25T17:54:00.000+01:00

Het is geschied.

Zo fel als dat ik was over de aanvallen van gisteren met als resultaat die putjes in mijn benen, zo gaf het me de kracht de vogel eigenhandig het leven te ontnemen, te plukken en er hapklare brok van te maken. Tot groot genoegen van Castel en de katten. Saamhorigheid ten top met twee kippen die onaangedaan hun toktok-gang gaan. het vieze filmpje is niet zo'n prettig gezicht als je nog nooit bent aangevallen door een haan of nog nooit een dier geslacht hebt met als doel het op te eten.
Niet voor tere zielen dus! Wij eten er drie dagen van, ik kan weer rustig naar buiten, een andere haan is ons al aangeboden, de katten en Castel hadden een feestdag en M&M zijn weer een klein stapje dichterbij het back-to-basic leven.
Marc heeft nog een restje emotie met betrekking tot het doden van een gezond wezen. Ik in dit geval absoluut niet, het verbaast hem enigszins, wat ik wel begrijp, maar geen invloed heeft op mijn resolute manier van me het ontdoen van meneer de Haan.

De reis & Parijs

2012-01-25T00:40:00.000+01:00

Nog voor half 7 word ik door mijn vader op het station afgezet waar ik op tijd de trein naar Rotterdam heb. Het is niet koud voor januari, nog donker en het stadse leven komt op gang. De intercity doet er nog geen kwartier over en spuugt me uit op een vies rommelig perron waar iedereen zich verder haast. De zacht oranje verlichting is hier vervangen door het felle wit van stevige armaturen en bouwlampen, het Centraal Station wordt immers verbouwd en het werk moet door.
De Thalys is vroeg en ik zoek naar het juiste treinstel en stoel, maar hij is doodleuk bezet met de reizigers uit Amsterdam en in de gauwigheid zie ik in het kopcoupéetje geen andere stoel vrij en laat me even op een klapstoeltje zakken nadat ik mijn koffer in een rek heb gezet. Ik ben al geen ochtendmens, dus om me te oriënteren en zo vroeg al over-assertief te zijn gaat er niet in, of komt er niet uit. Zodra de trein zich in beweging heeft gezet besluit ik toch even te informeren bij de forse dame die met drie tassen en een jas zichzelf flink veel ruimte geeft. Gehaast staat ze op, sjouwt haar tassen en jas mee, moet een man aan de andere kant verzoeken op te staan, om zich daarna met veel gedoe te laten zakken in de niet zo ruime zachte zetels van deze lekker snelle en stille trein. Reizen met de Thalys is best luxe, schoon en goed georganiseerd, maar toch, die stoelen blijven aan de krappe kant evenals de beenruimte. Ik bedenk me dat het allicht beter is als vliegen in een sardienenblikje. De vader tegenover me met glanzend gepoetste schoenen, spijkerbroek, colbert en een nonchalante sjaal als winterjas wordt gebeld door zoonlief en legt daarna uit aan 'mamma' dat hij het niet ziet zitten om helemaal naar het middelste treinstel te lopen om koffie te halen. Hij zit net achter de 'cockpit' en de restauratie-ruimte is het middelste treinstel van deze enorme lange trein. In geval van een aanrijding zijn we de klos, wij achten zo helemaal voorin. Jaloers maar toch ook met een glimlach knikt hij naar me als ik mijn thermoskannetje tevoorschijn haal met een innimini dekseltje als beker om een lekker warm bakje koffie in te schenken. Het betreurt me diep dat ik geen ander bekertje bij me heb, ik had het graag gedeeld om het zwaarmoedige al vermoeide reisgezelschap op te beuren. De bedompte stilte met enkel het geluid van de beweging van deze snelle techniek-slang met mensjes geeft me weinig ademruimte en dit op de maandagochtend.
Hier word ik nou meewarig van, ik heb een beetje medelijden. Met al die mensen die zich hierin begeven, vrijwillig en vaak gedreven, om te werken voor bedrijven waar iedereen zich zo afhankelijk van opstelt. Voor de zekerheid, voor de spaarrekening, voor de kinderen en later, voor de huur en de hypotheek of voor een auto die vaak voor de garage staat, omdat ze nu eenmaal met het openbaar vervoer reizen. We zeggen niets en kijken niet naar elkaar. Iedereen in zijn eigen wereld met uiteraard de mobieltjes, ipods en blackberriedingesdingen. We krijgen van de Thalys minder ruimte als dat er in de leerboeken staat dat we minimaal een armlengte nodig hebben om psychisch en sociaal gezond te blijven. Op zo'n moment, in die bomvolle Thalys, op maandagmorgen doet het me beseffen dat ik niet anders kan dan me zoveel mogelijk te distancieëren van deze gekte. Het kan toch niet zo zijn dat wij mensen zo ontzettend snel evolueren dat ik, met maar 37 jaar op de teller, de enorme verschuiving zie die ze 'vooruitgang' noemen? Ik vind het niet gezond voor de mensheid, de machteloosheid snoert me mijn gedachten.
Ik zie het wel, maar waar sta ik? "Vanavond bij een vuur in een ruwe ongepimpte schouw, met een ander blij vrij mens, een levenskunstenaar, met ruimte in het zo popperige sprookjeshuisje vol met M&M enzo. In een bos met een hard stromende, haast kolkende rivier die vaak een stil mistig meer mag zijn met enkel leven vanuit het dierenhart, en wij dan."
Na Brussel komt er wat ruimte, maar de lucht blijft bedompt. Tijd om een filter op te trekken om me op te laden voor ruim 4 uur Parijs in m'n up. Met goede voornemens 'even naar Austerlitz te metroën, koffer in kluisje, terug naar het centrum om eens uitgebreid relaxed (-hahaha, och goshie Tien toch, hoe haal je het in je hoofd!-) te gaan lunchen met mezelf en kosten nog moeite besparend.'
Omdat ik geen buur meer heb kan ik me in een hoekje van de coupé nestelen, benen gestrekt onder de tafeltjes en laat ik mijn hoofd rusten op mijn borst, luikjes toe en dromen over het uitstappen in het zuiden van Frankrijk, thuis. -Dat uurtje nog rijden naar huis is peanuts vergeleken bij de eerdere 1000 kilometers.-
Een kwartiertje voor Parijs word ik wakker en voel me echt al wat opgefrist en beter wakker dan vanochtend om 5 uur. Nog steeds relaxt loop ik later met koffer, rugzak en linnen tasje over het perron richting metro. De rijen voor de ticket-automaten zijn eindeloos. Ik oriënteer me rustig, maar voel me gelijk beklemt alsof er van alles staat te gebeuren dat ik zeker niet in de hand heb. Ik trek een relaxte zelfverzekerde houding op en ga toch maar in één van de rijen staan. Op m'n gemakkie lukt het me deze keer makkelijk om kaartjes te kopen en ga ik eerst uitblazen boven. Gard du Nord is geen kattenpis als je uit de middle of nowhere komt en je je nog wel kunt bewegen in het bekende Nederland, met de auto dan weliswaar.
Ik sta nog geen 2 minuten naar de continuë chaos te kijken van wat neon, reclames zo groot als de mooie oude panden zelf, een overdaad aan kleur en vormen tegen de zo klassieke panden er achter en omheen, het razende verkeer, stoplichten en mensen. Mensen, mensen, wat een mensen. Een heksenketel, er loopt natuurlijk van alles en zo'n station is vatbaar voor alles. Naast de reizigers heel veel anderen die daarop leven. Hetzij werkzaam voor de spoorwegen, hetzij voor de gevulde zakken en tasjes die niet goed vastgehouden worden. Taxi's en een clubje meiden van onbekende afkomst die met smoezelige papiertjes komen van een of andere kinder-actie voor zielige kindjes. Ik voel me bijna net zo'n zielig kindje als ik haar uberhaupt het voordeel van de twijfel en oogcontact aanbied. Muts die ik ben. Geïrriteerd houd ik vol dat ze weg moet gaan. Door naar Austerlitz, waar ik de verkeerde uitgang heb en daar even blijf dralen voor een korte impressie van zomaar een plek in Parijs. Daar waar alleen taxichauffeurs, bedelaars en dieven regelmatig verpozen en elkaar zo'n beetje wel kennen, de mensen die kijken en wachten en grijpen hun kansjes. Zo ook een echte oude clochaar met een lange grijzende baard, een lange zwarte jas en ok schoeisel, een zwarte muts op zijn hoofd en anderhalf kop kleiner als mij. Zijn hand gewoon uitgestoken en mijn hand zat al -jjaa, relaxed en nonchalant- in mijn zak te wriemelen met wat eurocentjes. Ik ben de rotste niet, geef die man wat centen en wil weer verder om me heen kijken, de lucht proeven en de tijd ruiken. Maar Clochaar geeft me de kans niet. Hé, deze wordt ook vervelend. Hij wil me een kusje geven als ik laat merken dat die zak van mij leeg is. Maar ho even! Dus ik moet het mannetje hardhandig van me afduwen. Clochaar druipt af en drie enorme grote afrikanen neutraal gekleed komen vragen of alles goed is. Lachend zeg ik "Ja", ik denk nog best relaxed te zijn. Op naar de bagagekluizen die onder het spoor gevestigd is bij de achteruitgang van het station.
Het leek wel een vliegveld met douane; mobiel in het bakje buiten de metaaldetector om, alle tassen op de rolbank door zwarte flappen die de spullen scannen op ....? Geen idee eigenlijk. De voorwaarden waaronder ik mijn spullen daar voor wat euro's in een kluisje stal hebben geen weet van mijn bestaan en ik kan zulk frans vakjargon echt nog niet begrijpend lezen.
((Er zit een machete in, een groot half gekromd hakmes voor in de rimboe, voornamelijk gebruikt op het zuidelijk halfrond door boeren. Maar vooral in Rwuanda tijdens de laatste van de 5 keer genocide. Gekregen van D die het voor ons gekocht heeft tijdens hun eerste vakantie daar na hun vlucht naar Europa. Ze gaf ons franse les en ik hou zoveel van dat gezin, zie de kinderen opgroeien en vrienden voor het leven met als verbinding ons 'vreemdeling' zijn en blijven. Zij daar, wij hier in Frankrijk.))
Dat mes in die koffer past maar net diagonaal. Dat moet er wreed uitzien, ook voor de werknemer die daar zit, ook een grote afrikaan met een rij spierwitte tanden. Een vrouwelijke medewerkster brengt me naar een kleiner kluisje als waar ik naar sta te staren om erachter te komen hoe dit apparaat nou weer werkt. Metrokaartjes-apparaat was ook al weer een machine. Jammer, zo weinig mensen-werk door al die machinerie. Ik ben onzeker over die machete in die koffer, waar controleren ze op. Zometeen kom ik terug na een heerlijke relaxte lunch ergens in een leuk tentje (-hahaha, och goshie Tien toch, hoe haal je het in je hoofd!-) , staat de Police daar om verhaal te halen bij diegene die die koffer op komt halen binnen de zoveel uren.
Niet gerust loop ik de kille betonnen ruimte uit met de lange rijen kluisjes en stap naar buiten. Misschien toch even hier de straat op lopen, ik probeer nog steeds een leuk uitziend druk Bistro'tje te vinden en misschien een foto-winkel om even naar mijn camera te laten kijken. Het eerste dat ik zie lopen is een man op blote voeten op de rug gezien, geen lange broek en een deken over zich heen geslagen. Zwart plukhaar komt als donker piekje boven de deken uit. Hij draalt en is nog ver van mij als hij zich omdraait en mijn kant uitdraalt. Hij loopt me voor de voeten, zonder gedraal dit keer en steekt ook zijn hand uit met een smekende blik. Misschien dat jullie gelijk begrijpen dat ik hem boos aankijk en afblaf, in het nederlands nog wel, hoe relaxed is dat!? In een acacia die hier langs de straat staan ingebed in stenen, beton en asfalt, zie ik een klein lief bruin gestreept kruipertje twitteren, het vogeltje is ook prima op zijn gemak. Ik zie dat even aan, maar voel me volledig overvallen door de Stad van de Liefde, Lichtstad, noem maar op de bijnamen en oh's & ah's.
En tuurlijk hoort het bij de opvoeding, indien mogelijk, om toch eens in Parijs geweest te zijn. Dit is mijn derde keer, eerste ervaring was zwart, de tweëede wit maar kort, deze derde mag er na al die jaren wel eens gewoon okee zijn, ehm, worden. Kan nog, toch?? Terug de metro in om de moed te vatten in het centrum uit te stappen en gewoon de stad even in me op te nemen. Ik snap nog steeds niet waar ik deze arrogantie vandaan haalde, de moed en met 'ogen wijd dicht', ... zoiets ja. ('Eyes Wide Shut' is een film, geen slechte!)
De aversie om in het centrum uit te stappen om te denken dat ik hier nog van genieten kan is definitief genezen. Alle Parijs-liefhebbers ten spijt. Voor mij is zo'n stad het tegenovergestelde van waar wij mensen afhankelijk van zijn als het om de essentie van leven gaat; Natuur.
Overal apparaten, computers, machines, motoren, de haast genante manier hoe we met elkaar omgaan en zoiets creëren als Parijs. Klapdeurtjes van metro's waar ik niet mee om kan gaan. Sommige deurtjes kun je zo doorlopen, bij andere moet er een kaartje in en ik kom erachter dat ik in zo'n stad erg veel tijd zou moeten nemen om me daar vrij te kunnen bewegen. Het is niet de vraag of ik dat wel wil, nee dus. Ik prijs me gelukkig dat ik onderweg naar huis ben en reis gewoon gelijk terug naar Austerlitz waar ik de Intercity richting Toulouse neem, na een déjeuneetje in de stationsrestauratie. Ik lees een AD en Marc belt me even als antwoord op mijn sms-je over mijn 1e indruk Parijs. Hij lacht en spreekt me moed in. Nu die koffer nog halen en Marc is ook benieuwd of ik met dat mes verder Parijs in mag.
Niks aan de hand, niks geen politiemacht, niks geen man met strepen en pet, ik werd vriendelijk nagezwaaid. Misschien bommen, echte wapens en drugs dan toch ook?
Nu nog 1 nieuw apparaat; een treinkaartjes-automaat en dan een ticket kopen voor de laatste trein-etappe steeds dichter bij huis, voor na de 4 uur durende rit, gelijk door op de boemel cq 'zweefbus'. Applaus voor de aansluiting van het spoor in Frankrijk! Een half uur voor vertrek staat de trein al klaar, gelukzalig laat ik me in mijn stoel bij het raampje zakken, ik mag met mijn rug tegen de rijrichting in wat de droomstand verhoogt, hopelijk een tweëede tukkie.
Helaas. Al snel komt er een man naast me zitten. Nou echt, echt, echt waar; wat een creep. Ik ga proberen een beeld te schetsen en hoop dat het lukt. Slank, 1.80 meter, rood, rond, gladgeschoren gezicht van een late zestiger met heel dun haar met een beetje brillcream dat met Lambik-achtige plukjes over zijn glanzende schedel gekamd zit, hoog opgeschoren en als een bloempot zo rond met daarboven weer een rand verticale plakkerige sliertjes dun haar. Een crème katoenen gebreid vest, smetteloze glanzend gesteven streepjesbroek met schoenen waar ik mijn haar in zou kunnen kammen. Ranke, ook rode vingers die hij zo rustig mogelijk samengevouwen in zijn schoot houdt met , zo te zien, samengeknepen knieën. Wat een kramp die man. Vier uur lang heeft hij zo gezeten, af en toe zich afleidend met een zojuist gekocht magazine om zo onzichtbaar mogelijk te reizen en geen aandacht te trekken. Laat dat nou juist wèl de aandacht trekken doordat die man zo'n stank verspreidde en er zo zijn best voor deed om te verdwijnen, creepy, creepy. Het deed me denken aan boer Pierre die zich ook bijna nooit schijnt te wassen, een zurige oude poeplucht, ik heb er geen andere woorden voor. Daar heb ik 4 en een half uur naast moeten zitten in een volle trein. Ook heb ik niet de scanbare ticket uitgeprint, maar zoiets als een betaalbevestiging, oops foutje. Maar de conducteur is een franse gentleman, dus ik bof. De stank kan ik even van me afschudden door mijn sjaal over mijn hoofd en ogen te draperen om weg te doezelen. Dit tweëede rustpunt doet ook goed, terwijl het grauwe landschap in letterlijke sneltreinvaart aan me voorbij schiet en langzaam heuveliger wordt, tot ik meer kale sombere winterbossen zie met hier en daar een pluk eeuwig groen. In Brive gelijk overstappen de boemel in, waar ik later geconfronteerd word met een heel zenuwachtig conducteuse, klein van stuk en alles controlerend met map onder haar arm. En wéér heb ik iets niet goed gedaan, foei foei foei zoals ze voor me staat en me berispt terwijl ze zich omdraait om met de francaise tegenover me te bespreken dat ze "dat toch altijd weer uitleggen moet aan 'l'étrangières'". 'T interesseert me echt niet meer. Nog een 100 minuten boemelen en om 8 uur sta ik op het stationnetje waar Marc op me wacht.

Haantje

2012-01-24T11:17:00.000+01:00

Vanochtend was ik er als eerste uit, ik heb iets minder slaap nodig. De lucht is bleek blauw, de zon moet nog opklimmen tot voorbij de randen van de kloof. Zoals altijd laat ik de kippen eruit en geef ze wat voer en breng Castel haar ontbijt met een knuffel.
Marc gaat lauzes hakken en ik probeer vuur te maken in de schouw wat niet meevalt met niet droog hout. Na een uurtje rommel ruimen wil ik even bij Marc gaan kijken buiten, de gorges bewonderen, de frisse geur opsnuiven in het bos en mezelf een extra thuis-gevoel geven.
De kippetjes scharrelen voor de schuur rond de haan die het pad blokkeren naar de zijkant van het huis waar Marc stenen zit te hakken met een muts op, dik vest aan en handschoenen. De haan is het niet eens met een nieuw kippetje. Hij valt haar aan alsof het een andere haan is, een lelijke zwakke misvormde haankip op twee enorme poten met armen als vleugels die er losjes bij bungelen.
Wat ik bedoel te zeggen is dat meneer Haan mij aanvalt alsof zijn leven en dat van zijn toom -bestaande uit twee kipjes- ervan afhangt. Hij pikt me in de benen en of ik hem nu diverse schoppen geef met de ronde punt van mijn slippers of niet, Haan blijft me aanvallen en probeert me het huis in te jagen. Ik moet hem letterlijk van me aftrappen. Dus Haan is even vergeten dat de orde hier bestaat uit twee mensen, een vrouwtje en een mannetje, wat katten die hem negeren en een hond...
Ik moet me inhouden die Haan niet te vangen om z'n kop eraf te hakken. Gesteriliseerd is hij al, dus via hem geen kuikens voor meer kippen en eieren. Een verse hanensoep zou er eigenlijk wel ingaan, maar ik krijg hem niet te pakken.
Marc kijkt vanaf zijn hakstoel geamuseerd toe.
Ergens komende maanden maak ik soep, dat staat vast!

Eind van de middag na het verzagen van een enorme dode beuk die vervaarlijk aan de overkant van het ravijn een net zo grote linde probeert scheef te zetten, stuur ik Marc onder de douche, want die zit tot achter de oren onder de aarde en het zaagsel, en ga ik de CV-ketel schoon maken om hem daarna aan te steken. De schuurdeuren zet ik open en de kruiwagen plaats ik er dan voor om alle as er zo in te kunnen schuiven. Meneer de Haan is het nog steeds niet eens met mijn aanwezigheid en terwijl ik met mijn rug naar de deuren bij de ketel bezig ben vliegt hij me weer aan en pikt drie keer in mijn kuiten waar dus nu drie bloedende gaatjes zitten. SOEPHAAN!, en razend van de schrik ga ik hem achterna en zoek wat om naar zijn kop te gooien. Geen handgroote steen als je hem nodig hebt. Geen spa of schop als je hem nodig hebt, geen machete, sikkel of bijltje als je ze nodig hebt, dus krijgt hij wat flinke schoppen, ik nog twee gaatjes in mijn kuiten en uiteindelijk weet ik een veel te lange bamboe stok te grijpen om hem het stalpad op te jagen. SOEPHAAN!!!!

Schrijven

2012-01-24T09:42:00.001+01:00

Na twee weken Nederland zit mijn hoofd vol met boeken, allerlei verhalen, fictie en non-fictie, beelden, indrukken, inzichten en ontdekkingen.
Deze weblog gaat over het wonen en leven in Frankrijk, mijn beleving weliswaar, dus een verslag van mijn wel en wee in Nederland zou misplaatst zijn. Er komen wel wat logs aan die relevant zijn en ik hier graag kwijt wil.
Maar de stilte van afgelopen weken is terecht.
Eerst zou ik een paar daagjes in Nederland blijven; mijn pa verrassen, even polshoogte nemen bij en in ons huis-te-koop in Oostvoorne om dan zo snel mogelijk weer naar huis te gaan.
Die paar dagen werden er 10, omdat ik graag B weer wilde rijden en zo snel en goedkoop mogelijk weer naar huis zou kunnen. Maar het zit anderen ook wel eens tegen, zijn dagen werden twee weken en helaas nog een week er bovenop, wat mij deed besluiten een oproepje te plaatsen voor een lift van iemand anders.
Maar dat schoot niet op, dus verbrak Marc mijn besluiteloosheid door me te pushen de trein te pakken, koos ik een rustig moment om treintickets te boeken en gisterenochtend om 7 uur op de Thalys te stappen om 8 uur 's avonds 'thuis' uit te stappen en Marc om de hals te vliegen alsof we elkaar een paar maanden niet gezien hebben.
We kruipen niet meer achter de pc en dat is heel bijzonder, we praten, lachen, en bespreken even wat belangrijke dingen, maken tegen middernacht alsnog een snoezelkamer van de woonkeuken en genieten van het weer samenzijn.
Onze liefde heeft er wéér een verdieping bij, terwijl ik al vond dat we tot grote hoogte konden stijgen in een machineloze lift. Het valt altijd tegen als één van ons naar Nederland is en de ander 'achter moet laten', maar altijd blijkt het goed te zijn, voor ons beide en de M&M.
Leuke kleine verrassingen nam ik mee, zoals dropjes en de machete en andere kleine dingen die ons leven veraangenamen, maar ook hier thuis zie ik nieuwe dingen. Een kaartje van Nadine, een franse vriendin die afgelopen maanden over de wereld reisde met haar man, een tijdschrift van G met een lieve leuke brief erbij die het ook na twee weken Nederland wel welletjes vindt en blij is als ze weer lekker thuis in Frankrijk is om het ritme weer op te pakken en onthaast het tumult in Nederland achter zich laat. Een vers gebakken pannenkoek als avondmaal, een lachende heel blije Marc, nog blijere katten (op Aai na die echt een ander huisje nodig heeft) en een ongekende rust in een warme cottage.
De sterrenhemel treft me al zodra we het station verlaten hebben, ik kijk verrukt uit de autoramen de duisternis in, geen enkele lamp verraad de schaarse bewoning van dit zo stille gebied na twee weken altijd wel straat-, industrie- en wegverlichting. Een zo schone lucht die ik in adem, uiltjes -die veel lijken op de lachtortels van C die juist 's nachts van zich laten horen- en de geur van een houtvuurtje dat lekker knispert.

Enige treurnis; mijn camera heeft de geest gegeven toen ik zondag op de top van een duin onder een windmolen naar Maasvlakte twee stond te kijken en gezandstraald werd onder een blauwe lucht in de eerste zonnestralen die de kust bereikten. Gefrustreerd zet ik het toestel terug naar zijn fabrieksinstellingen, maar helaas, het beeld blijft knalroze overbelicht en ik neem de mooiste plaatjes in twee weken in me op zonder ze later te kunnen delen.

Vandaag is het 'verder thuiskomen', spullen opruimen, wandeling maken, nogmaals proberen mijn camera aan de praat te krijgen en schrijven, schrijven, schrijven, hapje koken tussen de middag, mailtjes sturen en genieten van het thuis zijn, de stilte, de rust, de lucht opsnuiven, de katten knuffelen en m'n Lief.

Woordenvloed die duiz'len doet

2012-01-18T01:20:00.004+01:00

'Woordenvloed die duiz'len doet' was één regel uit het poezie-gedicht van mijn opa in mijn album met droogbloemen in een kader van folie met een plantengroen velouren kaft.
Deze zin komt spontaan in mij op als titel voor deze korte log.
Precies 10 dagen in Nederland en inspiratie voor een dik boek gevat in twee weken in Nederland.
Meer nog vogelvrij voel ik me, dan ontheemd.
Heb ik zo'n grote belevingswereld? Maak ik echt zoveel mee in korte tijd of lijkt het zo veel, omdat ik 'weinig meer gewend ben'?
Foto's en filmpjes staan op dat kaartje in mijn camera, ik heb ze niet meer bekeken na het maken, bewaar het voor volgende week. "Geen tijd" heeft in de randstad al jaren vleugels en of ik nu wil of niet; ze droegen me vanaf de dag dat ik weer voet op Nederlandse bodem zette, tegen wil en dank.
De woordenvloed die duiz'len doet, wat mijn opa al zag toen ik nog maar 6 jaar was, die woordenvloed heeft al wat jaren een podium om op te spelen. Maar nu is dat podium niet makkelijk binnen handbereik, geen tijd.

badderen

2012-01-13T19:48:00.000+01:00

Badderen, iets dat ik thuis niet kan doen. Wel in bijna alle huizen van gastheren en -vrouwen. Ik zeg meestal nee, want na 10 minuutjes ben ik het dan al zat en dat vindt deze zuinige meid zonde van al die liters warm water. Maar ja, met mijn neefje in bad die het een feest vindt, ik zwicht, zeker met twee kokende mannen in de keuken en een jochie dat tot achter zijn oren onder het zandbakzand zit. Een rose'tje, stukje warm brood met wat korrels zeezout, kip met een vers pepertje en salade wachten op ons na een kwartiertje weken. Grote Broer speelt piano, terwijl een vriend opruimt en de kleine man nog wat speelt en op drakenjacht is.

Een dagje Grote Broer voelt als 'vanouds' terwijl ik nog nooit bij hem thuis geweest ben, ... apart en toch ook zo gewoon.

Ontheemd

2012-01-13T00:13:00.000+01:00

"Ga ik van die naar gene" klinkt verfrissend en lekker anders... Maar het is niet zo jedat moet ik eerlijk zeggen. Geen plek ervaar ik als 'thuis' terwijl ik wel huiselijkheid ervaar, warme lieve mensen waar ik naar toe kan en vrijheid geniet.
Maar steeds mijn koffertje in dat kleine Peaugeotje -spelling.... ggrrrr- met een opschrijfboekje met adressen en telefoonnummers paraat zonder echte basis om naar terug te keren is toch nieuw voor me.

Maanden gebeurd er thuis niets, een paar dagen ben ik van huis en er gebeuren, veranderen grote dingen, feiten die impact hebben, mensen die ik ontmoet, indrukken en de snelheid van het leven in Nederland grijpen me toch letterlijk naar mijn strot.
Ik moet echt mijn best doen te genieten. Tot gerichte actie overgaan is een opgave.
Opeens loop ik met anti-rook-pinnen in mijn linkeroor, heb ik tig naaldjes in mijn hoofd, armen en benen gekregen, rook ik opeens maar een paar 'sjekkies' per dag, en voel ik al een naderende burn-out die afgewisseld wordt met een berusting in de dingen.
Nu ben ik wel gewend aan extreme tegenstellingen, maar deze zijn van een andere orde.
'Ontheemd' voel ik me. Een ander woord kan ik er niet voor vinden.
Ik zie mijn zieke tante die er helemaal niet zo ziek uitziet.
Met z'n vieren genieten we van een heerlijke maaltijd terwijl ik de avond ervoor nog de afrit naar C voorbij rijd met tranen en een ontzettend verward en down gevoel. Ze wordt wakker zodra ik zo zachtjes mogelijk haar huisje binnen kom en troost en een luisterend oor zijn daar voor handen, al is het midden in de nacht en moet zij werken de ochtend erop. Ik slaap er in het liefste kleinste kamertje ooit met een zalig matras(je) en haar lachtorteltjes -een gewaarschuwd mens telt voor twee- krijgen me niet wakker.

Ik maak haar TV stuk, dat apparaat is niet gewend om zelf op de standby-stand te springen en wil niet meer van die stand af. Ik moet echt weg voor mijn afspraak en ik moet haar achterlaten zonder die beeldbuis die voor mij alleen herrie en nonsens betekend. Hop, weer een rot-gevoel erbij, maar ik kon er eigenlijk niets aan doen. (Alle apparaten met snoeren eraan vinden mij een gruwel en reageren dan ook alsof ik een groot wandelend magnetisch veld ben.)
Ook heb ik afgelopen drie jaar in Frankrijk mijn eigen ideale leefklimaat gecreëerd, dat geen stand kan houden in de Randstad en dat ook niet vindbaar is in hotel, bij vrienden of bij pa & ma.
Ik bel en mail zo vaak mogelijk met Lief, maar ook hij krijgt zijn portie zo in z'n up, waarvan de belangrijkste zaken doorsijpelen via de ultramoderne communicatie-netwerken. Ik kan niets, hij ook niet. Niet voor elkaar, niet met de problematiek en onze bank bouwt gewoon een supergroot nieuw representatief pand naast de A15 met 'onze centen' wat me enorm pissig maakt. Dus probeer ik ook hierin berusting te vinden terwijl we financieel nog verder de grond in getrokken worden.
Ook al lente hier; prunussen en andere echte lentebloeiers doen het prachtig dit in tegenstelling tot de donkere dreigende wolken, terwijl Marc in de zon zich thuis tegeod doet aan een flinke dosis vitamine D.

Heerlijk is het vrienden te zien, bij te kletsen, me vrij te bewegen, nederlands te kletsen, de systemen te kennen en te weten geen tijd te hebben stil te staan bij de zorgen waar ik toch niets aan kan doen met de wetenschap dat M&M niet de enige zijn.
De skyline van mijn stadje is prachtig in de schemering. Ik kan er geen genoeg van krijgen!

Morgen weer de hort op, naar Grote Broer, ook weer leuk, nieuwe plek, andere grote 'suburb'...

uit & thuis

2012-01-10T10:36:00.003+01:00

Voorslapen gedurende een aantal dagen voor het vreten van 1100 km. Vanaf eind oktober niets schrijven over waarom ik er zo op gebrand ben veel decoraties te maken en te verkopen, want niet alleen die investeringen wilde ik eruit hebben, maar ook vliegtickets, treinkaartje en huurauto. Pap wordt 9 januari 65, de hele familie is afgelopen jaar ziekenhuis in en uit geweest, in Nederland, en met mijn tante gaat het niet goed. Ik wil haar zien. -Een andere tante als Tante-
Maar die trip naar Nederland moet wèl een verrassing blijven voor mijn pa en ze lezen mijn weblog, dagelijks... De teleurstelling tijdens kerstmarkt 1 en de spanning net voor kerstmarkt 2 zijn zwaar, want in ons gewone budget passen geen vliegtickets en of huurauto. Ik maakte nog een andere grote fout; ik boek twee tickets via Ryan-Air, 1 naar Stansted en vandaar naar Eindhoven. Ik zie de overstaptijd in Londen; 45 minuten! Ook al heb ik 'boarden met priority' dan nog verzekeren britse vrienden en H me dat ik op dat vliegveld meer nodig heb dan 45 minuten om de overstap te halen. Dus zal ik nog een ticket daar moeten boeken, kan er 1 de prullenbak in en maak ik extra kosten. De verkopen gaan de mist in en het ticket de schouw.
Net nadat ik me besef dat ik 120 euro 'kwijt' ben en opvang voor dat weekend in Londen aangeboden krijg van lieve vrienden uit de virtuele wereld, krijg ik van B een mailtje met het verzoek of ik hem wil helpen die 1100 kilometers te overbruggen op 1 dag, de dag voor 9 januari.... Een lift dus, en werken voor die lift.
Voorslapen dus, een uur eerder mijn bed in -als avondmens een zware opdracht- en een uur eerder op, dit een aantal dagen en ik sta tintelfris naast mijn bed om half 5 in de ochtend.
Te vroeg treffen B en ik elkaar op de rotonde naast de snelweg waar Marc me heeft afgezet en ons gedag zwaait in het donker, half 8.
De voor mijn doen luxe automaat lijkt wel een zweeftrein. Erg goede stoel, lekker hoog in dit busje, de armleuning en de koffieservice naast me brengt ons tot aan de nederlandse grens in een ruime 8 uur. Daar rusten we uit bij B's moeder die een comfortabel warm huis heeft en uitstekende bedden. Wasjes worden gedraait terwijl ik een massagedouche geniet.
Gisterochtend zette B me bij de garage af om mijn ini-mini huurauto op te halen en ik rijd door naar 'Het Land' waar ik met mijn moeder heb afgesproken mijn vader te verrassen.
Die weet niet waar hij kijken moet en het duurt een paar seconden voordat hij zijn ogen wil geloven dat ik daar werkelijk sta, met grijns op mijn gezicht en een echtgenote die dit natuurlijk wist.
Ja, wie wist het eigenlijk niet? Pa en mijn bloglezers...... Sorry hoor, maar het mocht er echt niet op!
Mijn vader heeft een fantastische verjaardag, zeker ook omdat ik mijn broer ook heb ingelicht en we 's avonds als volledig gezin sinds vele vele jaren bij elkaar in een goed restaurant van nog beter eten genieten.

De luxe van vloerverwarming, Nespresso-apparaten, lichte huizen met grote ramen, super-spaarlampen die je best even kunt laten branden, gelijkvloerse woningen en uit je bed zo op een warme vloer stappen en je niet in veel laagjes hoeven kleden is onwennig. Ik zet het Nespresso-apparaat na gebruik ook direct uit, waardoor B later moet gaan staan wachten tot het water warm is. Dat is hij niet gewend, B is nog niet onthaast en ik ben het 'gewone' moderne leven volledig kwijt.
Ik zie Sven winnen in Boedapest en lees een Nederlandse ochtendkrant zonder opzienbarend nieuws. Ik mag weer het superdrukke verkeer in Nederland 'in', maar door de ontzettend snelle reis naar Nederland, die zo goed voorbereid is, heb ik weinig last van de rij-lag. Het is alsof ik 'opgebeamd' ben, een langzame 'teleport' of een dag in een auto een 'dagdroom' heb vormgegeven samen met B.
Alleen de lichte welbekende hoofdpijn doet me beseffen dat ik toch echt in de Randstad ben, inclusief luchtverontreiniging!

Komende weken leef ik van dag tot dag, slaap ik regelmatig ergens anders, ga ik mijn schat ontzettend missen, rijd ik van hot naar her, naar die en gene en ik kijk nu al uit om weer naar huis te zweven....

1 januari MMXII

2012-01-07T21:55:00.001+01:00

Om onderstaande spreuk te bekrachtigen;

Waren bij ons de luiken vroeg dicht, de kachel al vroeg aan, de boiler leeg, het matras op de grond waar normaal een eethoek staat, de katten naar buiten -die in no-time weer op de bank lagen-, de hond gevoed, de fles Gardhu op het randje van de schouw met twee glazen ernaast.

Het gekregen vuurwerk in een kerstpakket staken we af in diezelfde schouw wat erg veel pret oplevert; knalerwtjes (eng), knalpistooltjes (eng), trektouwtjes (als trektouwtje eng, ze op het vuur verspreiden is veel leuker), kleine sterretjes en grote sterren, knalpotjes (eng) en handvuurpijl-sterretjes (leuk!!).

-Ik en vuurwerk? Geen sterke combi, op deze wijze verstookt; hilarisch en resterend poezenspul vertrekt geen spier of ooglid.-

We hebben gesnoezeld, officieel een combinatie van snuffelen en kroelen, jullie begrijpen me vast wel....

Vandaag was het 1 januari voor M&M, inclusief goede voornemens waarvan we er al gelijk een aantal van uitgevoerd hebben. Ja, belofte maakt schuld, dus niet te lang wachten.

Pipo

2012-01-06T07:26:00.003+01:00

Ik heb Pipo leren kennen eind 2005. Deze kat was het beste maatje van de uit de kluiten gewassen rotweiler. Eens in de paar weken kwam Pipo even binnen om te laten weten dat hij nog bestond, verder leefde hij in de paardenstallen op het weiland van de buurman in Nederland en jaagde de muizen op datzelfde weiland. Totaal onafhankelijk, maar wel wetend waar zijn thuis was. Hij kwam dan even kroelen wat gepaard ging met kwijl aanvallen. Als hij gevochten had en gewond was -kneuzingen, gebroken botten of ontstekingen- dan kwam hij naar huis en bleef rond ons heen dralen tot hij 'behandeld' werd door Marc.
Eén keer was hij zo 'kapot' van een gevecht in de regen, dat hij volledig verfomfaait, nat en modderig op mijn schoot sprong en daar heeft liggen rillen en zweten van de koorts, een hoopje niks.
Voor ik hem leerde kennen verloor hij de helft van zijn staart door te vluchten door een deur die door de wind dicht aan het waaien was. Pipo gaf geen krimp. Hij heeft diverse breuken opgelopen, maar genas dit zelf, want Pipo pakken vlak na zo'n ongeluk is onmogelijk. Pipo kent de mensen beter als zijn soortgenoten. Is als de dood voor vreemden, vooral mannen. Zorgde liefdevol voor broer Joppie en nam als eerste in de regen de benen na de verhuizing naar Frankrijk, waar we hem in de plens moesten zoeken. We konden hem gewoon onder een omgevallen boom vandaan plukken en naar huis dragen. Dat wil zeggen dat hij zelf bepaald wanneer hij hulp nodig heeft.
Zijn 2e grote avontuur hier vertelde hem niet meer ver van huis weg te lopen en in de buurt te blijven.
Het onweerde toen heel heftig, buiten, maar ook in huis. Dat doen M&M heeeel af en toe, maar Pipo is een pacifist, die kan niet tegen ruzie, stemverheffing, harde onverwachte geluiden en ander onheil. Pipo is ruim een kilometer van huis een enorme eik in gevlucht, verder geschrokken door wild of het onweer. Pipo was kwijt en de volgende dag ging de hittegolf onverminderd door. Maar omdat Pipo wel vaker dagen van huis was, maakten we ons niet direct ongerust. Ik ga de 2e dag zoeken en vind hem niet. De derde dag ga ik weer zoeken en zie hem zitten, hoog en veels te droog in een oksel van die enorme eik op zo'n 7 meter hoog, uitgedroogd met een bloedend oortje. Een dieet van mos bevalt hem niet en miauwend laat hij weten dat hij aan het einde van zijn latijn is. Met veel moeite redden we Pipo, gewond, uitgedroogd. Sindsdien blijft Pipo rond het huis, nog steeds zich niets aantrekkend van regen of kou met als lievelingsplek een soort vogelnest van klimop, waar hij slaapt, wast, zont en van het uitzicht geniet in de schaduw van de acacia boven hem. Typisch feit is dat hij nooit teken heeft, terwijl die bomen er ruimschoots in voorzien.
Het maakt Pipo tot een heel apart dier.
De pingpongbal van wild vlees aan zijn oortje is door dat laatste avontuur voor de helft van zijn oor afgescheurd. Het is schoon vlees en we zien het helen. Helemaal. Dus geen zorgen, Pipo is tegen de 20 jaar en het kwam altijd goed met die kat. Niks geen operatie's, pillen en ingrepen. Nou is Pipo onbehandelbaar, want die ruikt van meters af of je hem wilt knuffelen of een pil in z'n bek wil duwen. "Aan mijn lijf geen gezeur, behalve als ik daar zelf om vraag!" Goed Pipo, aan jouw lijf geen gezeur.
Dus ook afgelopen jaar niet meer, terwijl we zijn oortjes en neus verder opgegeten zien worden door huidkanker. We gaan 1 keer met hem naar de dierenarts om dit te laten bevestigen. Vreemd kijkt het kittige vrouwtje op als ik haar de vermoedelijke diagnose voorleg. Ik krijg wel gelijk, maar het zint haar niet.
We proberen zijn toestand met cortison-tabletten te stabiliseren, maar na een week heeft Pipo het door. Ik hoef maar naar de kast te lopen waar het doosje met tabletjes ligt, of Pipo is hem al gevlogen.
We geven het op. Hij wil het niet! En Pipo is al klaar met die 9 levens, tevreden en zichzelf laten we Pipo maar Pipo zijn. Want net als met Shadow; wie zijn wij??
De stank, de wonden, de pus en het bloed, het zit overal; op de granieten muren, op de onderkant van de tafel, de poten, alle stoelen, de handdoeken op de bank, de eetbakjes, het is dweilen met de kraan open.
Afgelopen week komt Pipo niet meer onder die tafel vandaan. Hij zit daar maar zonder de alles overheersende teddy-beren look, met een pootje opgetrokken. Soms doet hij op 1 van de stoelen een slaapje, en als we aanschuiven voor de maaltijd twee keer per dag en ik me iets van de tafel afwend, is er een ruimte tussen mij en die tafel, dan dringt de ontstekingsgeur goed mijn neus in. Ik ben niet snel misselijk, ik kan een hoop hebben, maar deze stank is echt verschrikkelijk, een riool of een kadaver is er niets bij! Ook laat Pipo snoepjes en het stukje zwoerd aan zich voorbij gaan, hij kan ook niet meer horen, dus vluchten voor gevaar zit er niet meer in.
Dit kan zo niet langer en het punt is bereikt; Pipo krijgt een spuitje.
Ik belde gisteren de dierenarts voor een afspraak, maar ik vermeld wel dat als we hem niet te pakken krijgen, ik de afspraak moet verzetten. We houden vandaag dus rekening met een laatste Pipo-avontuur door het huis. (Het luikje gaat dicht, maar dan nog, want och wat is die kat slim en wat 'kent hij zijn gasten goed'.)
Er ontvallen ons twee katten in 3 maanden... Het is slikken. Ook al waren en zijn beide katten op hoge leeftijd en klaar met dit aardse bestaan.

Naschrift
Pipo vangen ging makkelijk, geen schrammen en toch veel weerstand. Drama in het draagmandje, maar dat is altijd 'Pipo' geweest. Het verliep heel respectvol en rustig bij de dierenarts. De jonge dierenarts liet hem eerst slapen om pas daarna euthanasie toe te passen. Extra slaapmiddel was nodig, maar Pipo ging mee naar huis zoals hij slaapt, mooi. Echt heel fijn verlopen allemaal. De begrafenis was netjes, naast Shadow.... Castel snapt er niets van. De andere katten weten het 'al lang'. M&M? Ach, we wisten het ook, sinds gisteren. Het is goed zo. Huishouden doen we een andere keer. Ik ga me zo douchen, want het troosten tijdens de heenreis heeft me enigszins bevuild. Ook de terugreis gaf me een warm nattig gevoel op de bovenbenen. We zijn er een beetje stilletjes van. Voor Pipo zijn we blij, gerustgesteld.
Marc slijpt PIPO in een mooie steen, die gaan we zo plaatsen in de middagzon die de rivier zilver kleurt. Geen gouden randje om de dag vandaag, zilver is ook goed.

Al is de leugen....

2012-01-06T06:59:00.000+01:00

Vrij snel nadat we hier woonden, ontdekte Marc een kleine ruine niet ver boven ons huis. Een heel klein blokje op de kadasterkaart had al aangewezen dat daar iets had gestaan of nog steeds stond. Het gebouwtje wordt door ons van onder tot boven bekeken, het had nog aardig wat prima lauzes half op het ingestortte dak, op de grond onder de bemoste steunbalken die ook allemaal met 1 kant op de grond liggen. Een moderne deur, een tafelblad, een campingstoeltje en meer van zulke rommel. Misschien is het geheel 5 bij 4 meter, groter niet. De schoorsteen is van nieuwe blokken gebouwd, en een lage muur van nieuwe bouwblokken, volledig met mos bedekt, bewijst dat het een nieuwe ruine is. De eigenaar moet een poging gedaan hebben daar ooit iets neer te zetten, want niet makkelijk moet zijn geweest gezien het steile haarspelden-paadje en de afstand naar het bospad. Het zal ooit af zijn geweest, maar nauwelijks gebruikt. Toen nog niet zo gebrand op lauzestenen, hebben we het gebouwtje gelaten voor wat het was en er langs gelopen tijdens enkele wandelingen, maar Lief vergeet dat niet, ruines, lauzestenen op een plek dichtbij.
Ruim anderhalf jaar terug heeft Marc een goede inventarisatie gemaakt van onze eigen daken en het gebrek aan lauze. Hoe langer je niets aan de traditionele gebouwen doet, zuigen de lauzes zich vol met water, gaat er mos op groeien die hun worteltjes diep tussen alle steenlagen vastzetten.Vorst en zon doen de rest, dan spatten de laagjes ervan af en verweekt de lauze tot deze knapt en zich van het dak af laat glijden. Ook klimop en bramen vinden het heerlijk om op daken te groeien, zoveel gaatjes om zich aan vast te zetten, ideaal groeigebied. Aangezien huizen op zulke steile hellingen vaak in en tegen de rotsen worden gebouwd, raakt een dak aan de achterkant al snel de helling, de bosgrond zelf, en verdwijnt zo zoetjes aan onder de grond. Jaar na jaar, seizoen op seizoen vult die aarde zich met eikeltjes, bladeren, uitgespoeld zand en geurige aarde, plantenrestjes, beestjes die het vruchtbaar maken, muizen, want oh wat is dat toch een geweldige toegang tot een gebouw, schuilplaats, warmte en zeker ook mensentroep om nesten van te bouwen. Van de lauzes die wij gevonden hebben, opgegraven hebben, zijn er weinig meer van waarde, zo broos als crepepapier al zijn sommige stenen één bij een halve meter en niet te tillen zo zwaar,
Met goede enigszins naieve hoop achterhaald Marc de eigenaren van diverse ruines en vraagt hij of hij de lauzes kopen mag.
Maar zodra de fransen door krijgen dat iets heel ouds voor iemand enige waarde bezit, gaan ze krenterig doen, ook al draait het om een steen of haast onstookbaar hout op onbereikbare plekken. Voor hen dan. Allerlei smoezen krijg je te horen, zoals de dame van de grote goed bereikbare en karakteristieke ruine langs het bospad zelf. We zochten haar op in een gehucht op een drie kwartier rijden. Een zeer sjieke dame stond naast haar nieuwe huis, met spiksplinternieuw lauzedak, wat tonnen kost lieve lezers!, te kletsen met buren. De dame rijdt een luxe slee uit Parijs, draagt een Cartier horloge en de meest aanstellerige pumps die ik hier ooit zag met bovenop een wel zeer mooi gecoiffeerd koppie blond haar.
Zodra we haar uitleggen wat we haar komen vragen kijkt ze ons meewarig en wat verstoord aan als "hoe durven jullie dat te vragen. Met een telefoonnummer op een vlekkeloos wit kaartje vertrekken we weer en hopen op een belletje. Wat ik hiermee wil zeggen; mevrouw heeft een slee, een woonhuis in Parijs, laat hier een nieuw huis bouwen met nieuw lauzedak dat wel een paar eeuwen meegaat en dan overdrijf ik niet, heeft nog een ruine in de gorges die ze in laat storten, dicht laat groeien en waar ze al een decennia of wat niet is geweest. Dan worden die pumps vies, haar zijden goed gaat eraan door de bramen en haar haar verwaait, dat kan natuurlijk niet. Ze belt keurig op om te melden dat we de lauzes niet mogen kopen, want als er eens één van haar nieuwe dak waait, dan kan ze die vervangen. Het is maar goed dat we nog niet goed frans spreken, want wij hadden willen zeggen "mevrouwtje toch, uw haar verwaait, uw pumps worden vies, uw goed gaat eraan en u belt toch zeker de lokale dakdekker om er een mooi strak nieuw lauzeje op te komen leggen als u weer fijn in Parijs zit op uw luxe gat!"
Maar de eigenaar van die kleine ruine is lastiger te pakken te krijgen. Ook een Parijzenaar die hier geboren is en een vakantiehuis heeft op iets grotere afstand. Marc mailt hem en hij krijgt een leuke reactie; "als ik weer op vakantie kom, dan zoek ik jullie even op, leuk om wat te horen van mensen die daar echt wonen". Meneer Crier komt, met zijn vrouw, om eens kennis te maken, hij is nieuwsgierig en alleen als je goede intenties hebt zou hij bereid zijn tot het verkopen van die paar lauzes. Op van zulke kleine gebouwtjes liggen er niet veel. Tijdens hun bezoek schenk ik water, iets anders willen ze niet, ik probeer mevrouw te vergasten terwijl de heren even naar de ruine gaan kijken, een pittige korte trip door de verkoelende bossen tijdens een zomermiddag. Meneer Crier is heel enthousiast over wat wij hier doen. Vol bewondering luistert hij naar Marc, kijkt hij naar hoe we omgaan met het erfgoed van de Aveyron en komt steeds meer los. Zijn zegen hebben we in de pocket en niet tegen betaling van euro's, maar gewoon voor de heb, die lauzes zijn voor ons. Het mos ook (kerstdecoraties) en wat oude planken, ach, nee, "die zal ik ook niet missen". De grond blijft van hem, de stenen ook, maar de rest is voor ons een groot kado en een beloning voor het 'netjes vragen'.
We weten heus wel dat stenen, lauzes, bomen, alles in zo'n bos op particulier terrein privebezit is, het weghalen ervan is gewoon stelen. En wij willen dat niet op ons geweten hebben en houden ons dus aan de wet. -Voor zover we de wet kennen en de eigenaren te achterhalen zijn, want veel is staatsbezit door gebrek aan erfgenamen.- We voelen ons al lullig naar de eigenaar van het bronpaadje toe. De ruines nog verder op diezelfde helling, daar is hij geboren. Hij verhaalde over een unieke grove grote granieten schouw die iemand ooit gestolen heeft uit zijn ouderlijk huis. Die schouw staat bij ons in huis, gejat door de vorige eigenaar die ons juist erop wees overal vanaf te blijven, want iedere steen, boom, plant en bloem heeft hier een eigenaar. Die schouw ff teruggeven is niet te doen, toch zijn we blij dat die man nog nooit binnen is geweest voor een kop koffie. -Het is een alcoholist die steeds probeert ezeltjes aan me te slijten als ik eens in het dorpscafe kom voor praatje tabak en krant om met dubbele tong dubbelzinnig te glimlachen en opzichtig mijn blonde voorkomen inspecteert van onder tot boven. Of andersom.....
Het was weer kliederweer gisteren. Het terrein af zonder kaplaarzen is een halszaak. Iets tussen miezer en regen, afgewisseld met veel dikkere druppels voeden de plassen, watervalletjes, de vacht van Castel en de veertjes van de kippen die hun heil onder de Blauwe in de garage zoeken. Ik ga met tegenzin naar de markt, de bank, de super. Het is boven gewoon druk voor dit weer en de miezer begint me zowaar te plezieren. Ik heb mijn beste winterjas aan, een zacht leren half lange jas gevoerd met nepbont waar ik me een michelin-poppetje in voel. De druppeltjes verkoelen mijn wangen en als ik me die sensatie gewaar word verschijnt de eeuwige lach, de zon op mijn gezicht en verwarm ik de mensen die me komen groeten. Ik krijg een flesje wijn van de wijn- en olijvenkoopman, Pierre staat te drentelen achter me om aandacht, die wil even gedag gekust worden -de schat van een oud echt frans boertje die met krant het bos in wandeld vergezeld van zijn eenogige hond om zijn behoefte te doen. Niet die hond, maar Pierre natuurlijk. Ik smelt!- en opgeruimd doe ik mijn ding. Thuis tref ik Marc aan met hoofdpijn, die wil eten en naar bed. Maar na dat tukkie is dat hoofd nog niet opgeruimd, mijn zonnetje werkt niet thuis, dus gaat hij wandelen in de regen.
Na een dik uur komt hij binnen stuiven met een natte kop, grote blauwe ogen van verontwaardiging.
Wat blijkt? Er reed een rood trekkertje op dat oude prachtige wandelpad naar de ruine, zig zag de haarspeld bochtjes nemend, richting het plateau naar het dichtstbijzijnde gehucht. Een paadje dat vroeger de hoofdroute was om met de ossenkar naar de markt te gaan, voor het schooltje van de kinderen uit de gorges, geflankeerd aan één kant met stenen muurtjes die terrassen insluiten voor de wijnranken, nu vol met brem en eiken, grillige kastanjes, geurige paddestoelen en zomers mooie bloemen.
Marc vermoed al dat iemand de lauzestenen van Crier op is komen halen. Dat is stelen, maar een vermoeden is geen feit, dus doet hij zijn best om de trekker te voet in te halen. Dat blijkt niet te kunnen, dus spoedt hij zich naar huis voor het telefoonnummer van meneer Crier en de auto. Dit zou de derde keer zijn dat iets dat van ons is gejat wordt op een moment dat het te slecht weer is om buiten te zijn en wij het dus niet doorhebben. Gatver, stelletje..... pummels!!! Juist de inwoners van onze gemeente weten dondersgoed dat er met ons te praten valt, dat we hier altijd wonen, dat we het niet breed hebben en alles zelf moeten doen. Stelletje #@!)**#%$@#*&!&*#@!
Het gemeentehuis is dicht, op de route naar de gendarmerie ligt de afslag naar het gehucht en Lief gaat eerst daar eens kijken of hij dat trekkertje ziet staan. Op het dorpspleintje bij de kerk staat Arlette te kletsen met haar man en wat buren. We kennen aardig wat mensen daar, op die boeren na, die houden niet van import, andere mensen of verse aanwas en franse remigranten. "Kennen jullie iemand met zo en zo'n trekkertje?" vraagt Marc. "Jawel hoor, dat is die en die en die woont daar" terwijl er met vingers gewezen wordt. Arlette haar man loopt met Marc naar die mensen toe, mevrouw staat al buiten, van de boer is geen spoor te bekennen. Gelijk begint ze te liegen over dat ze toestemming hebben van de vader van de vader van de huidige eigenaar om de lauzes van die specifieke ruine te gebruiken. "Dat gaat hier al jaren zo" benadrukt ze. "En we hebben die meneer gebeld hoor, we mogen ze pakken."
Marc is ook niet gek en vist of hij dan misschien wil helpen de rest van de lauzes voor ons met zijn trekkertje naar ons huis te brengen. Marc heeft grote blauwe kijkers die uitstralen dat hij goed is, maar niet gek. Weigeren kan niemand, ik ook niet. Boos worden op die man ook niet, dat kan ik dan weer wèl.... ;-)
Hij laat de boerin mokkend, maar onder de indruk achter met een papiertje met naam en nummer. Wat blijkt; haar man is de jachtvoorzitter en hem moeten we hebben om af te dwingen dat ze ons bellen voor ze gaan jagen op en rond ons terrein. Een dubbeldate dus op korte termijn!
Weer thuis weet Marc dat we weer een mijlpaaltje geslagen hebben in de eeuwenoude traditie die alle wetten overruled. De gendarmerie zal echt geen poot uitsteken om hier tussenbeide te komen, die weten wel beter. Wij inmiddels ook, zo werkt dat hier nu eenmaal. Communiceren doe je in deze gevallen niet door te praten, je doet gewoon op een moment dat je (bijna) zeker weet dat je die ander niet treffen zult. Stiekem gedoe.
Marc mailt naar meneer Crier die bijna gelijk antwoord dat hij "niemand anders dan ons toestemming heeft gegeven lauzes te pakken van zijn ruine" met een wat verontwaardigde ondertoon. Duidelijk, ze hebben Crier niet gebeld en de vader van de vader had geeneens een ruine of huis daar, want het is door Crier zelf vanaf de grond opgebouwd.
Ja, dat is nou typisch het achtergestelde platteland! Hetzelfde met de gestolen kettingen, dat was een grote les dat je niet zomaar een boom om mag zagen. Wij hebben dat hout en de eigenaar van de boom erg goede sleep- en trekkettingen met gekromde haken die we nog steeds niet hebben kunnen vervangen.
Wat we niet begrijpen is de leugen. Net als met die boom die geclaimd werd door de buren. Eucalypta belde na 10 minuutjes terug met het verhaal dat we het hout kado kregen en er verder geen werk van zou maken. Waarom zegt ze niet gewoon dat ze zich vergist heeft in het perceel?? Dat niet van haar is als ik op het scherm op het gemeentehuis de eigenaren van alle percelen check?? Waarom liegen mensen over zulke zaken?
"Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald hem wel."

Als vanouds

2012-01-04T15:20:00.002+01:00

Als vanouds zaag ik de stammen in kloofblokken, klooft Marc ze en laden we samen in.

De boktorren en hun larven -die er weerzinwekkend uitzien!- maken deze prachtige bomen dood. De larven eten hele gangenstelsels door alle lagen van de boom, waardoor ze sterven. Te beginnen bij de toppen. Als we ze niet tijdig omzagen, gaan het hout in de toppen rotten en wordt het als spons; niet te stoken en het drogen duurt extreem lang. Vorig jaar zaagden we er 5 om die een jaartje hebben liggen rusten voor we ze vorige week van de helling aftrokken. Het is heel even droog vandaag, dus gaan de zaag en bijl er gelijk in. Het kan maar netjes op de stapel liggen....

Een klein grasje in het felle mos, en zo laag bij de grond ruikt het zooo lekker.

Woest Water

2012-01-03T17:18:00.002+01:00

Door al die regen, dagen en nachten lang, heeft de gorges er weer tientallen watervalletjes bij. Het granietzand neemt het niet meer op, waardoor grote plassen en mini-vijvers ontstaan op de paden, de druk van het water is zo groot dat onze bron het water amper meer kwijt kan en de bronbakken stromen weer over. Ook in het dichtstbijzijnde ravijn stroomt een bergbeekje met watervalletjes die sijpelen tijdens de droge zomers en nu een bulderend geluid voort brengen. Daar horen we aan dat het de moeite waard is naar de sluizen te lopen om te kijken wat er daar allemaal wel niet buiten de oevers treedt.
Wat een donderend geweld van moeder aarde. En elke keer zijn we te laat of te vroeg om met eigen ogen te zien hoe die stalen brug ook onzichtbaar is en we via de hoge voetgangersbrug naar de overkant kunnen. Ook zijn we er nog nooit bij geweest als de sluizen open gaan om de vloedgolf de gorges in te zien stromen.
Gek genoeg heb ik geen filmpje van dit riviertje 's zomers, als je daar canyoningen kan of met een boek op een steen in de stroom af kan koelen van die verzengende zon.
Belooft, bij deze, dat ik van de zomer twee filmpjes plaats, bovenstaande en het tegenovergestelde.

Verder was ik vergeten dat ik een paar liter walnotenwijn in een keulse pot had weggezet afgelopen zomer. Botteltijd dus! Ik proef... één slokje... wat toch maar een glas werd.
Notenwijn van Tien is pittig! Met een goede notensmaak, pittige afdronk en eens niet te zoet of te zwaar. Geen wijntje voor bij het eten, eerder een lekkere winterborrel met een tikkeltje bitter. Komend seizoen maak ik het zeker weer met vroeger geplukte onrijpe walnoten, iets minder rum, iets meer suiker, ietsjes hoor, en meer liters als eindresultaat. Want de smaak is echt geweldig, alleen je moet geduld hebben en niet vergeten regelmatig te roeren de eerste weken.

happy ......

2012-01-02T10:31:00.001+01:00

Ons jaar begon als ieder andere dag. Eén uitzondering; De schouw blijft de hele ochtend uit en de kachel brandt ook niet. Het is alles behalve koud. Nat is het wel, sinds Tante's vetrek. Ze kwam en er was zon, de dag dat ze vertrok betrok de hemel en is het weer zo somber als al die weken ervoor. De zeiltjes, emmers en teilen doen hun werk, Marc hakt zijn deels gedroogde lauzes onder een geimproviseerde tent naast het huis, ik kook aardappels, vlees en groenten en 's middags oogst ik spruitjes en twee deels opgepeuzelde kooltjes, waarna ik doorwandel -zonder jas in de mini-miezer- naar de rivier. De mistflarden strelen mijn ogen want ze maken het meer met de dode bomen weer een Lord of de Rings-scene, oudejaarsavond en de eerste dag kijken we alle 6 dvd's van deze prachtige verfilming van Tolkien's boek. Een lange zit die we onderbreken voor de avondboterham. Niks geen oesters met champagne zoals ze in Frankrijk gewoon zijn. Geen vuurwerk of de straat op om 0.05 uur om de buurt te omhelzen en mensen gelukkig nieuwjaar te wensen die je normaal niet aankijkt. Met een borrel op lukt dat dan natuurlijk wel.
Mijn facebook-pagina is normaal gevuld met 'normale' meldingen en dingen die mensen willen delen met elkaar. Nu is het enkel 'happy new year' vlak na 'happy holidays' , met verslagen van hoeveel oesters men at, hoeveel er gezopen is, de feestjes waar mensen naar toe zijn geweest en de onvrede over 2011.
Ik vraag me af, en met mij vele anderen, wat dat 'happy' nou precies in moet houden. Of mensen die dit alles wensen wel beseffen dat na afgelopen decennia er niet zoveel meer mensen over zijn die de 'feestdagen' nog als feestdagen ervaren en alles behalve 'happy' zijn met diezelfde feestdagen en liever zouden hebben dat die 'happy holidays' gewoon niet bestaan. Eerlijk gezegd voel ik me wat kerst betreft al Remy en heb ik het ouderwetse oud & nieuw al 3 jaar niet gevierd bij gebrek aan buren die ik omhelzen kan, bij gebrek aan middelen voor het bakken van oliebollen of het hangen achter de TV en die tijd tot middernacht te vullen met jaaroverzichten, eindejaarsshows (die ik zie als 'Speelen voor het volck ter leering ende vermeack') en caberetiers die het voorgaande jaar soms scherp belachelijk kunnen maken en de indruk wekken dat we met z'n allen wat geleerd hebben en het volgend jaar beter gaan doen.
Over dat 'happy'.... Doet mij denken aan het succes van het magazine 'Happiness', dat in een paar jaar tijd toonaangevend werd. Het staat bol van de counceling, media, therapiën, cursussen in 'happy worden', leren sturing geven aan je leven door in verre oorden te gaan mediteren, yoga-zijwegen, guru's en aanbiedingen voor de aanschaf van onnodige prulletjes die wel eens bij zouden kunnen dragen tot het verwerven van 'happiness'.
Terwijl ik van mening blijf dat 'uitpluggen' ( klik hier voor mijn log over 'uitpluggen' ) het allerbeste is om happy te worden of happiness te ervaren, ben ik ook weer blij dat de kortste dag voorbij is en we aan de opmars zijn begonnen naar de lente.

Dit om even terug te gaan naar de dag van vandaag met in de bossen de bloeiende Helleborissen (wilde kerstroos), de nog steeds groene varens, de paarse klokjes in het gras, de lichtgevende korstmossen en op het terras voor het huis een heuse salie -die van hitte en zon houdt- die in bloei staat. Het is zo warm, dat ik na een avond film kijken een raam openzet om het huis te luchten!, zonder jas naar buiten kan, ik hoef geen warme sokken en toffels aan, we sparen veel hout uit -goed!-. Alleen die nattigheid blijft vervelend, we kunnen geen hek renoveren, het dak niet op, maandag is geen zaagdag, ik kan geen brem gaan knippen, geen was drogen buiten.

Dit lokt discussie uit, we gaan wat meer stilstaan bij het nu en zoeken onze weg. Zo komen we uit op een M&M Schaal der vooruitgang. Wat in ons geval weergeeft hoe we onze groei naar een zelfvoorzienend leven ervaren. De enorme sprong van de verhuizing zelf, de snelheid van ons aanpassingsvermogen van een zeer luxe en modern leven eind 2008 naar een lekker rommelend, creatief en inventief leven eind 2009 met zovele plannen en werkzaamheden die ons toen nog deed geloven in een zelfvoorzienend leven met een grens gevormd door electriciteit en internet en een auto. Nu, 2012, lijkt het erop alsof we vertraagd zijn in deze plannen en de grote wens voor een eenvoudig leven. Werken in de virtuele wereld is voor het geld, voor een hypotheek te betalen, auto's die falen en schreeuwend dure diesel en andere moderne dingen waarvan we dachten zonder te kunnen, toen, de eerste 2 jaar na de grote sprong in het diepe. Er zouden ezels komen voor het zware werk, de moestuin zou voldoende opleveren en ons niet naar de markt manouvreren, kippen zouden voor eieren en vlees zorgen, vissen zouden we leren -we bakken er nog steeds niets van-, nieuwe paden zouden we gebaand hebben om dat hout van de hellingen af te krijgen en het huis zou ruimtelijker zijn door een trap van het benedenhuis helemaal naar boven.
Nu realiseer ik me echt wel dat we al ontzettend veel gedaan hebben, maar die zelfvoorzienende basis is er nog steeds niet. Ezels komen er voorlopig niet, want we weten niet hoe we op rotsen paaltjes moeten slaan voor een hek om een paar hectaren helling, de moestuin heeft granietzand als basis wat een beetje wordt vastgehouden door hedera en boomwortels. Verwijderen we de hedera voor groente, dan spoelt dat zand weg wat al weinig voeding bevat voor groenten, boomwortels hakken we wel eens uit, maar 1 wortel eruit doet 50 nieuwe acacia-boompjes ontspruiten. De kippen leggen wel eieren, maar er is er 1 opeens overleden en de eerste haan ging dood om er een gecastreerde haan voor terug te krijgen die niet in kuikens voorziet voor een gegrild kippetje op tafel. Leren vissen is net zo lastig, want in Nederland vis je in vijvers en misschien als prof aan de oever van een flinke rivier. Hier zitten we met een stenen bodem waar je haakje en blinker in blijven steken, een stroming die onvoorspelbaar is evenals de diepte van het water dat verschilt per dagdeel. Om nog maar helemaal niet te spreken van hout kappen op haast onbegaanbare puinhellingen, laat staan met de hand! nieuwe paden maken die breed genoeg zijn voor een oude landrover.
Hier klinkt pure teleurstelling, dat klopt. Het maakt van ons absoluut geen spijtoptanten, maar het is en blijft een harde dobber die hier weggespoeld wordt door de stroming en uit het oog verdwijnt zonder dat een lekkere vis zich vergist en aan de haak blijft hangen.

We gaan rustig door met in ons hart de hoop en de wil om de lijn weer steigend te krijgen. Onze 'happiness' zit hem nog steeds in de natuur, een bloeiende salie, bronwater, genoeg hout om ons heen om eeuwig warm te blijven (komende jaren hebben we voldoende, alleen komende maanden is het nog bikkelen in de kou), een moestuin die best nog wat voortbrengt getuige de potten en geblancheerde groente met zometeen spruitjes van eigen land.

Jaaroverzicht

2011-12-31T11:45:00.000+01:00

Jullie zullen genoeg jaaroverzichten te lezen en te zien krijgen. Daar twijfel ik niet aan. Op mijn blog ook een overzicht van ons afgelopen jaar. Puntsgewijs, want het zou een onoverzichtelijke tekst worden.
Drie en een half jaar blog ik al, deel ik mijn beleving van het emigreren, mijn foto's, filmpjes, hoogtepunten en vooral ook de dieptepunten.
Ik vind het moeilijk om één hoogte- en één dieptepunt te omschrijven. Tussen alle gedenkwaardige momenten door blijven er namelijk ook andere belangrijke indrukken hangen die niet minder waarde hebben.

Ziekte en dood... Dit jaar veelvuldig onder onze aandacht en emotie's.
Overleden; Thomas, de oudste zoon van V / Bitsy, een dierbare vriendin uit Texas / 5 mensen uit de familie van Nadine, mijn franse vriendin / de vader van H / kip en haan en Shadow poes
Ziek; mijn vader en moeder / twee vriendinnen in Nederland / mijn tante aan moeders kant / m'n zwager / R, mijn vriendin uit Amerika

Integratie.... Begin februari startte ik als autoentrepreneur om netjes mee te draaien en te integreren met in november de Carte Vitale -bevestiging dat we in het sociale verzekeringsstelsel bijgeschreven zijn-. Een traject met kop en staart waar je geduld en een lange adem voor nodig hebt.
Doordat ik behoefte heb aan iets meer mensen dan eens per week op de markt koop ik een abonnement voor het kleine wellness-centrum. Dat levert een soort tijdelijke familie op. Het hoort erbij dat het centrum swinters gesloten is, net als de meeste hotels, restaurants en toeristische trekpleisters.

Contact met de buitenwereld.... We krijgen bezoek van 7 mensen.
We leren 4 Nederlandse stellen kennen die ook Nederland verruild hebben voor het buitenland.
M&M gaan beide twee keer heel eventjes naar Nederland.

Groei en stilstand....Onze hond Castel is eindelijk waaks.
Vooruitgang is er wel, maar onmerkbaar langzaam. De conservatieve mentaliteit heeft vele voors en soms ook tegens. Het geeft wel rust en houdt de ruimte in stand die hier de pracht vormt. Voor ons van wezenlijk belang.
Veel momenten van Inzicht. Mijn Vrouw-Zijn en de keuze om geisoleerd te gaan wonen, dat we erbij horen in deze gemeente wat je alleen merkt in geval van 'nood'.
We worden aan de hand meegetrokken in het gebruik van Skype ten behoeve van ons werk in virtuele werelden. Communicatief moeten we het hier hebben van dat internet, het contrast Internet-Frans Platteland kan niet groter. Soms is dit verwarrend, meestal ervaren we het als een perfect contrast dat als Yin & Yang ons leven compleet maakt.
De kerst-decoratie-business die zo anders uitpakt als ik had gedacht. Een enorm groeiproces in een krappe twee maanden gepropt.
We hebben eens ruzie met Felix, maar dat blijkt juist eens goed te zijn voor de onderlinge verhoudingen èn integratie, respect en acceptatie.

Je kunt er hier niet omheen; de winter is de tijd voor rust, stilstand, winterslaap, energie sparen voor het volgende groeiseizoen.

Gedane arbeid.... Dat lijkt niet zoveel als ik terugkijk zonder mooi archief -weblog-, maar de berg werk die verzet is, is weer indrukwekkend. Toch vinden we het beiden (wéér) niet voldoende.
Kachelhout -uiteraard- een flink aantal kubs, stuk pad gerenoveerd door te kappen, schuurdak en woonhuisdak, een kruidenborder op het achterterras, dubbelglas voor de twee slechtste ramen, schouw is schoner dan ooit en de schoorsteen is geveegd, de isolatie op zolder is vernieuwd en het voorraden-kot is geisoleerd, het bospad is verder geasfalteerd en de bordjes langs het pad zijn geplaatst, enorm veel geoogst in de moestuin, de wenteltrap is een feit, het bamboebos is gedund, eindelijk hebben we een werkende eco-buitendouche, de keuken is vernieuwd/verhoogd, broodbakdagen, Marc maakt een lauze-hak-werkplaats, we hebben het voor elkaar; een hogere internetsnelheid, van 1 Mb naar 2, veel bomen verzorgd dus meer ervaring.

Financieel....Een verslechtering afgelopen jaar. De economie is er slecht aan toe, wereldwijd. We kunnen ons een breuk werken en profiteren van een soepel gedoogbeleid om je huis te verhuren als je het niet verkocht krijgt. Maar niets heeft een stijgende lijn, ook de inhoud van onze portemonnee niet.

Kortom.....
Het was een rustig jaar met als enig in het oog springend feit alle zieken en overleden mensen in ons leven.

2012
Ik wil niet teveel uitspraken doen over morgen en de daarop volgende 364 dagen.
Ik zou echt graag willen stoppen met roken, maar wanneer durf ik zelfs mezelf niet te zeggen of te beloven.
Ik wens dat ons huis in Nederland verdwijnt, als in 'thin air', als in 'oops, afgebrand' zonder de verzekeringsaddertjes onder het gras, als in een bordje met 'verkocht' op het hek....
Ik wens mezelf meer energie toe voor het verbeteren van de moestuin en mijn capaciteiten om groente en fruit te conserveren.
Ik hoop dat we volgend jaar ein-de-lijk klaar zijn met de daken en zo ook alle lekkages.
Franse taallessen, die heb ik hard nodig, het schiet zonder niet op.
We willen graag dat de virtuele wereld SpotON 3D haar beloften waar maakt, dan kunnen we SecondLife verlaten. Die wereld is verarmt, verschraalt en te 'ziek' geworden. Het gaat daar niet meer om mensen in tegenstelling tot SpotOn.
We hopen beide dat de voorspelde (achterhaalde) apocalypse van eind 2012 ook daadwerkelijk de 'openbaring' teweegbrengt bij de mensheid, we zijn eraan toe en we hebben het nodig.

Zuurkool en Bezig-Zag de kolibrie

2011-12-29T09:52:00.002+01:00

Vanaf de dag dat ik Tante ophaalde op het vliegveld is het hier schitterend weer wat het werk lichter maakt, de nachten vorstend koud en ons alle drie vrolijk. We kunnen wandelen, buiten zitten en hoeven elkaar niet in de weg te lopen in het kleine huisje. Tante wandelt zich een ongeluk, omdat ze de mooie hondenogen van Castel niet kan weerstaan. 's Avonds zit ze met rozige wangen en een koelcompres om de enkel bij het vuur in te dutten en gaat heel de week tussen 9 en 10 uur naar bed. Nu heeft Lief ook een ritme van vroeg naar bed en rond half 9 eruit en dat laat mij nog 2 uurtjes alleen zitten boven. Ik noem dat 'mijn dagelijkse ruimte' die ik met of zonder gasten in huis dagelijks ambieer. Net als een moeder waarvan de kinderen op school zitten of een man in de file op weg naar huis. (Even standaard rolverdeling, waar ik me persoonlijk heel prettig bij voel, nooit gedacht, maar waar.)
Gisteren komen P&W om boodschappen langs te brengen en om elkaar weer even te knuffelen, te spreken en te zien. We krijgen een heerlijke zuurkoolschotel met biologische rookworst die ik in 2 gedeelten op moet warmen, want mijn oventje is te klein.
We hebben een nieuw toetsenbord voor mij besteld in Nederland, dat geen harde aanslag heeft. Marc wordt regelmatig gek van mijn geratel op het toetsenbord als ik weer eens mezelf verlies in een logpost.

Tante wil graag wat helpen en doen. Dus kookt ze ajam-ketjap met voor mij een superlekkere pindasaus, wast ze vaak af en wil de terrassen vegen wat heel erg nodig is. Een klein beetje vakantie voor mij... Fijn!
Gisteravond gaan ze ook vroeg naar bed; Marc omdat hij een loopneus heeft, Irene omdat ze mij niet in de weg wil zitten. Ik ben gevraagd in SpotON3D om een rol te spelen in een hilarisch kort toneelstuk in die virtuele wereld geschreven door een britse vriend. Voor het eerst wordt er in deze virtuele wereld een toneelstuk opgevoerd, met 'voice' dus geen getypte tekst, maar gesproken stemmen. De avatars hebben zich gekleed naar hun rol en het podium is geimproviseerd op een geleend eiland. Dat klinkt vaag, maar na het zien van onderstaande verfilming van het toneelstuk is het geheel duidelijker.
Toneelstuk YouTube Link <iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/ySpqSbL78EM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Ik vertolk Bezig-Zag de kolibrie. (Bezig is een taalgrapje van de scenario-schrijver die weet dat ik nederlandse ben en kolibrie's zijn altijd bezig. Zag is van de zigzaggende beweging van het vogeltje) Het viel niet mee de microfoon aan en uit te zetten en toch te blijven bewegen met de pijltjes-toetsen en de muis van het ene scherm (screenplay) naar het andere te bewegen (de virtuele wereld) om ook nog op het juiste moment mijn tekst op te zeggen....)
Maar ik ben een 'natural' en mag blijven voor de vertolking van andere toneelstukken. Het was ontzettend leuk om te doen en Bezig-Zag kijkt uit naar het volgende stuk. Hoop wel dat we de volgende keer eens oefenen van te voren. Dit toneelstuk had geen generale en 'de cast' is niet 1 keer bij elkaar gekomen om het stuk door te nemen.

Tante's laatste dag bestond uit een rondje markt en een bezoekje aan de watervallen aan de overkant van het meer met een bak koffie in 'ons café'. Dat rondje markt was enig, het stadje leent zich er ook goed voor. Alleen het kopen van verse forel was even schrikken. Je zoekt ze uit in het grote schepnet waar ze vers en wild spartelen, om daarna een klap op de kop te krijgen. Ze wil opeens geen gerookte forel meer, maar ik stel haar gerust dat deze visjes minder lijden dan de zeevissen die te lang levend op een vissersboot hun huid kapot schuren tegen de andere tonnen vis.
Ik vertel haar niet dat er 1 forel een te zachte klap kreeg en lijdend in het zakje door mij door het stadje gezeuld word... Thuis is de vis dood en maak ik ze schoon. Mooie verse forelletjes die vanavond de rookbak ingaan en vergezeld van een frisse salade en frans brood smaakvol verorberd zullen worden.

Op de wolken

2011-12-27T09:03:00.002+01:00

Exact drie jaar geleden kwamen we aan na een zeer vermoeiende rit in een verkeerd en zwaar geladen auto voor een korte vakantie. Dat we nooit meer terug zouden gaan naar Nederland, samen, wisten we nog niet.
Nu, diezelfde avond maar dan 3 jaar verder bomen we over familie en patronen, over jeugd en ouderdom, over leven en laten leven. Het komt steeds weer naar voren, tijdens het verblijf van gasten en zonder extra gezelschap, dat wij niet meer terug kunnen. Dat heeft niets te maken met de benauwende geldkwestie, meer met deze plek, het huis en hoe we hier mee vergroeid zijn.
Ons comfort is niet die van anderen, dat je 's winters vaak in de schouw bij een beginnend vuurtje en koude vingers je koffie moet drinken om daarna uit nood naar buiten moet gaan om je daar warm te werken klinkt niet comfortabel. Dat wij kunnen werken wanneer we willen misschien wel. Maar voor het eerst is de ketel gevuld met goed droog eikenhout en nemen we afstand van de schouw, want er ligt één flink eikenblok in. Heet! Volgend jaar winter hebben we hier een flinke stapel van en kunnen we iets makkelijker ontspannen in een warm huis. De vrijheid, de rust, de frisse schone berglucht, de natuur -binnen & buiten-, het ongeveinsde van de lokale bevolking -hoe 'achter' dan ook- het gebrek aan afleiding -TV en teveel mensen-, en het harde creatieve werken is louterend en ervaren wij als een hoge mate van comfort, kwaliteit van leven.

Dat bomen gaat niet verder dan half elf, dan is alles voor even uitgesproken en duikt Tante haar bed in. Wij kletsen nog 10 minuten na, dus om elf uur is het huis donker en stil met alleen nog een sintelend vuurtje in de schouw.
Rond nieuwe maan is er geen maan en het valt me op hoe beangstigend het zou kunnen zijn dat je met je ogen wijd open net zo 'niks' ziet als met je ogen dicht geknepen. Terwijl me dit nu juist gerust stelt val ik vlot in slaap, terwijl ik normaal nog een uurtje wakker lig.
Wakker worden terwijl de wolken nog onder het huis drijven dat het lijkt of wij zachtjes, heel zachtjes wiegen op de zachte wollen deken, gebeurd niet vaak. Snel wat foto's, want 5 minuutjes daarna wonen we weer 'in de wolken' om over een uurtje of wat ons te kunnen laven in winterse ook warme zonneschijn.

Kerstontbijt en een molentje

2011-12-25T21:16:00.001+01:00

Eerst mijn ouderwetse kerstontbijtje, dus vroeg op, eitjes koken, broodjes afbakken, een heel netje sinaasappels uitpersen en de tafelloper aan met die ene gebroken gouden kaars. Als kroon op het kerstontbijt waar mijn huisgenoten niet aan gewend zijn, haal ik mijn kerstmolentje uit de doos, pel het af van beschermend zacht papier en zet er 4 nieuwe kaarsjes in die de dunne houten wieken laten draaien en de nonnetjes op het plateau'tje meeneemt in de draaibeweging. Volg de nonnetjes niet, je wordt er duizelig van.
Vroeger kwam ik met slaapoogjes in nachtpon mijn bed uit en trof de kamer door kaarsen verlicht aan met een prachtig gedekte tafel, kopjes op hun kop op de borden met een mandarijntje als kleurig mutsje en het kerstmolentje draaiend naast het mandje met warme luxe broodjes; kerstfeest.
Dat molentje had engeltjes, als ik het me goed herinner, die allemaal wat anders vast hielden en net zo snel hun rondjes draaiden. Het brandde af door één van de kaarsjes dat was uitgegaan waardoor de wieken niet meer draaiden en vlam vatte. Eeuwig zonde, want waar haal je een nieuwe vandaan. Het molentje heeft een onuitwisbare indruk gemaakt, dat het opeens ontbrak bij de volgende kerstontbijtjes was een groot gemis.
Tot ik 6 jaar geleden een nieuwe kreeg die mijn ouders vonden in een winkeltje in York. Tien heel erg blij, want met een niet-kerstmis-vierende echtgenoot en het ontbreken van zo'n kerstmolentje....
Tante zet haar wekker, thuis altijd tussen 6 en 7 uur uit bed, hier moet de wekker gezet, want om 9 uur doezelt ze nog. net als de meeste gasten op bikkel Paul na die op zondagochtend 8 uur er al een halve marathon op heeft zitten. (Uitzonderingen bevestigen de regel.) Marc wijkt ook van zijn pap af en doet mee met de broodjes. Ook hij vindt het draaiende ding fascinerend, het doet iets met je, gek genoeg.
'Mijn' ontbijtje is een vredig succes en zo startten we de dag op onder een dik wolkendek dat pas later in de middag is opgelost door de winterzon.
Lief wil poffertjes eten, dus bak ik poffertjes om me daarna te haasten naar het huis van P&W om daar kerstdecoraties achter te laten en de verwarming aan te steken. Tante gaat mee, anders verleidt Castel haar tot nog een wandeling en dat gaan benen met plaatjes, schroefjes en revalidatie-spieren te ver. Zeker omdat ze in een traploos huis woont in plat Nederland en er hier geen trapvrije of platte vlakken zijn en en ze een zwak heeft voor hondenogen.
Na het aanzetten van de vloerverwarming toer ik met haar de rest van de middag door de omgeving en duiken we vanaf het plateau de piste af naar huis. De piste is het bospad vanaf de andere kant van het plateau, een 4x4-pad voor de meer ervaren terrein rijders. Genieten, bushbush, gegrinnik en hobbel-de-bobbel.

De buitenlucht, de indrukken, de goede gesprekken, een wijntje zo nu en dan en de wandelingen vermoeien en doen haar voor half tien in bed belanden. Niks erg, hier kan eigenlijk alles en morgen geen kerstontbijt, dus geen wekker; uitslapen!

Eindelijk de zon

2011-12-23T22:36:00.001+01:00

Stipt 9 uur rijd ik het terrein af in de Blauwe met 6 boodschappentassen achterin en een thermoskan koffie voor onderweg. Clermont Ferrand is zo'n 160 km, maar je doet er zeker 3 uur over, weer of geen weer.
Eerst even de Lidl en Carrefour ingeschoten. Lidl was rustig, maar bij de Carrefour een compleet gekkenhuis met extra security tegen zakkenrollers en of winkeldiefstal. Met verstand op 0 loop ik de ander supermarkt rij voor rij gestructureerd af, anders vergeet ik de helft. Ik koop een lekkere fles Whiskey voor Marc voor komend jaar. Verder eigenlijk niks extra's, in die drukte richt ik me op de moet-boodschapjes en op tijd op het vliegveld zijn is me ook wat waard.
Dat lukt, heerlijk rijden op de snelweg met de muziek lekker hard, koffie erbij en de zon breekt door sinds een dikke maand. Tante heeft ook een prima reis gehad en ze geniet van de weg naar huis, herkent de omgeving van een vakantie in 2005. Op de vlaktes, met nog 90 minuten en 60 km te gaan, maken we een fotostop. Het is daar zo prachtig wijds en het Cantal gebergte ligt te pronken in de winterzon. Net voor de schemering zijn we thuis. Tante is ook onder de indruk. Dat blijft ze. Het is even wennen met de trapjes, zaklampje, wenteltrap!! en het reilen en zeilen bij ons. Dus die zit al heel vroeg te gapen, spoelt de reis van zich af en duikt de bar in. Niet om te drinken, maar onze logeerkamer.
Voor mij is ze een held dat ze dit onderneemt in de winter.
Ik heb een mooie reisdag achter de rug, boodschappen in huis en een familielid waar ik veel op lijk. Nu dus een weekje vol genieten met elkaar.

Kerstkaartje

2011-12-22T23:31:00.001+01:00

Vanavond was het tijd voor het versturen van onze kerstkaart. Nou mogen jullie weten dat Kerstmis voor Marc niet bestaat, agnost dat hij kan zijn. Ik ben daarin tegen nog echt opgevoed met de oorspronkelijke kerst-historie, Protestants en een moeder die in het kerkkoor zong. Dat was dus een uur extra op voor het speciale kerstontbijt en een uur eerder in heel sjieke kleer naar de kerk, want mijn moeder moest eerst inzingen. Vaak liepen ik, broer en pap nog een rondje door het park en zagen de dag ontwaken waarop het kindeke net een paar uur oud geweest moest zijn. Een kerstboom in huis, absoluut geen kado's, want dat was voorbehouden aan Sinterklaas, en lekker eten en snoepen die dag natuurlijk.
Ons huisje is wel versierd met onverkochte kerstdecoratie's, maar van uitbundigheid is geen sprake. Toch 'doe ik mee' aan het maken en versturen van een kaartje, al is het maar om veel mensen te laten weten dat ik hen niet vergeet, wil vergeten, zal vergeten komend weekend. Uiteraard krijgen we veel kerstwensen terug en vinden er vele in onze mailbox en op facebook die in het algemeen gericht zijn aan alle mensen die iets verder kijken dan hun eigen pagina.
Ik kreeg er één terug van W., doorgestuurd, maar dat kon mijn pret niet drukken.
Het onderstaande filmpje gaat heel snel, echt a la 2011 dus. Net even te snel om het echte kerstverhaal goed tot je door te laten dringen. Meesterlijk in elkaar gezet met een goede one-liner aan het einde.

Ook wil ik graag even 'terug' naar mijn kerst-log van vorig jaar. Ik kan het niet beter verwoorden.
Dit jaar dan wel bezoek van Tante, maar toch....klik hier voor onze Kerstgedachten van 2010

vergissingen

2011-12-22T17:30:00.000+01:00

Gisteren gaan we naar S&A, Marc heeft belooft tegen betaling van boerenkoolstamp met worst wat hout klein te hakken. Ik wil er ook wel even uit en bijpraten met S, de andere enige echte schapenkop in deze regio. -Nee, dit is geen scheldwoord maar net zoiets als erwtenpellers, kruikenzeikers of peenbuikers.- Natuurlijk komen we pas in het donker thuis en zien we het kerstpakket in het kippenhok over het hoofd. De kerstman was in dit geval Phillippe de postbode die tevergeefs een bericht achterliet op de mobiel met lege batterij. De man heeft er een hekel aan die 7 km 'om' te rijden om pakketten af te leveren als ze te groot zijn voor de brievenbus. Dikke pech dat er precies vandaag niemand thuis was. Normaal belt hij, dan rijden we hem tegemoet.
Dus dat was een leuke kerstactie, wederom van mijn ouders met een heus oudejaarslot, een krant -ja S, ik heb een dikke krant hier, een echte met van dat niet-zo-witte dunne papier waar je zwarte vingertoppen van krijgt.-, echte kerstpakket-smullerijen en wat eenvoudig vuurwerk om de laatste zwijnen te verjagen om ze te behoeden voor het kerstdiner, waar de jagers de laatste weken voor 2012 erg hun best voor doen.
Ik ga een kannetje wijn halen op de markt, maar eerst naar het gemeentehuis om een lijst los te peuteren met de eigenaren van alle percelen in de gorges. Dit word me geweigerd om de één of andere reden, maar het registratie-systeem mag ik wel inzien, met de nummers en hun eigenaren. De nieuwe secretaresse kent Eucalypta en haar zachtmoedige kabouter niet, maar begrijpt goed waarom ik deze informatie wil hebben. Tot dat 'het maatje' van de burgemeester binnen komt en me lachend de hand schudt. Die ruikt het al, want wij komen er alleen in geval van een probleem. Zodra ik zeg waar het over gaat, over wie en de locatie en vindplaats van de boom uitteken, schieten zijn ogen ten hemel, begint te lachen en kijkt me meewarig aan begeleidt met een opmerking in de richting van "is het weer zover?".
Hij doet even verslag aan de secretaresse en we kijken gedrieën naar het beeldscherm met nummertjes. Zodra de muis over de omringende percelen van de eik-op-z'n-kop glijdt zien we twee namen, maar die van Eucalypta of haar echtgenoot staan er niet tussen. Nou is mijn verontwaardiging pas echt een feit, wat kletst dat mens nou? Of berust haar tirade op een vergissing?
Ik krijg een lesje hout-sprokkelen, goed!! En rijd door de miezer door naar de markt. De bureau-kalenders van de bank gaan als broodjes en ik vraag er ook maar 1 als ik de cheques inlever. Die cheques in Frankrijk is een omslachtig iets waar nog veel gebruik van wordt gemaakt. Het is een hele administratieve rompslomp, maar a la, het is geld. Ook al lijkt dat niet zo, ik moet erg aan bonnetjes en monopoly denken.
Na het betalen van de wijn wil de koopman met alpinopet en spleetje tussen de tanden in een krachtige kin mijn naam weten en woonplaats. Waarom? Voor de tombola. Ja heus, vandaag krijgen de klanten een tombola-ticket, maar om nou nog een uur op de markt rond te dwalen om heel misschien (ik win nooit wat) een pot kastanjes mee naar huis te krijgen, daar heb ik geen trek in. Begeleid door accordeon-gejengel via de stads luidsprekers loop ik naar de auto terwijl ik her en der handen schud en wangen kus. De Parijzenaars zijn ook weer gearriveerd en stouwen hun mandjes -In Parijs gebruiken ze gewone stevige merk-boodschappentassen- vol peperdure delicatessen. Dit tot vreugde van de marktkooplui en onder toeziend oog van de babbelende locals in overalls en oude winterjassen die in 1970 modern waren. Ik voel me voor even weer een toerist die zich vergist heeft in het seizoen.

's Middags moet ik echt op gaan schieten. Het huis is een vieze bende, voornamelijk door Pipo met zijn open kop die ook begint af te vallen. Het dier is onaantastbaar, laat zich echt niet meer benaderen voor een kop-inspectie. Soms kan ik hem onverwacht 'grijpen' om hem even te knuffelen. Ik moet daarna wel onder de douche en mijn kleding wassen, want aandacht is een reden om zijn koppie te schudden. Je begrijpt; het is meer dan vies. Toch is hij zo'n lieve poezenschat, dat we hem nog niet willen missen. Zuigen, stoffen, dweilen en opruimen, want morgen haal ik mijn tante op in Clermont Ferrand en komen er maandboodschappen bij. De wasmachine aan en stofzuigen kunnen de stoppen niet aan, oops, vergissing. Dan maar even wachten met de was totdat er gezogen is. Er zijn hier van die dingen die dus niet wennen.
Tijdens deze huishoudsessie's vlucht Marc vaak naar buiten. Hij heeft geluk, het is droog en warm buiten. Een klein zonnetje verrast ons en ik gooi de luiken open om te zien wat ik doe. Ik zet het Requiem van Mozart hard, want als Lief van huis is, kan ik mijn klassieke gang even gaan, heerlijk! Ik kan zo ook m'n ei kwijt. Een erfenis van mijn vader die precies hetzelfde doet als hij wat te verwerken of te overdenken heeft; het huishouden.

Nat en mooi

2011-12-20T23:25:00.001+01:00

Het is nog steeds natte klets buiten. Ik word om 5 uur wakker gemaakt door zachte poezenpootjes die mijn wangen beroeren, een neusje op de mijne, Cros die graag de kamer uit wil. Ik neem hem altijd mee naar boven 's avonds om te voorkomen dat hij Aai uit gaat dagen en zo ook Joppie niet op ideëen brengt.
Dit katje -hij gedraagt zich als zodanig, uiterlijk is het een flinke kater geworden- gaat vaak zelf al voor de deur zitten om dan door te kuieren met de pluimstaart horizontaal, naar de wastafel om uit de kantelbak water te drinken. (Als op bovenstaande foto, de kat lijkt niet op Cros, maar de kandelaren en de wastafel met kantelbakje zijn identiek.) Dan springt hij op de grond, vlijt zich neer onder de tafel en slaapt gelijk diep in. Maar 's ochtends vroeg wil hij even naar beneden om vaak nog even een uurtje op mijn voeteneind uit te slapen. Nu maakt hij me zo vroeg wakker omdat hij kabaal hoort beneden waar ik doorheen slaap.
Marc is vanaf een uur of vier geplaagd door de muizen die het hardhout lijken op te vreten alsof hun tandjes die van een kettingzaag zijn. Marc kan de schrootjes bijna eruit bonken met zijn vuisten, roepen en stampen, maar de muizen rennen, knagen en spelen relaxed door alsof hij niet bestaat. Om even voor 6 uur staat er al een pruttelpot koffie en ik word iets over zessen echt wakker door het knetterende vuurtje in de schouw, want Cros heeft mij de deur op een kier laten zetten.
Zo vroeg uit de veren betekent meestal een lange dag klusjes-werk. De volle wasmachine moet ik op twee kleine rekjes zien te proppen, het overdekte opslagzwembad doet geen dienst meer door de neerslag.
De guirlande moet nog af en voor midi -12 uur stipt- moet ik hem afleveren, maar Marc trekt het net na 9 uur al niet meer door slaapgebrek en vertrekt weer naar bed. In alle rust frummel ik de laatste details aan de guirlande en bevestig het ruim 2.5 meter lange gevaarte op een plank in de auto. Ik leg een briefje klaar; "idee om te filmfrieten? Ben rond 1 uur thuis."
En zo geschied, in de dichtste mist ooit gezien rijd ik op en neer naar het dorp, boven door smeltende sneeuw, laag bij het meer door dikke bewolking en miezer om thuis te komen in een gezellige mini-bioscoop met een mengsel van een lichte frituurgeur en houtvuur. We kijken 'De President', een erg leuke nederlandse filmproductie die echt 'superkoddig' is. Dan aan de slag voor de vrituele werelden. Maar na een soort van sollicitatie-gesprek via Skype met een brit die voor een bedrijf in HongKong werkt, willen we even uitblazen en gaan naar de sluizen, waar twee riviertjes het stuwmeer voeden.
Een rare witte schuimton springt in het oog, gevormd door het kolkende smeltwater in de aangezwollen beek.
Apart gezicht;

De rest van de dag en avond is het weer werken.....

Kabouter & Eucalypta

2011-12-19T23:02:00.003+01:00

Gistermiddag begon ik met de basis voor de 2e grote guirlande. Een al gebogen stok bamboe van 2 meter rol ik in kippengaas en ik laat aan weerszijde zo'n 30 cm uitsteken voor de 'franje'. De bestelling is Bleu & Blanche en daar probeer ik me aan te houden. Nu hebben mensen met een beetje stijl geen blauwe slingers, blauwe lampjes en blauwe ballen in huis (of je bent een stoute vent geweest) dus ik stond vanochtend met mijn handen in het haar. Ik wil niet weer diesel verbruiken om weer naar het stadje te rijden om weer zo'n boeren-tuincentrum te bezoeken om weer frutsels te kopen, dus improviseer ik maar... weer.
De lampjes -blauw en wit met een verschrikkelijk knipper-menu- waren een vergissing, ik had niet goed op de verpakking gekeken. Dat was een geluk bij een ongeluk. Het gevaarte is enorm, mijn rugpijn ook door het staan van zaterdag, de stress en emoties en een net even te lage antieke werkbank.
Maandag is normaal gesproken zaagdag en zaterdag zag ik een dode eik die op z'n kop tegen de rots helling aanleunde met de kale dode top in de geul langs het bospad. De wegen en paden zijn communaal, van de gemeente, dus wij dachten; die boom is voor onze kachel.
Om me even lekker af te beulen en met Marc wat samen te doen in de hoop dat die rugpijn minder zou worden, stel ik voor de guirlande morgenochtend de finishing touch te geven en deze middag te besteden aan het klein krijgen van die eik. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zaag het gevaarte in kloofblokken, hij klooft en ik sjouw die boom de auto in. Het asfalt is door ons doen wel aardig beschadigd, maar ehm, dat vinden we helemaal ok. Hij blijkt ook maar een heel dun laagje asfalt te zijn, dus de burgemeester weet zijn tijdelijke residenten wel beet te nemen. Moe, onder het zaagsel en de kettingolie rijden we naar huis met een volle vracht eikenhout, we rekenen; We doen een ton in 2 uur! Wauw, echt M&M.
Bij de buren, die zo graag asfalt wilden en dat afdwongen op koste van de gemeente waar ze niet eens wonen, komen we de buurman tegen die met de hond loopt. Het is net een boskabouter en getrouwd met Eucalypta, goshie! Want die kabouter is hartstikke aardig... We zwaaien en kabouter kijkt ons na in een zware auto vol eik..
Thuis nog niet gedoucht of gegeten gaat de telefoon; Eucalypta! Dat die boom van haar is, want hij stond op haar perceel. Weten wij veel, hij hing, stond op z'n kop, leunde tegen een rotswand met de kroon in de geul van de gemeente. Als hij omgevallen was in de geul, van de gemeente, is het een gemeenteboom voor zover we weten. En dood hout in de bossen van de gemeente mag je weghalen, als je er WOONT, zoals wij dus. En we zijn nog wel in het gemeente bulletin bedankt dat we zo nu en dan in geval van omgevallen bomen en te hoog gras zelf maaien en die bomen netjes opruimen. Maar nee, Eucalypta is boos en dreigt met boetes, want je mag geen bomen stelen.
Marc is al jaren boos op haar, om dat asfalt, en hij niet alleen. De gemeente, diezelfde kleine groep mensen die hier belasting betaalt en opdraait voor de kosten van asfalt op een pad waar twee mensen komen met een 4x4, een gemeente die er schande van spreekt en niet alleen van dat asfalt. Een gemeente die ons na aan het hart ligt, zeker na afgelopen jaar.
Eucalypta heeft haar perceeltjes rond het oude vervallen huis zonder voorzieningen dermate kaal gekapt dat erosie loert, het huis spierwit geverft met poepbruine garagedeuren wat hier echt not-done is en ezels die aan de wandel zijn en niet van haar stuurt ze het bos in.
Marc moet langskomen, dan zal ze hem eens even een kadasterkaart laten zien. Marc zie ik rood aanlopen van woede, hij knikt ja en nee, maar geeft geen krimp. "Laat ze oplazeren" denken we beide. Zodra marc haar heeft afgewimpeld, belt ze na 10 minuten nog een keer. Weer over die boete, maar ook over dat we het kado krijgen. We krijgen wat van dat mens. Ze krijgt geen geld voor die eik, het hout al helemaal niet en wij zorgen voor rugdekking binnenkort.
Is ze betoeterd! Arme kabouter......

Tafereeltje

2011-12-19T09:07:00.002+01:00

Ik kijk altijd uit naar de ochtend dat ik wakker word en een laagje sneeuw op de kale takken van de acacia's zie. Gisteren ruimde ik de auto leeg van de 12 decoratie's die over waren van de 44 en neem er 4 mee naar binnen, waaronder het tafereeltje dat ik voor het dubbel glazen raam op de gaskachel plaats.
Mijn uitzicht vandaag is een dubbel tafereeltje, zo lieflijk.

Marktdag 2

2011-12-18T20:06:00.001+01:00

Van de week had ik een nachtmerrie. Een zware droom die dagen lang in mijn hoofd rond bleef spoken.
Het betrof de RAGT, een winkel voor boeren alias klein tuincentrum waar ik een grote tafel op mocht maken met wat kerstdecoraties die daar ook gekocht konden worden. De baas, met wie ik de afspraak maakte en heel enthousiast was dat ik wat mooie natuurlijke stukken bij hem neer wilde zetten, had eens twee weken vakantie.
Zo'n 10 dagen geleden bracht ik een volle auto. Een nieuw meisje met een bodywarmer met het bedrijfslogo ving me op en kon haar ogen niet geloven. Een ander personeelslid haalt een lange tafel op wieltjes die even tegen het rek met zaden aan geplant wordt zodat ik mijn gang kan gaan. Het meisje staat verwonderd te kijken hoe ik eerst een spierwit laken op de tafel leg en gaat bont gekleurd kerst pakpapier halen, wat ik weiger, want die stukjes vallen volledig weg op zo'n drukke achtergrond. met de armen over elkaar staat ze wat mees muilend te kijken naar het natuurlijke spul. Ik negeer haar, maar ik voel me dan al te kijk gezet, erger nog.
Zorgvuldig schrijf ik in een schrift op welke stukken er staan en voor welke prijs. Ik laat een stapel bestelformulieren achter en schrijf een mooi kaartje 'A La Commande' en zet dat goed in het zicht op de tafel. Een collega en zij komen kijken als ik een seintje geef dat ik klaar ben met de tafel, ze lezen het strookje dat meegegeven dient te worden bij aanschaf van een decoratie waarop staat dat de stukjes regelmatig water nodig hebben, ik de stukken volgend jaar kan renoveren en dat men de kaarsen en lampjes uit moet doen zodra men de kamer verlaat. Er wordt letterlijk smalend om gelachen. Het dringt niet tot me door dat ze niet weten dat er oase onder al dat mos en die takjes schuilt. Zeiknat zijn de stukken, zwaar dus ook.
Stoicijns verlaat ik de snikhete winkel. Ik moet dus na het weekend gelijk terug om water te geven.
Dan volgt de nachtmerrie waarin ik me nog erger voor gek gezet voel, de spot er dik bovenop ligt, er veel decoraties stuk gaan en men mijn geleende bus kwijt maakt, steelt of op laat lossen in de droom. Paniek, angst, afwijzing, het hele scala van negatieve emoties in één droom die me nogal raakt.
Op de kerstmarkt vorige week zondag komt de baas van de RAGT toevallig langs de wat lege kraampjes lopen. Hij bewondert de stukken die daar staan en ik vraag hem of hij de tafel gezien heeft die er in zijn winkel staat. Nee dus, want hij heeft vakantie. Hij wist wel dat de tafel verplaatst was, er moest ruimte gemaakt worden voor de orchideën. Pats, dat hakt erin, mijn stukken verplaatst voor die altijd weer verkochte orchideën in hun glimmende niet passende cellofaantjes.Verplaatsen.... oeps, dat zal niet makkelijk geweest, want je moet wel een beetje weten van hoe en wat. Het meisje leek teveel uit de klei getrokken om daar energie in te steken, dus houd ik na die zielige zondag mijn hart vast.
Na het weekend, afgelopen maandag, rijd ik weer terug naar die winkel met het voornemen om van leer te trekken, zonodig in het nederlands en de stukken er gewoon weer weg te halen om ze op te lappen en koel en nat weg te zetten voor gisteren, de 2e kerstmarkt in eigen dorp.
Ze zijn op een trapachtige constructie gezet, smalle richeltjes met te weinig ruimte voor de uitstekende takjes en natuurlijk is dat geval beplakt met schreeuwerig kerst pakpapier. De stukken staan kurkdroog te zijn, wel pal voor de ingang, maar dan nog. De bestelformulieren moet ik zoeken, die staan onder een mandje dat ik opgemaakt heb, het kaartje met 'op bestelling' is foetsie, evenals het laken. De strookjes zijn ook weggemoffeld. Een oude gediende van de winkel leent me een gieter en ik probeer wat te redderen. Het is net niet genoeg 'nachtmerrie' om ze met een stuurs gezicht daar gelijk weg te halen. De baas is er niet, nog op vakantie waarschijnlijk. De lange prachtige natuurlijke tafelloper met de enige drie sjieke gouden dinerkaarsen is ook al erg droog. Eén van de kaarsen is waarschijnlijk gevallen, gebroken en weer provisorisch opgelapt, maar mijn oog ziet dit gelijk. Geirriteerd dat ze dit niet even gewoon melden zodat ik ze had kunnen vervangen door gewone kaarsen, probeer ik mijn ogen ervan los te scheuren. "Water geven en wegwezen" denk ik, en dat is wat ik doe.
De rest van de week wind ik me erover op, stelletje knurften. Ook de droom doet er een schepje bovenop.
Ik besluit wel de ochtend voor de kerstmarkt de deco's weg te halen bij de RAGT, verkocht is er daar al die dagen niet één, ze maken ze stuk en zeggen niks, dat laken is kwijt en misschien kan ik er nog wat van verkopen op de markt.
Zaterdagochtend ga ik op tijd weg, ik moet eerst boodschappen halen, want de markt heb ik gelaten voor wat hij altijd is donderdagochtend. Op de terugweg rijd ik de auto gelijk voor de ingang, zet de laadklep open en loop met lege dozen de RAGT in. Alleen de baas is er, lieve man, gewoon, vriendelijk en iets wijzer als het hele zootje dat voor hem werkt. -Ja, helaas, even iets minder respectvol als ik normaal doe & schrijf. Het is de ervaring.- Hij kijkt zeer verbaasd dat ik de spullen in dozen laad en vraagt me of ik alles weghaal. Ik leg hem zo vriendelijk mogelijk uit dat zijn personeel de stukken twee maal verplaatst heeft, er diverse 'kapot' gemaakt zijn en dat er niets over gezegd is, dat ze de kaars niet vergoeden en de papieren onvindbaar maken die erbij horen. Ik zie hem zich ter plekke rot voelen, zich schamen zelfs, maar hij kan er weinig aan doen en die man wil ook wel eens vakantie. We praten wel even rustig over hoe dat nou kan; geen verkopen. Waar de mensen hier dan wel behoefte aan hebben en ja, het zijn de knipperende lampjes in alle kleuren en de orchideën... Hij 'koopt me uit' met 50 euro en een klein kerststukje met een gouden stompkaars erin die los hier al ruim 3 euro kosten. Ach, zo lief bedoelt, maar ik voel me er niet prettig bij. Toch neem ik de 50 euro aan. (Was het niet andersom? Dat je betaald om te exposeren of winkelruimte in beslag te nemen?)
Op de terugweg stop ik bij de dorpszaal om de decoraties daar vast in de dozen weg te zetten, scheelt het hobbel-de-bobbel bospad en nog meer nood-reparaties. Wat sterke mannen hebben de tent opgezet om de zaal meer capaciteit te geven. Deze wordt met een gaskanon verwarmd. Ze kijken me vreemd aan dat ik nu al met dozen heen en weer loop. Ik zoek alle tafels in de zaal af, daar waar ik vorig jaar stond ligt geen briefje met mijn naam erop. Alle tafels hebben zo'n beschreven geeltje, maar 'mijn tafel' is er niet bij. Ook de tafels in de tent zijn niet voor Tien terwijl ik half november als één van de eerste een plek reserveerde. Verstoord kijken de heren hoe ik de dubbele deur naar de tent openzet en ik doos voor doos via de ingang -deuren kan ik niet open zetten, er is geen wigje te bekennen- en het halletje naar binnen sjouw. "Ja, ik doe de schuifdeuren dicht als ik alles binnen heb gezet in de tent." ontvalt me enigszins snauwerig. De gas stank in de tent is onbeschrijfelijk. Als ik hier moet staan tot 8 uur vanavond heb ik een paar dagen hoofdpijn en de stukjes doen het ook niet op gas. Vertwijfeld ga ik naar huis. Wat moet ik nou toch met deze situatie??
Thuis doe ik mijn verhaal, Lief weet van de nachtmerrie, hij was erbij vorige week zondag, heeft al mijn taken waargenomen tijdens de productiedagen in de lekkende koude schuur en vindt dat ik het voor alsnog geweldig doe. Ook de stukjes vallen bij hem in de smaak.
Ik ben ontzettend moe, van afgelopen jaren vechten, integreren, mijn nek uitsteken -lees; moed tonen-, van het leren en fouten maken, van de hoop hoog houden, van de RAGT met z'n boerse houding, van de lange dagen in de schuur, het 1 km per uur rijden op die kleine kilometer bospad en het gesjouw met dozen.
Ik ben ontgoocheld, ik dacht te weten hoe klein en goedkoop de decoraties verkoopbaar zouden zijn gezien de chinese troep in de supermarkten. Ik dacht het zo goed ingeschat te hebben, het begrepen te hebben. Niet dus.
Radeloos luister ik naar Marc, die me 'erdoor heen' ziet zitten. Hij raadt me aan terug naar boven te rijden om alles weg te halen en in de schuur te zetten. Een warme hap te eten, te douchen en bij te komen enkele dagen, om daarna alles op te ruimen, op te stoken en de rest weer in de broodoven te zetten. Het verlies is al geleden, hoop doet in dit geval niet leven en om nog 6 uur te lachen en stil te staan terwijl de troep van het buurkraampje wel gaat als warme broodjes met lede ogen aan te zien, zie ik ook niet zitten. Lief gaat koken, ik spoed me voor de 2e keer naar boven om aan te komen bij een al drukke dorpszaal waar ik bijna iedereen ken van gezicht. Nu wel stuurs pak ik een doos op in de tent en sjouw hem naar de auto. Dat wordt , ehm... erg goed gezien en V. die hoofd van de feestcommissie is vraagt waarom ik de spullen weg aan het halen ben. Met mijn laatste restje energie probeer ik haar uit te leggen dat ik niet in die tent kan en wil staan, er geen tafel binnen vrij is voor me en ik te moe ben om voor mezelf op te komen. Dat ik zo moe ben dat ik besloten heb het bijltje erbij neer te gooien. Onthutst kijkt ze me aan. Gelijk schiet ze naar het podium en wijst me aan dat ik die over de hele lengte mag gebruiken. Maar dat podium is een kinderspeelplaats tijdens de activiteiten in de zaal, die ervaring heb ik ook. Ik ben ter plekke de kluts kwijt, kan me niet meer inhouden en voel die tranen dringen om op de eerste rang over m'n wangen te rollen. Ik heb te lang volgehouden, weer te lang. Ik loop terug naar de tent waar de rest van de dozen en kratjes staan. De eigenaresse van de kroeg ziet mijn gezicht en vraagt me op de vrouw af of het wel goed gaat. Ja, wil ik zeggen, Nee komt eruit. Ik doe in verschrikkelijk gebrekkig frans m'n verhaal, barst uit in stille tranen terwijl ik haar probeer op het hart te drukken, dat ik hier niet sta te grienen omdat er geen tafel met mijn naam erop klaar staat. Dat is het niet alleen, natuurlijk niet. Het is een 'montagne', een enorme berg met dingen die niet lopen. Al die moeite voor 'Dit'!!
Ze probeert me te overtuigen, dat we echt helemaal geaccepteerd zijn in de kleine gemeente, dat ik er echt bijhoor, dat ik gewoon terug moet komen na een goed maaltje thuis, dat ik prachtige dingen maak, dat de crisis het voor iedereen moeilijk maakt, dat deze omgeving straatarm is. Verder luistert ze, kijkt ze, leeft ze intens mee, lijkt ze het helemaal te begrijpen. Zij was ook diegeen die onze post bewaarde voordat we een brievenbus hadden, waar we koffie op de pof krijgen en altijd informeert hoe we het hebben in het gat van de gorges.
Alsof alle al aanwezige plaatselijke knutselaars en handelaren voelsprieten hebben, al staan zij en ik achterin die tent, ze hebben haarfijn door dat Martine er doorheen zit. Ik zeg de kroegbazin dat ik naar huis ga, zonder deco's, een douche neem, even eet en uithuil bij Marc en pas dan een beslissing wil nemen of ik terug kom. Maar ik kom niet weg, ik word eerst nog door een dame of 8 aan geklampt dat ik terug moet komen 's middags, dat ik mooie dingen maak en 'erbij hoor'.
Ik kan niet anders doen dan in tranen naar huis rijden, gefrustreerd, moe, verdrietig en besluiteloos, ontroerd.
Marc troost en luistert, ook vertederd door de reactie van een betrokken actief stuk van de gemeente en samen stellen we onze mening bij. Na het eten pak ik de auto in met lading nummer twee en rijd super voorzichtig naar boven met onbestemd gevoel. Ik loop 10 keer heen en weer geholpen door Dominique die altijd en overal een vrolijke noot brengt en helpende handen. Ik voel de mensen denken, de tamtam is nog niet uit getrommeld, ik weet heel goed dat er nu zo'n 500 mensen op de hoogte zijn.
Ze hebben nu de mens in mij gezien, de kwetsbaarheid die hier niemand vreemd is, het kleine mondiale leed en ik twijfel er nog aan of dit goed was. Is. Ik ben er wèl met heel mijn hebben en houwen.
Ik krijg de tafels van een handelaar die niet op is komen dagen, langzaam verdwijnt het teveel aan decoraties van het podium naar drie tafels naast elkaar, een enorme uitstalling. Tijd om alles rustig voor weggeef-prijzen van een kaartje te voorzien is er niet. De kleinere stukjes gaan hard, al zijn ze verdord en zijn de rozenbottels gaan rotten. Veel mensen voelen aan het groen om te ervaren dat het echte takjes zijn, niet van plastic uit Taiwan.
Het is warm, Marc komt te voet met Castel als het een beetje droog blijft. Want natte sneeuw is geen wandelweer, dus hij komt pas veel later nadat hij op het schuurdak is geklommen om te kijken of hij nog iets kan doen om de natte klets buiten te houden. Het is daar nog een atelier...
Of men nu uit medelijden kocht, of men het echt mooi en betaalbaar vond, of om me te steunen, het doet er niet zo toe, verkopen doe ik. Ik ben er niet zoals ik had gewild. Ik ben er maar half.
Zakjes toffees gaan voor 5 euro over de toonbank, de mandenvlechter verkoopt niets, maar vlecht rustig door, de honing gaat ook als broodjes, de muziek is verschrikkelijk en staat snoeihard. Kindjes rennen onder je door, kruipen daar waar geen grote voeten in winterschoenen het tapijt vies lopen en schreeuwen, klauteren en spelen verstoppertje. Er wordt gelachen, geroepen, onderhoudend gesproken, gekeken en opgepakt. De chocolaatjeskraam heeft het moeilijk, het is te warm binnen met al die mensen, warme wijn en biertjes. Ik praat hier en daar wat bij met mensen die ik al een tijdje niet gezien heb. Ook ik ben niet gek en ik voel dat inderdaad zo'n 500 mensen precies weten waar ik zit met mezelf. Een nieuwe bestelling voor weer zo'n grote guirlande komt binnen, dus al had ik klaar willen zijn met dit 'debacle', ik mag nog even door als ik echt uit de kosten wil komen. Weggeefprijzen zijn leuk, maar dekken de lading niet.

Zodra Marc arriveert slaken enkelen een zucht van verlichting, "tussen hen twee is alles in ieder geval goed" lijken ze te denken. En samen achter de kraam verkoopt nog beter... Een 10 minuten voor we alles weer op willen ruimen koopt de familie van 'godfather' Felix 4 dure stukken, Michel betaalt met een cheque, de cijfers gaan nog wel, maar het bedrag uitschrijven kan hij niet. Hij wordt geholpen door een nichtje denk ik. Michel is een zeer innemende man, superlief en werkt als spuiter bij de garage. Maar Michel is wel een geval van inteelt, dat klinkt grof dat ik dat zomaar zeg, maar het is te zien en te merken. Sociaal is hij intelligent, maar verder loopt hij toch veel achter en analfabeet op de koop toe. Dus met drie man maken we die cheque in orde. Het ontroert me, maar wat niet op dit moment?
De tafel is bijna leeg, ingepakt, er liggen nog wat kleine kransjes. Plots staat er een blond klein elfje voor, ze kijkt met glimmende ogen naar een gouden moskransje met donkerrode lintjes en gouden balletjes. "Ik kom m'n kransje halen" zendt ze uit. Marc fluistert me dit toe, dus schuif ik het elfje het kransje toe en ik krijg de meest lieve 'merci' sinds afgelopen 3 jaar.
Een ander niet verkocht kransje geef ik aan de moeder van V. Zij hebben hun dorpswinkeltje versiert met de enorme guirlande, die een ware blikvanger schijnt te zijn. V. verloor haar zoon door een ongeval met een jachtgeweer deze zomer, het gezin heeft ook het gedicht vertaald gekregen van H, dus weten ze dat de beprintte plaat van mij komt. Het oase-kransje is bekleed met mos, eenvoudig lint en drie mooie engeltjes erop die een muziekinstrument bespelen. Ze zegt het op het graf te leggen....bij de 'plaquette'. Ik schiet gelijk weer vol.
Met Castel voorin de auto tussen mijn benen -die heeft buiten een paar uur moeten wachten-, rijden we naar huis.
Ik ben diep onder de indruk van de steun van deze gemeente, het gezicht dat het kreeg voor mij deze zaterdag, kerstmarkt 2. Ik weet ook niet goed hoe ik mij voelen moet. Ik ben moe, verdrietig, blij dat de auto bijna leeg naar huis rijdt, doorgezweet, opgelucht dat het voorbij is, ook voel ik me wat opgelaten. Want ze hebben me gezien zoals ik ben, kwetsbaar, moe, ook hartelijk zoals ik altijd ben, eerlijk en (te?) open, wat veel van de mensen hier juist niet zijn.
Ik laat het even helemaal los, kruip weer onder de douche thuis en zet mijn hoofd op slot. Het hart klopt toch wel door.
We kunnen als vreemdelingen veel zeggen over de mensen in deze streek. Dat ze achter lopen en simpel zijn. Nog als in de middeleeuwen leven, stug en boers. Maar toch blijf ik mijn mening houden; mensen zijn mensen die elkaar overal ter wereld herkennen. Het maakt dus niet uit waar je gaat wonen op deze aardbol. De mensen blijven hetzelfde. Met klein leed en groots in de liefde, met ieder huisje zijn kruisje.
Over volgend jaar kerst doe ik komend half jaar geen uitspraken.....

Offday

2011-12-15T23:42:00.000+01:00

Zo'n typische offday, een dag waarop niks fijn is. Een offday met een gouden randje, zoals iedere dag. Niet dat 'off', maar dat gouden randje.
Eerst het off gedeelte;
De zorgen om de financiën, dat houdt niet op. Ik ga niet naar de gewone donderdagmarkt om kerst-decoraties te verkopen. Het regent en niet zo zuinig ook. Ik heb geen parasol of marktkraam en de energie niet me lachend door de 4 uur heen te slaan (staan) onder een geimproviseerd zeiltje. -Mits we nog een zeiltje over hebben natuurlijk, omdat- Het ook in huis regent, waar we niets van begrijpen, want Marc heeft het juist zo netjes dichtgemaakt met zwart papier en de nieuwe lekkages zijn ons een waar raadsel. Ook in de schuur staan, ondanks de grote snel-klaar-golfplaten, weer emmers, teilen en zeilen die met knijpers en latjes aan de werkbank vastgemaakt zijn. Ik ben ontzettend moe van de energie die ik steek in zaken die uiteindelijk niets bijdragen aan de situatie. Het is vandaag gewoon Op.
Even over de poezen; Vlak voor en een lange tijd na het overlijden van Shadow, was het een ware oorlog tussen Aai en Joppie & Cros. Dat tij lijkt gekeerd nu de rouwperiode voor de katten voorbij is, eerder het vinden van een nieuwe pikorde, denk ik. Cros neemt de muizen maar mee naar binnen bij gebrek aan muizen in huis. Hij gaat ervoor de regen in en schudt zich uit net na het kattenluik. Zo moet hij de muizen even loslaten die het op een rennen zetten. Toch worden ze weer gevangen en opgepeuzeld om na een uur of wat weer uitgekotst te worden. Deze meid dweilt en poetst als vanouds. Met Pipo gaat het steeds een beetje minder. De gaten in zijn kop waar oren horen te zitten zien er erbarmelijk uit. Maar hij geeft geen blijk van pijn of veel ongemak. Voor ons is het wéér een uitdaging alleen te luisteren en te kijken naar het dier, zonder er teveel mensen-emoties op los te laten. Een zorg blijft het.
Uiteraard hebben we afgelopen weken weinig zaagtijd gehad. Het regent ook teveel en het droge hout is natuurlijk weer bijna op. Vertrouwen, vertrouwen in de omstandigheden, het weer en onszelf, daar moet het even op steunen allemaal. Vandaag kan ik dat niet.
Dus bel ik mijn thuisbasis op, mijn ouders, om even te praten, mijn verhaal te doen terwijl Lief een tukkie doet die hoofdpijn heeft en duizelig is en ook niet zo lekker in zijn vel zit. Logisch.
Ik tref mijn vader die het gouden randje om mijn dag spant. Hij is gisteren naar de acupuncturist geweest voor zijn hartritme-stoornis. Na de eerste behandeling is het gewoon over, weg, foetsie. Een hart dat gewoon klopt op normale snelheid en een prima herstelde bloeddruk. Ik word er weer emotioneel van........
Het gouden randje, lieve lezers, zo'n kadootje midden op de dag.
Een sombere, natte, koude dag.
Ik ga nog wel even wandelen met Castel. Die verveelt zich te erg en ik heb behoefte aan buitenlucht.

Vandaag werk ik alleen in de virtuele werelden. Iets dat blijkbaar op offday's wèl goed gaat.

Energie

2011-12-13T13:53:00.004+01:00

Enigszins bekomen van de kater van zondag....

Ik blijf me vertwijfeld voelen. Ik weet dondersgoed dat de 'locals' totaal geen behoefte hebben aan nieuwe dingen. Mijn decoraties zijn niet nieuw, alleen niet gemaakt in China en of van plastic. Veel duurder zijn ze niet, veel mooier wel. Maar dat wordt niet gezien. Lief en ik hebben het er uitvoerig over en het verbaast hem dat ik niet in janken uitbarst met een 'etalage' in een winkel (geen verkopen), een kunststuk van 2.5 meter bij de lokale super en een lange dag in de kou staan; zonder resultaten. Het verbaast mij ook! Neemt niet weg dat de kater lang duurt, ik had me beter een keer flink kunnen bezatten, die katers zijn veel sneller over.

Ik leer veel van andere ervaringsverhalen vanuit deze regio, ook dat neemt de kater niet weg, maar het behoed me wel voor de ernstige verbittering die je ten deel kan vallen. Ik kan kiezen uit twee 'reactie's'; alle spullen opbergen, niet naar de gewone markt gaan om daar te proberen nog wat te slijten tegen trieste bodemprijzen aangepast aan het lokale gebeuren en de denkwijze of even doorzetten, stoicijns op de gewone donderdagmarkt gaan staan en de lokale kerstmarkt in ons dorp.

Ik ga voor de laatste optie. Wat zal het nog uitmaken? Beter iets dan niets!

Neemt niet weg dat ik niet weet hoe ik me nu voelen moet... of mag. Wat het beste zou zijn, wat 'de eer aan jezelf houden' inhoudt in deze.

Veeg ik -wie ben ik in deze?- de vloer aan met de conservatieve boeren? Of blijf ik bij mezelf en accepteer ik hoe het hier al eeuwen reilt en zeilt? Het verandert niets aan hoe ik de omgeving en de mensen ervaar, het verandert niets aan waar ik verkoos te wonen.

Voor geen goud, -ook nu niet!- verlang ik terug naar Nederland waar het eigenlijk niet veel anders eraan toe gaat.

Voegt het lessen toe aan mijn ABC of schrapt deze ervaring enkele lessen? Nee, echt niet. Het blijft hier te mooi om waar te zijn, de mensen blijven echter als in dichtbevolkte gebieden, eerlijker. Ik weet terstond waar ik aan toe ben, eerlijker en directer kan eigenlijk niet. Is het 'klootjesvolk' daar debet aan? Nee! Het zijn toch de overheden die te groot zijn om te vormen en ook weer gevormd worden door, precies ja, wij zelf.

Ik besef me; "Tien kappen met deze mooie handel!"

Duidelijk. Rustig zing ik komende 10 dagen uit. Ik ruim daarna alles netjes op, gooi weg wat echt niets is of hang de extra ballen aan de prachtige naaldbomen langs het bospad en maak er een grapje van.

Daarna richt ik me op serieuze wereldwijde werkzaamheden die meer opleveren gedurende een nacht dat ik lekker lig te slapen, dan op tijdelijke kunststukjes waar heel mijn ziel en zaligheid in ligt verscholen in een schaduw van een wolkendek waar ook de zon geen grip op heeft.

Ik verkocht de nacht voor de zondag namelijk meer aan amerikaanse dollars door de verkoop van digitale goederen dan aan die hele koude sta-dag op een echte kerstmarkt in een echt frans stadje. Dit inclusief complimenten en blije reactie's van de klanten die wij het gevoel gegeven hebben echt kwaliteit te kopen. En dat alles ronkent met een oor op een zacht hoofdkussen en poes aan het voeteneind!

Foto hieronder; Tien ligt als avatar prinsheerlijk in een groot warm bad op pootjes bij te komen van de koude ker(st)mis en het gaat nog inkomsten opleveren ook..... Geen hobbel-de-bobbel-wegen, geen rare gezichten en reacties -achter de rug om- van locals, geen ontwaken voor de zon opkomt, geen onkosten.... Wel een verkoopbaar Pixel-Product; een complete badkamer.

Mijn energie gaat komende maanden naar dingen die er toe doen, ook als schijn lijkt te bedriegen. Extra les is geleerd, 'oei, ik groei!'

Blijvende indruk

2011-12-12T15:34:00.005+01:00

Ik weet niet hoe het komt, misschien omdat het einde van het jaar nadert en ik door signalen van buitenaf de tijd herdenk, met de hiermee samen gaande blijvende indrukken.

Maar net als de post 'Strijken' weer even een vlucht terug mijn tijd in.

Via de weblog van een vriendin uit Secondlife die een filmpje plaatste met als begeleidende muziek 'Danse Macabre' was ik gelijk weer een jaar of 5 -of jonger??- en sta ik verwonderd in een donker kasteel tussen papa en mama in en schrik me een ongeluk door 'dansende hekjes'.

Dansende hekjes? Ja, een stenen balustrade die opeens gaat swingen op de eerste krachtige inzet van deze fantastische memorable compositie.

Er zijn mooiere begeleidende films bij dit muziekstuk. Er zijn bekendere films en indrukwekkendere. Maar deze hoort nu eenmaal helemaal bij die van mij.

Kijk en luister mee. (Dido; bedankt!)

De Efteling heb ik vele malen bezocht. Het spookslot blijft één van mijn favorieten, lekker voorin in het park. Een typisch verlangen om daar weer eens een dag rond te struinen en weer als één van de eerste attracties in te duiken. Geloof me; de hekjes laten me nog steeds schrikken. Al weet ik al ruim 30 jaar dat die dingen dat gaan doen....

Namens Marc

2011-12-11T23:04:00.001+01:00

En Marc schreef een gedichtje voor iedereen die hem zo'n leuke andere verjaardag gaf door al die originele felicitatie's;

Toch een gewone dag,

niet een echte verjaardagslach

Maar wel een dag,

die ik helemaal zag

Omdat jarige jet,

zonder veel pret

Het genieten wel ziet,

van het zijn en niet

Het moeten verjaren

om een feest te vergaren.

ver in de min

2011-12-11T19:11:00.002+01:00

De stand kostte 21.50
De diesel voor het heen en weer rijden 15.00
De maaltijd en een pannenkoek 8.00

Ik verkocht vandaag maarrrrr liefst..... 3 decoraties a 5.00 per stuk.
Reken maar uit.

Marc zijn verjaardag bestond uit het om 7.30 uur gewekt worden met koffie en 3 kaartjes, het mij helpen de stand opzetten -hij heeft er veel ervaring mee- en de rest van de dag wandelingen maken om warm te blijven, om in het donker de auto te manouvreren om te blauwbekken tot ik al die doosjes als een legpuzzel vast heb gezet.

Vraag me niet hoe ik me voel. Mijn prijzen waren laag, de stukjes niet al te luxe of te groot, mijn gezicht stond best zonnig, het weer was fantastisch -koud maar zonnig en droog zonder wind- en ik had me echt uitstekend voorbereid. Daarnaast stond ik ter plekke ongesteld te worden, had ik ontzettend last van mijn rug, kon ik niet gaan zitten op het lage campingstoeltje, want ik zou me dan onzichtbaar gemaakt hebben en onbereikbaar voor misschien-klanten. Tenenkrommend ben ik de dag doorgekomen. Van 9 tot 18 uur!! Dat tenen krommen was niet door geen verkopen (ja toch ook wel een beetje), dat was om mijn tenen warm te houden. (Een echte aanrader, het werkt fantastisch.)
Ook had ik een plannetje om een reis naar Nederland hiermee te kunnen bekostigen begin volgend jaar..... Hoe moet ik dat nu eens oplossen? Ik kan wel janken, maar doe het niet, want ik had me geen illusies gemaakt.... misschien toch wel een beetje?

Vanavond zal het me allemaal even een worst zijn. We rijden te hard naar huis over kronkelende hobbel-de-bobbel wegen, dat de decoraties -volle auto heen, net zo volle auto terug- er ook hobbel-de-bobbel uit gaan zien is van een zelfde worst.
Thuis wil ik maar één ding; warm worden, filmpje en zitten op een fijne goede stoel of bank. En dat kan!
Verder wil ik al onze lieve vrienden bedanken voor hun fantastische felicitatie's per mail. De één nog leuker en origineler als de ander. Het liet Marc een ruim een half uur in een deuk liggen en mij vrolijkte het ook op.
I would like to thank our friends all over the world who took the effort and time to create and send the most fun and beautifull birthday-wishes to Marc. It brightend up our cold disappointing day. All together they were the best gift ever!!!!

strijken

2011-12-10T08:03:00.004+01:00

Begin december 2005 kende ik Marc net een maand. Ik woonde in een klein flatje en had geen ruimte voor rommel. Wèl voor de strijk-berg. Op twee stoelen half onder tafel, geloof ik. Wat voor kleding ik toen nog had dat een strijkijzer verdiende na de was is me nu een raadsel, maar die berg die lag er en groeide met de week. Ik heb nooit veel gestreken. Als kind had ik een strijktafel op hoogte en een strijkijzertje dat mam dan verwarmde op een sudderplaatje op het gasfornuis, zij die grote bergen met beddengoed, broeken, pa's overhemden, ik de zakdoeken en andere kleine stukken kleding. Samen stonden we daar dan, zoals we ook samen koekjes bakte, stof afnamen en de was ophingen -zodra ik bij de lijnen kon-.
Zodra ik het huis uit was ontbeerde ik een strijkplank. Mijn eerste strijkijzer moet er één geweest zijn van de kringloop. De plank kwam bij overleden grootouders vandaan en stond meer in het gangkastje dan uitgeklapt in de twee kamer flat.
Die tweeede week van december kwam ik uit mijn werk en zag de auto van Marc geparkeerd staan bij de flat. "das leuk!" Dacht ik, "een onverwachte bezoeker zo op een door de weekse dag". (Ja, ik kreeg na de eerste ontmoeting de code -sleutel- van zijn toegangshek, en hij een reservesleutel van mijn huis! Wat een vertrouwen in het zo prille begin.)
Toen ik binnenkwam lag Marc prinsheerlijk op de bank naast een strijkplank vol keurig gestreken en gevouwen goed!! Dat is nog eens klasse, Marc mag blijven....
Acht maanden daarna zijn we getrouwd en heb ik, zeggen en schrijven, misschien 5 keer gestreken. Ook Marc streek niet, meer.
Nu bofte ik al wel, want ondanks dat hij twee bedrijven had, vond ik géén overhemden in zijn kast, zakdoeken streek hij zelf ook niet en geen nette broeken waar een vouw in geperst hoort. Dus het strijken was een ondergeschoven huishoudkindje. Met recht mag ik er een hekel aan hebben, dus de stokoude antieke strijkplank heb ik niet verhuisd.
Hier lopen we in oude 2e hands kleer dat wel kreuken mag. Ik heb één bloes en één broek die het ijzer verlangen, maar ik draag ze niet of hang ze zo te drogen dat het zo de kast in kan. Toch kocht ik begin vorig jaar een nieuwe plank bij de super. Zo'n lekkere brede met een rekje eronder, een soort antenne erop om het snoer in vast te klemmen -de functie is me nog ontgaan- en een extra beveiligd -zelfs volwassen gespierde mannen krijgen er amper de stekker in, belachelijk- stopcontact om meer snoerlengte over te houden voor waarschijnlijk die linnen beddenlakens van 2.5 bij 3.5 meter!
Eén keer per jaar strijk ik lakens, wel twee, voor op de stand tafels van de kerstmarkten. Dus ook gisteravond trek ik vanachter wat kamerschermen en een matras de plank weg en onderzoek of het ijzer wel spinnenvrij is. Het strijkijzer is van Marc, een net stoomgeval waar water in moet. Ontkalken is niet nodig, het ding is amper gebruikt en hier zit nul komma nul kalk in het water.
Als je het koud hebt, zoals wij vaak, kun je gaan strijken met stoom. Eindelijk een binnen-activiteit gevonden waarvan ik het warm krijg, ik ga het goed onthouden!
(Die kou, daar wen je aan. Het is gemiddeld zo'n 16 graden in huis en wij kleden ons erop. Net als vroeger denk ik.)
Ja, Tien heeft een ontzettende hekel aan strijken. Waarom weet ik niet, A ik krijg het er lekker warm van, B ik heb fijne strijkspullen in huis, C ik moest niet vroeger als kind en wilde zelf hetzelfde doen als mama, D er is zat strijkgoed te 'verzinnen' en E ik heb er de tijd voor. En toch hè, is het een unicum als je mij ziet strijken.
Volgend jaar een echte foto van strijkende Tien... ?

Kleurig

2011-12-08T19:11:00.003+01:00

Het miezert en het regent maar, onder een grijze hemel loop ik ontelbaar keer heen en weer tussen bovenschuur en woonhuis. We lopen met z'n allen de vloer smerig en verbergen ons onder tl-armatuur en schemerlamp, bij schouw en kachel en werken, werken en werken. best lekker, zo'n ritme, maar het is teveel om dit op lange termijn voort te zetten.
Gisteren ging Lief naar de brievenbus lopen, met mini-paraplu, om er even uit te zijn. Laat nou dat postorder bedrijf opeens wel de spullen leveren die ze nog voorradig hadden. Vijf weken levertijd in plaats van de 10 tot 15 dagen, maar vooruit. Ook nog een dikke gevulde enveloppe van Krachtpunt (zie zijbalk met links) met ... jaaaa ... linten, een prachtige klassieke tres voor gordijnen en in ons geval als trekkoord voor de schakelaar, de eerste kerstkaart -ow jee, die mag ik ook nog maken natuurlijk, in drie talen, oef- en twee cd's met ontspannende yoga-meditatie en muziek. Die kan ik hard gebruiken komende maand!
Vandaag lever ik de enorme guirlande af bij de dorpswinkel voor aan de pui. Twee en een halve meter meet het gevaarte, maar mooi vind iedereen hem; ik, Marc, Claud, de klant en de aanwezige klanten. Als de decoratie hangt maak ik foto's.
Deze middag maakte ik een grote tafel op in de RAGT, een boerenbont winkel annex tuincentrum. Het ging er een beetje boers toe, maar die tafel staat pal naast de kassa en je loopt er als klant tegenaan als je binnen komt. De stukken smoelen en de presentatie ziet er verzorgd uit. Als het komende week niet loopt, haal ik de mooiste op en neem ik mee naar de tweede kerstmarkt in ons dorp.
Het is zeer mistig, bewolkt, als ik naar de markt ga.
Ik vind het illusionair, waarmee ik bedoel dat het net niet echt lijkt. Alsof er een mistmachine op volle toeren staat te draaien, de bomen kunst zijn en alle kleuren uit een potje of door decor-bouwers gemaakt.
In eerste instantie is het somber, donker, veel donkere herfsttinten, druppend van de miezer. Maar wat ik zie zijn de kleuren.
Wit van de berkenbast, fel groen van het sponzige mos, fluoriserend licht groen van korstmossen waarmee rotspartijen en hele boomkruinen bekleed zijn en juist in dit weer op schijnen te lichten. Het diepere groen van de vele klimop, de oranje en licht roestbruine bladeren nog aan de eiken en de varens met nog knalgele bladeren.
Het is hier dus nog steeds mooi, wanneer niet?

Verbaasd

2011-12-06T23:46:00.005+01:00

De stand van zaken na 4 dagen decoraties maken ligt op 34 en een half.
Van alles en nog wat, een bonte verzameling. Gek genoeg misschien niet eens genoeg, want ik heb veel geleerd van vorig jaar. Ook dat de best grote hoeveelheid voorraad snel slinkt en ik het nog steeds zo leuk vind, dat ik rekening moet houden met nieuwe voorraad inslaan ruim van te voren. (De bestelde waar bij dat postorderbedrijf is natuurlijk helemaal niet geleverd. Misschien na kerst, achterlijk zoiets. We zijn niet onvindbaar! -Soms lijkt het er toch op-)
Er is even een nieuw evenwicht; Marc kookt, wast af, doet boenen en stofzuigen, de was en dit alles vanaf 2 december toen de productie van start ging.
Het is vies nat buiten en de kippen en Castel lopen er verzopen bij.
Marc heeft alle muziek ooit op een pc gezet, maar die staat in de bar en gebruiken we niet. Nu al die gigabytes aan muziekdata op mijn pc staan horen we weer alle deuntjes en dansnummers, de gouden ouwe en mijn lievelings cd's die we al jaren niet gehoord hebben, deze muziek staat nu hele dagen lekker aan en geloof me; dat is als nog een keer thuiskomen.
Verder zijn we op stoom met het pc-werk. Ik even wat minder en het werk stapelt er zich lekker op. Maar ook daar zijn de mensen erg lief en is er aandacht voor elkaar. Ze werken daar veel met skype en zo zit je dus een avond wat te vergaderen alsof je aan de telefoon zit. Dat noem ik serieus genomen worden in ons werk, en dat voelt voor M&M wel eens fijn aan. Dat virtueel niet zo virtueel is en dat het veelal mensen zoals mensen zijn, komt beter over dan het nep-gepimpte bling-bling Secondlife dat er bleekjes tegenover ligt, al is die wereld nog zo'n toonzetter, groots en gesmeerd geavanceerd.
Ik kreeg vanavond allemaal kadootjes in diverse vormen, en voel me een kind de avond voor Sinterklaas.
Maar toch kan ik twee dingen niet loslaten. Hele dagen.
Ik werk nu aan de grote guirlande voor het dorpswinkeltje. De moeder van mijn generatiegenote die haar zoon verloor door het ongeval met het jachtgeweer, bestelt hem, maar V. is de eigenaar van het winkeltje. Na het vernemen van nog een drama dat zich afspeelt in het leven van V. krijg ik het weer eens te pakken. Mijn inlevingsvermogen gaat zich te buiten tijdens het in stilte werken aan de decoraties in de koude schuur met een natte in en uit lopende Castel, Cros of Aai -voor haar verandering ontvoer ik haar naar de schuur- met het geluid van de lichtbak boven mijn hoofd en getok van de haan die zijn kipjes roept. Wat heb ik dan een onbeschrijfelijk geluk, geluk dat ver voorbij gaat aan geluksmomenten.
Daarnaast doet mij verdriet dat Carol Lynn, vriendin voor jaren en jaren in Secondlife overleden is. Bitsy heette ze als Avatar. We wisten erg veel van elkaar. Ook zij heeft een verschrikkelijk eenzaam leven achter de rug, ze heeft het ook zelf beëindigd, ze was nog jong. Ik koop al haar spullen die ze heeft, zodat we samen haar werk voort kunnen zetten. Zodat ze nog een tijdje voort leeft in onze herinnering. Ik weet dat ze dat wilde. We wisten dat wat zij wil, uiteindelijk ook gebeuren zou. Maar ook haar verhaal dat wij mochten horen afgelopen jaren is in en in triest. Alle gesprekken en hoe ze was is een aandeel in hoe mijn hart zich mee kan laten slepen door de keerzijde van geluk.
'On top' zie ik op facebook een 'gedeeld' filmpje voorbij komen van een jongen die zijn verhaal doet, geschreven op witte kaartjes met dikke zwarte stift. (Voor wie het echt wil zien; http://www.facebook.com/profile.php?id=100002973643418)
Het leed heeft me even goed te pakken, de extremen maken me slapeloos, sprakeloos, sereen ook en verwonderen, beangstigen en willen vechten om hun plaats. Dat dat niet hoeft krijg ik mijn binnenste wel duidelijk, maar grijpen kan ik het niet. Verbaasd ben ik, dat ik dit ervaren kan en er geen woorden voor heb.

Zondagse steken

2011-12-04T18:47:00.002+01:00

Die houden niet; zondagse steken.
Vandaar dat het geen lekkere werkdag was.
Toch een paar foto's.

Wauw

2011-12-02T18:14:00.001+01:00

Cecilia heeft een echte film gemaakt over het gebouwde winterlandschap.
M&M zijn overweldigd, zomaar belangeloos heeft ze deze productie gemaakt.
En als ik zo naar mijn werk kijk van afgelopen maand, dan kan ik alleen maar blij zijn.

Glitter

2011-12-02T17:08:00.003+01:00

Vandaag is de productie van start gegaan. Komende week dus niet veel ander nieuws dan kerststukjes, kransjes, mandjes, bakjes, schaar, draad, lint, plastic spul, echt spul, mooi spul, spul met geur, spul met -te veel- kleur....
Ook revolutie in huize M&M, want vandaag werd ik binnen geroepen voor een warme hap en hoefde ook niet af te wassen. Dus het schoot lekker op.
Eenmaal begonnen weet ik niet meer hoe ik stoppen moet, dat komt goed uit, want ik heb dankzij jullie een fantastische voorraad waar ik lekker mee uit de voeten kan. Mijn verzoek van vorig jaar om jullie te vragen oude kerstrommeltjes naar een verzamelpunt te sturen, was een hele goede. Ik had het zonder de gulle gevers echt niet kunnen redden. Marc vindt het ook ieder jaar leuker worden en komt geregeld kijken.
Om echt heel kitscherige stukken te maken blijft me moeilijk af gaan.
Misschien moet ik even wennen .....

Kerstmis of kermis

2011-12-01T08:19:00.003+01:00

De laatste dagen van deze maand gaf ik mezelf de deadline om een winter-scene af te ronden die volledig verkocht kan worden op de digitale marktplaats van SpotON, een serieuze virtuele wereld die het normale niet schuwt. Ik heb het hele team van dit grid nodig om de laatste details in orde te krijgen. Ik puzzel een paar uur op een nette display en nog eens een uurtje of twee op een representatief filmpje. Voor zo'n compleet ingerichte sim (land is daar opgebouwd uit eenheden van 256x256 meter en heet een sim) betaal je al snel 80 euro of meer, dus dat moet er spik en span bijliggen.
Die deadline is niet voor niets, ik heb nog wel meer te doen wat op een andere manier voor extra euro's moet zorgen. Het is alles bij elkaar een soort kermis, met virtueel en in de schuur glitters, effecten, lichtjes, vormpjes, materialen, kleuren en dit alles inclusief een soort van rumoer in de vorm van de publiciteit zoeken om dat dure artikel 1 keer te verkopen (het liefst meer) en die kleinere kleurige stukjes aan de fransman te brengen door mijn handelsmerk -de lach van Tien- vaak te laten zien op dagen dat men samenkomt op de markt en in de dorpskern.
Grote kans dat ik tijdens kerstmis tabak heb van de kermis.....-en van kerstmis-.
Marc heeft er weer een beetje zin in, die daken bedoel ik. We leggen twee platen op de noordkant van het schuurdak. Geen lauzes op 30 vierkante meter, niemand die het ziet, duurzaam en de tijd die 'over' is kan aan het woonhuis dak besteed worden. Het blijft hier namelijk droog tot dat dat af is.
Achter de schuur, op die bewuste noord-kant, hebben we een goot gestort, emmertje voor emmertje, in de hoop dat het meeste regenwater niet door de rotsen en de droog gestapelde stenen muur de schuur in loopt. Nu ligt daar de rest van een enorm zeil opgepropt waar ook water in blijft hangen en herfstblad. Maar de ruimte is te nauw om daar te lopen of je voet om te draaien. Rechtop staan kan niet; de rotswand duwt je voorover tegen het dak aan. Om daar dus blad te ruimen, wat echt moet, of platen en lauzes te leggen is geen sinecure.

(Dat klinkt raar, maar uit onze drie jaar FR-praktijk ging deze vlag vaker wel op dan niet. Geen droog hout meer, en tijdens een wandeling spotten we dode bomen aan het bospad waar we bij kunnen, terwijl we die helling al zo vaak bekeken hebben in de overtuiging dat dat stuk bos schoon is van dood hout. Drie weken regen, geen hout meer in de schuur, precies op die dag is het droog en kunnen we heel de dag zagen. En zo lossen zich de problemen op nog voor ze echt relevant zijn. M&M durven het nog niet te geloven, maar zo gaat dat nu al drie jaar lang; gemaakte zorgen bestaan niet op het moment dat ze relevant zijn.)
Sint heeft ons ook wéér verrast. Hij gaf het niet op daar waar het asfalt op het bospad ophoudt. Had zeker stiekem een 4x4 voor zichzelf gekocht. Echt hollands lekkers, leuk leesvoer, een foto van een stukje landschap dat me heel dierbaar is met de waarschuwing-met-knipoog dat we 'onze tanden niet mogen vergeten te poetsen' geschreven op de achterkant. Die prijkt op de schouw. Een spelletje dat ons uit de yatzhee-sleur haalt en super de luxe pure hagelslag van De R.
Terwijl Marc op het schuurdak bezig is, rommel ik vast wat aan de rieten mandjes, ik bekleed ze met plastic voor vol gezogen oase. Morgen is het tijd om takken en mos, maretak en hulst te knippen, rozenbottels en de pluizen van de bosrank, elzepropjes en klimopbesjes, berkentakjes en alles dat in mijn fantasie verder gebruikt kan worden.
Dan is de fabriek in de schuur echt geopend, zorgt mijn schat een keer of wat voor eten en kan ik me twee weken verliezen in het verzorgen van mooie decoraties met stijl met hier en daar de franse kitscherigheid, want dat verkoopt nu eenmaal goed.
De nachten zijn koud, boven op de plateaus vriest het licht, maar de dagen zijn gewoon warm te noemen en een lekker shirt is genoeg om buiten te rommelen.
Toen ik van de week even wat moest regelen voor de kerstmarkt in de stad kreeg ik eind van die middag op de terugweg een groot kado; de ondergaande zon op het hoogste punt in de omgeving. Kilometers ver lag de kleurige hemel daar al bijna in te dommelen. Van licht blauw naar alle tinten geel en oranje om vervolgens over te vloeien naar roze-paarse tinten in donker blauw. Onbeschrijfelijk. Dat missen we hier wel een beetje; geen ver uitzicht over de bergen, zonsondergang, die is bij ons rond 5 uur al verdwenen. Dus als we hem zien is het een kado, prachtig!

Bijbabbelen.

2011-11-27T08:49:00.005+01:00

De timmerman belde donderdagavond dat hij deze vrijdag om 9 uur bij ons zou zijn.
Wij verwachtten niets, beter van niet gezien de bekende verhalen van de fransen die niet op komen dagen, je uren, dagen, weken en maanden laten wachten en de teleurstelling dat je je plannen moet opschorten.Maar hij staat er met een jonge man en ze gaan gelijk aan de slag. In nog geen drie uur zijn ze ook weer vertrokken, wilde geen koffie tussendoor en zonder blikken of blozen zetten ze ff twee nieuwe ramen in de grove stenen muren en ruimen nog op ook met een vegertje en blikje, zo klein dat ze er misplaatst uitzien in de grote werkhanden. Ze zijn zeer vriendelijk, kunnen ook lachen en de sfeer is ronduit tof te noemen. Ze zijn dan ook niet bij typische buitenlanders, dat zijn wij wel, maar het huis, de inrichting, de magazines en de krant op tafel, de snuisterijen zo hier en daar zijn 100% frans, alsof hen dat gerust stelt. Van buitenaf ziet het eruit of het altijd al zo was. Binnen is het andere koek, zo licht en net even te strak als je al 3 jaar tegen donker houten sponningen aankijkt. Het lijkt op kunststof, toch is het strak geverft hout.
We zijn er erg blij mee, het effect is direkt; geen tocht en stiller. Nu moet Castel maar leren 's winters harder te blaffen....

's Middags zeul ik alle kerstspullen naar boven en maak een werk-opstelling in de schuur. Voor volgende week, want dan gaat het echte werk pas beginnen. Ik mag een schap en een tafel vullen bij de RAGT, een tuincentrum annex boerenwinkel. Twee dagen erna de kerstmarkt in de stad. Die week erop de 2e kerstmarkt en als ik wil op de gewone markt. Dit hangt alles af van het weer, maar toch worden dit weer heel veel kerststukken, kransen en guirlandes....

De Wandeling
We verzamelen in de gemeentezaal die in deze enige rijke gemeente er spik en span uit ziet. Lichte platen aan het plafond stralen een enorme hitte uit, unieke wijze van verwarmen en een beetje vreemd modern in de context.
De avondwandeling is een initiatief van de wandelclub, maar niet alle mensen die meedoen zijn daar lid van. Het is het typische verenigingsleven waar wij alle twee niet zoveel mee op hebben. Toch staan we daar; Marc observeert de beginnende bedrijvigheid van liefdewerk-oud papier, ik voel me net een antropologe en herken mezelf erin. Iedereen die binnenkomt blijft staan praten en schiet van de één naar de ander voor een begroeting en een praatje. Uiteraard maar toch tegen mijn verwachting in zie ik bekende gezichten, lieve mensen die ons een warm welkom heten dat we er ook zijn.
Een boom van een kerel met een rond zacht gezicht en iets afhangende ogen staat te drentelen om met ons een gesprekje aan te gaan. Zwart dunnend haar, grote handen die spelen met muts en wanten en een houding waar geen kwaad in zit, maar wel ontwikkeld; Meneer Pastoor. Gelijk moet ik denken aan 'Dagboek van een herdershond', een televisie-serie die ik prachtig vond. "Of we de kerk kennen"? Ja, ik ben daar vaak even naar binnen gelopen voor de sfeer. Ik ben alles behalve katholiek, ik kan het hem niet uitleggen, de taal de taal. Onder de hoede van deze man gaan we na een half uurtje wachten op al die binnen druppelende winters gekleede mensen de duisternis in nadat we geteld zijn, als schaapjes, zodat we niemand kwijt raken.
Natuurlijk heeft iedereen wel een lampje bij zich, zak- of koplampje in alle kleuren en soorten.
Naast de feestzaal begint de duisternis direct, lopen we één voor één de veesluis door en staan gelijk in een pikkedonker bos. 48 Wandelaars, achtenveertig is veel voor deze jaarlijkse wandeling. Vorig jaar bleek het een fiasco, toen lag er ijzel, sneeuw en regende het vieze natte vlokken, nu is het kraak helder, vriest het licht en is het nieuwe maan zodat de sterren nog indrukwekkender zijn. Maar geen moment om naar de melkweg te turen, want het pad is vol stenen en verborgen boomwortels door het gevallen blad. Geroezemoes en stiltes, zwenkende lampjes en een lach zo nu en dan, de stoet is lang, het pad breed genoeg voor 1 persoon tegelijk. We kijken steeds even achterom en zien alleen al die verschillende lampjes bewegend door een donker bos, sprookjesachtig. Langs het riviertje dat ruisend door een stenige bedding stroomt wandelen we omhoog het dal uit. Wij zijn al heel snel het spoor bijster, we kunnen ons echt niet oriënteren. Lief en ik halen herinneringen op aan de droppings die we hebben beleeft tijdens onze jeugd en af en toe haak ik even aan bij een yoga vriendin.
De tijd gaat snel, het is zo onwerkelijk om temidden van een groep fransen in het donker een wandeling te maken. Als we ons afsluiten en het geroezemoes tot ons door laten dringen, is het een onverstaanbaar gebrabbel met de wetenschap dat we elkaar prima begrijpen als we één op één met iemand praten. De stilte is er ook en als we langs een huis of boerderij lopen, waarvan de luiken gesloten zijn en het er stil is, is de tijd verdwenen. Het had net zo goed een middeleeuwse wandeling kunnen zijn, of na spertijd tijdens de oorlog, of een andere tijd. Het blijft 2011 met die moderne koplampen met LED-licht.
De laatste paar honderd meter is door het dorpspark dat modern verlicht is met enorm sterke lampen in het gazon ingebed. Alles is altijd spik en span hier, gazons, perken, bomen, altijd alles tip top onderhouden, schoon, gesnoeid en blad geruimd. Als bewoner heb je er niet zoveel aan, zijn je buren ook de buren zonder dat keurige onderhoud, maar het straalt er vanaf dat er geld te over is en een schril contrast vormt met ons eigen dorp en de zovele in deze regio.
De zaal is bij terugkomst opgewarmd als een beginners sauna, de jassen gaan uit en weer neemt niemand plaats. Het is tegen 9 uur als we een kir krijgen in een plastic bekertje en hapjes zoals kaasstengeltjes en farcous. (gefrituurde bladgroente koekjes) Ik dacht nog aan worst en truffade, maar nee ;kaassoep, wat we er ons ook bij voor mogen stellen.
Over negenen gaan we aan tafel die in een lange U staan, tegen het podium aan. Kaassoep.... Ugh!!!!! We bekijken de inhoud van de schalen en trekken, hopelijk zo onzichtbaar mogelijk, onze neuzen op. Het geurt niet naar een smaakvolle hap en zo ziet het er ook niet uit. Plakken (oud?) gebakken of gegrild brood in een grijzig sap (bouillon) met iets dat lijkt op kaas (-slierten) zien eruit als varkensvoer, meer kunnen we er niet van maken. Zodra iedereen opschept en de lepels ter hand neemt wagen wij ook de gok. Iets kartonnerig, muf. Ik voel me een varkentje. We eten het op, maar de 2e opschepronde laten we aan ons voorbij gaan. De dame naast me is heel lief, ik ken haar van het centrum, maar druk en met gesticuleerde gebaren en een harde stem vraagt ze ons of het lekker is. Nee, we geven eerlijk antwoord, het is niet echt lekker. Vies is anders hoor, maar nee. Gezien het bestek weten we dat er meer komt, dus de ergste honger wordt wel gestild. Om half 10 's avonds pas wat te eten krijgen is frans, heel frans.
Helaas voor Lief is de 2e gang een dikke plak paté gemaakt door de slagersvrouw, lid van de club en prominent aanwezig als een boom van een ..... vrouw. Ze is compact en een zéér grof gebouwde dame met een flinke lengte wat haar een reus maakt met een gen teveel of te weinig. Maar uiterst beminnelijk met een brede lach en een vriendelijkheid waar we met z'n allen wat van kunnen leren. Wel echt een slagersvrouw. Nu wil het feit dat Marc absoluut geen paté eet en dat mini-augurkje ernaast al helemaal niet. Dus snoept hij brood en ik steel steeds een stuk van de grove kwalitatief hoogstaande paté, och wat is dat lekker!!
Het stukje kaas gaat er goed in om daarna verrast te worden met een desert-keuze op grote schalen. Witte chocolade flikken, marmercake, appel- en kokostaarten, het kan niet op. Marc haalt zijn schade in en daarna ook nog eens fruit en koffie.
Die koffie is grappig; de kleinste plastic bekertjes ooit gezien worden gevuld met water uit een waterkoker. Een paar minuten daarna komen de staafjes oploskoffie, staafjes koffiemelk en staafjes suiker in felle kinderkleurtjes. Maar dit alles met veel liefde en plezier uitgedeeld.
We hebben weer flink bij gebabbeld met iedereen, nieuwe mensen leren kennen en genoten van die ongedwongen groepssfeer die we beide in Nederland nooit hebben gekend.
Uiteraard is het om elf uur echt afgelopen en rijden we door het zwarte gat naar huis.
Volgend jaar weer in de hoop dat die kaassoep vervangen wordt door mensen eten.

Lief ziet het even niet meer zitten. Handen te weinig, vaklui die geen tijd hebben, de twee belangrijkste daken open en niet klaar voor regen en sneeuw. Een berg lauze-stenen die allemaal gehakt en op maat gesorteerd moeten worden, de kou 's ochtends die je vingers ongevoelig maken, de platen die in de weg liggen, maar nergens anders kunnen liggen, vrouw-lief die komende maand veel ander werk heeft, het is teveel. Ik kan hem niet geruststellen, niet helpen of troosten. Het is gewoon teveel.

We willen friet&film op zaterdagavond, maar eerst moet het frituurvet vervangen worden. Als we dit buiten op de composthoop of in het bos dumpen, doet Castel er alles aan om het op te slobberen. Al moet ze kastanjebollen erbij opvreten of de zanderige grond en rottende plantenresten. Dat willen we voorkomen, maar hoe?
"We doen het verbranden in de schouw" zegt lief. Cursus 'Hoe steek je je huis in brand'.
Eerst in een doosje, maar dat lekt door de kieren. Door de warmte van het vuur wordt het als water, dus lekt het zo over de rand de kamer in. Als dit in de fik vliegt weet ik hoe ik super-plavuizen aan het branden moet krijgen..... We staan erbij en kijken naar het druipende oude frituurvet, mij een gruwel, dus pak ik die hele friteuse en giet de rest alsnog op de stookplaats op het achterterras. Bah!! Vieze zoot. De doos met vet en alle keukenpapiertjes gaan wel op het vuur, we hebben het er uren warm van.
Friet&Film gaan er goed in, dat moet zo af en toe. Maar de zorgen om al het werk blijft, lastig en om hopeloos van te worden.

Gelukt!

2011-11-24T19:36:00.002+01:00

Les Z....
Ach, wat nu, het ABC is al vol en ik heb er nog ééntje;
In het bezit zijn van een lange adem.
December vorig jaar ben ik er serieus voor gaan zitten; het starten van een bedrijf en de verplichte inschrijving in het sociale verzekeringsstelsel. Heel veel dik gevulde enveloppen met copiën van officiële paperassen, in de wacht voor 10 minuten om dan te horen dat je een ander keer maar terug moet bellen, heel veel lezen en informeren, resulteert vandaag in het ontvangen van mijn verzekeringskaart; de Carte Vitale, met pasfoto. Mee-verzekerde is Lief met mijn meisjes achternaam. Dus al die geboortebewijzen en copiën van onze paspoorten ten spijt, zijn naam correct overnemen is te moeilijk voor het stroperige instituut RSI geheten. -Zou het in de naam zitten??-
Ach, wat kan het ons schelen.
Vanaf nu kunnen we risico's nemen en lopen, want we zijn verzekerd....
Of toch niet?
Afgelopen 2.5 jaar hebben wij te samen 22.50€ neergeteld voor 1 medisch gevalletje; Tien heeft een vishaakje in haar vinger. We gaan op het bewuste pad verder zoals we gekomen zijn, letten op tijdens het zagen, op het schuine instaprandje van de douche, op de modder langs het meer, in de auto en als we zonder hoofdpijn wat bijgebouwen in en uit lopen.
Het hebben van die enorm lange adem, dat is een ware must hier in Frankrijk.
Begin september ging de getekende offerte voor twee dubbel glazen ramen tussen de enorme schuifdeuren van het pand van de timmerman. Zoals ik schreef bleef het lang, erg lang angstvallig stil. De offerte is ontvangen volgens le Patron van het timmerbedrijfje. Voor de winter is ons dubbelglas toegezegd.
En vanavond tegen zevenen krijgen we een telefoontje van deze kleine lelijke man -ja, dat durf ik wel te zeggen, denk dat hij het zelf ook wel weet- dat ze morgen de ramen komen plaatsen. Niet of we tijd hebben, hebben we. Niet of het uitkomt, altijd natuurlijk. We laten ze plaatsen. De poespas van het zelf doen weegt niet op tegen het laten plaatsen van -wauw- dubbelglas. Het raampje bij Marc's hoofdeind èn het grote facetraam in het pijpenlaadje cq kantoor. Nu straalt de nachtelijke kou direct op mijn geconcentreerd werkende lijf en er is geen radiator geplaatst daar. Dus morgenavond zit ik niet meer in de tocht van die superdunne facetraampjes nog net in hun verrotte sponningen. Voila!
Ik sjouw ook alle adressen van vorige week langs waar ik aquisitie pleegde. Er komen wat bestellingen aan, kreeg 1 dikke NON en een "misschien belt de directrice -van het bejaardentehuis- je terug van de week", of laters, of nooit... Het office du tourisme gaat pas begin december de blog updaten met verse kerst-informatie, maar daar komt een link naar mijn website op. Ook kreeg ik antwoord op mijn informatiebezoek voor een kraam op de kerstmarkt van de stad waar ik altijd onze boodschappen haal. Ik was een paar dagen te laat met mijn verzoek tot inschrijving, maar er is nog een kraam vrij met 'parasol' en stroomvoorziening. Ik pak lukraak de telefoon om alles te verifiëren en dat gaat me wonderwel hartstikke goed af.
(in dit geval geen lange adem nodig, maar het is me wel gelukt ertussen te komen en dit is een grote bekende markt)
Marc 'spot' een avondwandeling in deze regio op een velletje papier met regionale activiteiten dat waarschijnlijk al een kleine week in de brievenbus ligt. Het nummer waarnaar ik kan bellen om te reserveren blijft onbeantwoord. Tijdens het skypen met het team van virtuele wereld SpotON3D belt ze terug. Ik verlaat de vergadering en maak gewoon een praatje in het frans terwijl ik de inschrijving voor de wandeling met haar doorneem. Ook dankzij de lange adem kan ik nu dus gewoon telefoneren. Het is nog niet makkelijk, maar de telefoon-angst is er wel uit.
Morgen dus een heel speciaal avondje uit met een maaltijd erna, de typisch franse maaltijden; soep, worst en de welbekende truffade... We zijn benieuwd!
Gelukt!!!
Wat een dag!

Stukje werk

2011-11-24T00:13:00.001+01:00

Dat werk voor de virtuele werelden slokt aardig wat tijd op. Neemt niet weg dat we daar wel van kunnen leven en we het dus ook zien als ons werk.
Deze snel in elkaar gezette foto-film heb ik gemaakt om eens te laten zien aan vrienden wat ik daar nu eigenlijk doe. Alle dingen die je ziet zijn door ons gemaakt, de vormen doet mijn lief, de textures/plaatjes op die vormen en de 'composities' maak ik.
Het leuke aan dit winterlandschap is dat het als volledig bouwsel verhuurt kan gaan worden in deze webwereld. Dat schept voor ons veel mogelijkheden om wat uit te breiden komende donkere winterperiode.
Iedereen die nog denkt dat virtuele werelden er alleen zijn als zijnde een online spel of voor mensen die niet lekker in hun huidige leven zitten en zo een plek hebben gevonden te vluchten en anoniem te zijn, hebben het deels mis. Deze virtuele wereld is een platform voor echte mensen om hun realiteit eenvoudiger te maken. Voor duidelijk omkaderde gebruikersgroepen dus, die meer te zoeken hebben dan vertier of een anonieme flirt.

Magie

2011-11-23T10:31:00.007+01:00

Je zou denken dat de nachten hier het meest magisch genoemd kunnen worden. De geluiden van de dieren, dat scharrelende egeltje dat veel kabaal maakt, de roepende uilen en die maan of het kleed van sterren. Maar toch blijft het de vroege ochtend als de zon nog een eind moet klimmen om de wolken in de kloof te verdrijven.
Zelden ga ik na maar 1 kop koffie erop uit met hond en camera. Vanochtend had ik zo'n gevoel niet te wachten, maar het gelijk te doen.
Ik snoep nog steeds frambozen in de moestuin en ook veel bloemen zijn nog niet klaar met 2011.

Het is glibberen en glijden door de modder aan de oever van het meer. Dagelijks wordt het leeg gepompt om het weer vol te laten stromen. De oever wordt zo dagelijks schoon gespoeld van drijfhout, tak en blad, de lagen modder en zand zorgen voor een alerte Tien die echt niet zwart en nat naar boven wil klimmen. Goede wandelschoenen bieden geen soelaas. Het levert wel de volgende mooie foto's op;

En de contrasten worden scherper en scherper. Het sombere zwart van het bladerloze natte hout, tegen het fluoriserende korstmos, de felle kleur van de nog bloeiende bloemen, het witte nog net niet gearriveerde licht tegen het donkere water als waren het 'de koele meren des doods'.

HartenLief

2011-11-22T13:09:00.003+01:00

Gisteren was het maandag-zaagdag. Ik dacht dat mijn rug voldoende hersteld is om er weer tegenaan te gaan. We zagen 3 kastanjes om met dode toppen die scheef op de helling toch al weinig kans hebben. We zagen en hakken de stammen in stukken en sjouwen het naar de meters lange stapel. De al droge gekronkelde stukken gaan direct de schouw, schuur en kachel in.

's Avonds geeft rug toch aan dat ik toch net even te veel enthousiasme aan de dag heb gelegd, dus neem ik mij deze dinsdag voor rustig aan te doen.

Ik denk aan Rebecca, zij krijgt vandaag een open hart operatie, ze heeft een 'lekkage' in haar hart. Terwijl ik een stronk klaar ga maken om het wat kerstachtig te pimpen komende weken denk ik aan haar hart. En het mijne dat altijd gewoon regelmatig door tikt.

Even ren ik naar binnen om dit prachtige stukje natuur op de plaat vast te leggen en valt mijn oog op een nieuwe mail van mijn moeder.

Mijn paps ligt weer in het ziekenhuis met een hart dat onregelmatig tikt en veels te hard zijn best doet om dat bloed maar rond te pompen.

De oorzaak van hartritme-stoornissen is onbekend. Het overkomt allerlei soorten mensen, van jong tot oud, allerlei soorten achtergronden, sportieve anti-rokers tot de reeds dichtgeslibte bierliefhebber. De behandeling is ook altijd maar gissen en de meest standaard behandeling is voor mijn paps zonder resultaten.

Mijn gedachte gaan vandaag uit naar de harten van alle mensen ter wereld, het is geen zaag-dag, geen sopdag of wasdag, maar HARTENDAG.

Mijn emigratie-lessen-ABC

2011-11-19T17:24:00.020+01:00

Deze lessen zijn niet overdraagbaar. Het zijn de lessen aan MIJ, de lessen die ik leerde. De dingen waar ik emigrerenderwijs zelf achter moest zien te komen. Lessen die voor MIJ gelden en vermoedelijk voor niet veel andere mensen. Ze kunnen wèl helpen, leerzaam zijn, informatief, tot steun zelfs.
Ik log ze hier, omdat deze weblog meer een dagboek is voor mezelf, voor later, om na te kijken, nog een keertje van te genieten en om herinneringen op te halen. De tijd gaat namelijk toch sneller na de beslissing om te vertrekken, tijdens het emigreren (het kan op 1 dag, maar dat is alleen het fysieke gedeelte) en nog lange tijd daarna waarin je nog de illusie koestert geheel geintegreerd te zijn. 'Geheel' integreren is onmogelijk als je er niet geboren bent. Vreemdeling ben je en dat zul je blijven.

Les A
Kijk niet alleen naar het huis dat je wilt kopen, meer naar de omgeving en de streek. Een huis kun je nog enigszins naar je hand zetten, je tuin ook en soms zelfs je uitzicht. Maar de bergen zelf kun je niet verplaatsen, de zee op 200 km afstand is en blijft toch een halve dagrit waar je geen tijd voor hebt op die enige vrije dag in de week. Ook de plaatselijke cultuur en mentaliteit is onveranderbaar, weet dat je daar 'tegen moet kunnen' en of je er prettig in thuis voelt.

Les B
Zoek niet te lang naar een nieuw (t)huis, houd je keuzelijstje zo kort als dat redelijk is en maak er geen jarenlange zoektocht van. Dit put uit en is verwarrend. Een uiteindelijke keuze zal geen rustig doorslaggevend gevoel geven. Beste is nog om eerst iets te huren in de streek waar je helemaal weg van bent.

Les C
Geef je gevoel ook de kans. Als je gevoel goed is, zal de praktijk ook goed zijn. Je hele wezen staat er dan achter, het scheelt slapeloze nachten, twijfels en het hebben van dikke spijt een tijdje na je emigratie -waarvan terugkeren vaak een hachelijke zaak is-. Ga hierbij ook weer niet over 1 nacht ijs.

Les D
Je hoeft NIET de emigratiebeurs twee keer bezocht te hebben. Je hoeft NIET de taal al helemaal machtig te zijn. -Het scheelt natuurlijk wel, maar levende-wijs de taal leren is ook erg leuk en het gaat nog hard ook.- Je hoeft NIET La Maison in huis te hebben of het gelezen te hebben. Je hoeft NIET alle in's en out's te weten van een huis kopen in Frankrijk. De kleinste lettertjes onder een hypotheek in Nederland ken je ook niet uit je hoofd en Frankrijk is geen bananenrepubliek. Je hoeft NIET alles te weten van te voren, wil je dit wel sla je de praktische plank toch mis. De politiek, de (sociale verzekerings)systemen, de cultuur, de visie en meer nog zijn allemaal anders als in Nederland. Je kunt je nieuwe leven NIET op een nederlandse manier benaderen en leven in Frankrijk. De dingen gaan hier 'op z'n frans', de winkels sluiten twee uur lang tussen de middag en die gaan niet open voor jou omdat je dat even vergeten was. Hetzelfde met het inkopen van vaklui die voor je komen werken.

Les E
Accepteer de cultuur. (Die verschillen van regio tot regio en zijn hier bijvoorbeeld zelfs aan de andere kant van de rivier al anders!) Aan iedere cultuur hangen nadelen (hangen die nou eigenlijk echt??), althans, die wij als vreemdelingen als nadeel ervaren. Ook deze is niet te veranderen.

Les F
Ga eerst wonen, leven, werken, voordat je je huis ombouwt tot je eigen franse tempeltje waar je je in kunt laven als god in Frankrijk. Juist omdat het leven anders is, kun je van te voren, nog in je nette huis in geregeld Nederland, niet inschatten wat praktisch of zelfs haalbaar is. Werkwijze van bedrijven en vaklui is hier anders. Je grootse plannen om het een en ander te verbouwen veranderen de eerste woon-maanden drastisch.

Les G
G haakt in op F; Ga voor aanschaf naar de Marie/burgermeester om de bestemmingsplannen duidelijk te krijgen. Je zult de eerste niet zijn die onverwacht een rusthuis achter de voortuin ziet verrijzen, een windmolenpark in je zo mooie horizon of een dikke NEE met betrekking tot jouw plannen voor een camping of restaurantje. Verder kun je zo een beetje inschatten of je wel welkom bent, met of zonder je plannen. Als je eerst huurt, heb je hier ruimschoots de tijd voor.

Les H

Vraag in de meeste gevallen, of altijd, een soort 2nd opinion aan als het gaat om uitschrijving uit Nederland, (sociale) verzekeringen in Frankrijk, naturalisatie, vergunningen, wetten en regels. Door verkeerd geinformeerd te worden kun je uiteraard de grootst denkbare 'fouten' maken. Geloof dus niet alles dat men zegt, wat Nederlanders in Frankrijk zeggen, Nederlanders in Nederland, Fransen ter plekke, overheidsorganen (ook de pennenlikkers hebben het nogal eens mis, daar zijn het pennenlikkers voor) makelaars in Nederland & in Frankrijk, Verzekeringsmaatschappijen, Hypotheekverstrekkers en ook niet teveel luisteren naar Spijtoptanten.

Les I
Zorg voor een goede echte ruimte van jezelf in je nieuwe (huur)huis. Desnoods zo Hollands als maar kan. Om je terug te kunnen trekken op de moeilijke momenten. Even naar Nederland om op adem te komen tijdens die eerste jaren is niet altijd mogelijk. (Mensen met een leuke spaarrekening uitgezonderd) Verfransen kan altijd nog, je hebt een heel leven voor je.

Les J

Probeer niet alles van te voren dicht te timmeren door jezelf te bedelven onder informatie, je dubbel te verzekeren en het in Nederland op z'n Nederlands allemaal uit te knobbelen. (Ik kreeg eens een mailtje of het 'zou lukken een geitenboerderij te starten in deze regio'. Ik heb geantwoord dat hier al best veel franse geitenboerderijen zijn die net zo lekkere geitenkaas maken en dat ze nou niet zo verzot zijn op 'dingen van buiten'.)

Les K
Wees creatief en onwetendheid is een grote troef die je nog lang uitspelen kan. Nog een voordeel van de taal niet 100% beheersen. Deze troef verlies je wel na een paar jaar, afhankelijk van je vooruitgang van je taalbeheersing en je betrokkenheid bij de gemeenschap.

Les L
LEF. Heb lef, durf, je mag fouten maken. Je mag wel een keer zeggen 'Je suis chaud' als je 'J'ai chaud' bedoelt. Waarschijnlijk begrijpen ze heel goed dat je het warm hebt en niet bent. (Hangt natuurlijk af van het moment, de plaats en het gezelschap, maar om even een voorbeeld te noemen.) Ga erop uit om je directe omgeving te verkennen, beantwoord iedere groet, doe vaak een bakje koffie in de dichtst bijzijnde kroeg -zijn 's ochtends al vroeg open-. Laat zien dat je het fijn vind in hun regio en laat weten waarom je in Frankrijk bent gaan wonen. Onbekend maakt onbemind, dit geldt ook voor jou. Als ze je niet mogen of kunnen leren kennen, ben je al snel 'die Batavier' die hier komt vluchten voor de Nederlandse belasting of wel iets anders op zijn geweten heeft. Je lef zal beantwoord worden met een zekere vorm van acceptatie of zelfs een warm onthaal op lange termijn. Het verdient zich terug en respect werkt twee kanten op, maar JIJ bent de vreemdeling!

Les M
Onderneem iets in de gemeente/gemeenschap waarin je terecht komt. Ook al woon je afgelegen. Dit sluit aan op Les L. Je zult ondervinden dat Fransen ook maar gewone mensen zijn die van dezelfde dingen last hebben. De post-beambte die me pas hielp een enveloppe te frankeren zag ik rood aanlopen door het trage computersysteem en de vele handelingen, het ging tenslotte alleen maar om een cd-rommetje in een enveloppe bestemming Les Pays-Bas. Of de verschrikkelijke gang van zaken bij Franse telecomaanbieders. Jij hebt de omgeving nodig en niet andersom, iets doen met de mensen in je omgeving zal opleveren dat zij ook iets voor jou willen doen.

Les N
Fransen hebben een hekel aan buitenlanders die hier alleen komen genieten van de lusten. Nu zal dat met je directe buren wel meevallen, want die houden liever nat en pappen aan dan met jou in discussie te gaan. (Die discussie's voeren ze wel als je weer thuis zit omdat het hier dan ook winter, koud en regenachtig is.) Maar 'buitenlanders' zijn ook mensen met een vakantiehuis die in Parijs wonen en werken en gewoon de franse nationaliteit bezitten. Al zijn ze in diezelfde gemeente geboren, eenmaal weggeweest om te werken, te trouwen en de kinderen groot te brengen, komen ze terug en krijgen allemaal het stempel 'vreemdeling'. Nederlanders staan al bekend om het feit dat ze erg veel in Nederland kopen en zo het plaatselijke echt franse niet accepteren en consumeren. Vreemdelingen met een 2e huis in Frankrijk betalen ook geen gemeentebelastingen en zijn er niet in geval van nood, de sombere wintermaanden en ondersteunen zo ook niet het lokale gebeuren. Ook kan je niet meeleven met je dorps-genoten en heb je geen idee wat er gaande is als je weer voor een paar mooi-weer-maanden je huisje binnenstapt. Dus al woon je er niet permanent, gewoon zeggen dat je er,in principe, permanent woont.

Les O
Wat wij willen dat allochtonen in Nederland doen, doe dat zelf ook als je in Frankrijk gaat wonen. Wat je thuis, binnenshuis doet mag een ieder zelf weten, maar alles dat je doet naar buiten toe; probeer je aan te passen. Het zal je veel bewondering en respect opleveren.

Les P
Blijf jezelf. Ga niet huichelachtig je omgeving nadoen. Fransen zijn mensen in dezelfde westerse cultuur als Nederlanders. Ze kunnen eruit zien als wat achtergesteld of ouderwets met het stokbrood onder de oksel geklemd -op het platteland dan hè- maar achterlijk zijn ze niet en worden ze ook niet. Dus ook met je bokkenpruik op een boodschap doen, je zult zien dat 'zij' dan ook iets makkelijker zichzelf tonen zoals ze zijn. Dat laat ruimte voor echt contact, dat op den duur verder gaat dan het 'bonjour, ca va?'.

Les Q
Ik heb nog steeds de neiging Nederland en Frankrijk te vergelijken. NIET doen! Je kunt landen en culturen niet vergelijken. Ze zijn geworden tot wat ze zijn en je keuze kan niet gebaseerd zijn op wat je dacht te weten voor je emigratie. Voor's en tegen's heb je met alles en iedereen, dat blijft.

Les R
Al je familie en vrienden die je achterlaat kunnen heel verschillend reageren. Er zijn er soms die echt teleurgesteld zijn dat 'je hen achterlaat' of 'in de steek laat'. Ook al heb je naar hen toe geen verplichtingen of beloftes gedaan. De meeste zullen heel leuk reageren en alvast zeggen dat ze 'volgend jaar bij je op vakantie komen', of je willen komen helpen met al het werk. Geloof me; de meesten komen niet en als ze komen is dat meewerken opeens een iets ander verhaal. Wees dus niet teleurgesteld, verwacht niets, houd het open, voor jezelf en voor hen. Als er dan mensen komen kijken, is het groot feest, dat kan ik verzekeren.

Les S
Ken je eigen capaciteiten, weet wie je bent. Verschuil je niet achter je eventueel wat kwakkelende gezondheid of je kinderen. De gezondheidszorg is beter in Frankrijk en kinderen passen zich veel makkelijker aan. Juist op het platteland is het uitstekend geregeld voor les enfants, alleen is het franse schoolsysteem bijzonder streng, van tussenuren geen sprake en komen ze pas eind van de middag naar huis (het onderwijs is zeer prestatiegericht).

Les T
Maak je niet druk en dik om 'wat men zegt', de locals in dit geval. Kletsen doen ze toch wel, of je nou vanaf dag 1 volledig aangepast bent, de taal perfect spreekt en je alles doet zoals zij doen; onderwerp van gesprek ben je. Heb een gladde rug en geniet van het 'wat niet weet wat niet deert'. Ik hoor mezelf nog thuiskomen van school toen er een Afrikaanse met gekke vlechtjes in mijn klas kwam.

Les U
Het land zelf maakt niet veel uit. Toevallig zijn wij in Frankrijk geland, maar ik besef me heel goed dat het overal had kunnen zijn, van Schotland tot Australië. Zodra je onderdeel wordt van het grote geheel, valt de idylle weg die van Frankrijk zo duidelijk Frankrijk maakt als je nog in Nederland woont.

Les V

Gun jezelf de tijd erin te groeien. Waarin? In dat andere leven. Niet in een beter leven, een mooier, rijker of gezonder leven, een ander leven. Wij antwoordden op de vraag 'wat gaan jullie daar doen? voor we weggingen steevast; "Niks. We gaan er rommelen, voor onszelf zorgen". Dat kwam over alsof we lekker konden gaan rentenieren. Fout! We werken ons een bult, ook zonder die camping, gite of galerie. Je bent namelijk niet klaar als je je bijl terug in de schuur zet of de kinderen net naar bed hebt gebracht. Je kijkt dan eens het franse journaal en hop, je franse les is begonnen. Ook een eenvoudig formulier voor de verzekering kan veel werk betekenen. Een rondje dorp met een paar gesprekjes kan heel vermoeiend zijn.

Les W
Als zekerheid een belangrijke factor in je leven is; blijf waar je bent en reik niet verder dan Nederlandse grenzen. Je laat al je zekerheden los -ah, tot op zekere hoogte, je hebt altijd en overal jezelf, das zeker!- want 'daar' zul je toch merken dat jouw zekerheden niet zo vanzelfsprekend zijn.

Les X
Zo alleen in ons grote bos zijn wij enorm geconfronteerd met onszelf en op elkaar aangewezen. Wij kunnen niet even vluchten naar de Nederlandse buuf op 2 km afstand of naar de club. Ook dit is inherent aan emigreren. Of je nu in hartje Bordeaux woont of aan de rand van een dorp, het maakt toch dat je je af en toe verloren voelt, alleen en eenzaam. Als je niet bij je partner terecht kunt en er is weinig ruimte om elkaar te steunen, zal het heel moeilijk worden om je te wentelen in het mooie Frankrijk.... Of Zweden, of Spanje, of Canada, of ...........

Les Y
Zet af en toe Andre Hazes op en kook een fijne pot boerenkool die je met heel veel moeite hebt opgekweekt in je tuintje. Vraag aan die vriend die langs komt om een zak dropjes mee te nemen en die super rookworst. Als je het gevoel hebt in het ootje genomen te worden door een Fransman, bijt eens lachend van je af in het Nederlands. Het zal je goed doen.

Les Z
Geniet van het hele traject. Inclusief de soms zenuwslopende situatie's, de misverstanden, de fouten die je maakt en de zich aan dienende strubbelingen.
Emigreren is een verrijkende stap. Eén waarvan je veel inzichten krijgt in mensen, culturen, volken, gebruiken, maar vooral in jezelf en je eigen nationaliteit.

+ en - van emigreren

2011-11-19T17:04:00.007+01:00

De beleving van het emigreren naar Frankrijk, het hoe, wanneer en waarom verschilt van mens tot mens. Zelfs Lief en ik beleven het totaal anders en ik spreek hierbij mijn opluchting uit dat we beiden nog steeds blij zijn dat we Hier zijn gaan wonen, in Dit specifieke Huis, op dit Speciale plekje inclusief alle Ongemakken, Tegenslagen, De crisis -die voorlopig nog niet ten einde is- en gebruikelijke Moeilijkheden die onvermijdelijk zijn voor, tijdens en na emigreren naar Frankrijk. Ik noem het land bij name om aan te geven dat ik geen idee heb of dit hetzelfde is als je naar België of Ghana emigreert.
Mijn (emigratie)lessen zijn talrijk, ook hier ga ik binnenkort een goede log over schrijven voor ik het vergeten ben over een x aantal jaren. Deze lessen zijn persoonlijk, subjectief, maar zouden anderen goed kunnen helpen in hun beslissing of ze wel of niet gaan, hoe, waarom en wanneer.
Er zijn vele ervarings-verhalen voorhanden, vele boeken, weblogs, TV-programma's, websites en zelfs een echte emigratie-beurs, je kunt het allemaal lezen, googlen, bezoeken en bekijken, maar of dat weergeeft hoe je jouw emigratie gaat beleven is een goede vraag. Waarschijnlijk niet en het werkt ook nog eens verwarrend.
Toch hier vast een link naar één pagina van een buurtgenoot hier die 5 jaar geleden emigreerde met man en kinderen. Haar website heet Roche Rouge en kan je vinden in mijn lijst met Links in de colom rechts op deze weblog.
Zij vertelt in het kort haar verhaal na 5 jaar in Frankrijk wonen.
Ik herken er veel in, veel ook niet omdat -daar is die subjectieve kant van het verhaal weer- het emigreren heel persoonlijk beleeft wordt! Wij wonen niet in de bebouwde kom, hebben geen kinderen en geen groot duur huis, om maar even bij de grootste verschillen te blijven.
http://www.rocherouge.fr/nl/columns201111/nov19.html

2011-11-19T11:24:00.000+01:00

Zo'n dag

2011-11-18T18:13:00.002+01:00

Zo'n dag waarop je opstaat en denkt "ik ga lekker veel doen vandaag". Met liefde voor m'n rug na lange slapeloze uren waarin ik maar rondjes blijf draaien. Dus freubel ik een extra pagina over kerst-decoraties in elkaar op mijn foto-website, informeer het office du tourisme hierover, bel ik H voor een praatje pot en stuur ik nog wat signaaltjes het www op. Maar echt lekker voel ik me niet.
Dan maar een rondje moestuin waar ik nog steeds frambozen kan snoepen met een heel goede smaak, tis 18 november!! Het helpt niet.
Ik kook even snel een hap, vind het maar niks. Laat de afwas staan, plof een uurtje op bed en word eruit gehamerd door Lief op het dak.
Dan maar afwassen.... Nog steeds geen zin. Even bij Lief kijken dan, lauzes op grootte op stapeltjes leggen. Auw, oops, m'n rug. Bah!
Stukje lopen met de hond, even naar het water, foto'tje maken, stokje gooien -nee, geen halve boomstam, rug hè- stapel hout bewonderen, owwww bloemen, veel bloemen.Witte, roze, gele en paarse bloempjes. Nog meer staddepoeltjes, en een hond die mispels eet. De zon is al bijna achter de berg verdwenen, de kou jaagt hem weg. Dat doet die kou erg snel en efficiënt. Terug 'boven' ruik ik dat Marc vuur maakt in de schouw. Ik kruip de helling achter het zwembad op om Cros uit zijn slaapje te halen. Helemaal verrukt dat ik hem thuis opzoek -thuis is voor hem die helling, niet de bank of mijn bed, het trappenhuis waar brokjes staan of de vensterbanken- blijft hij kopjes geven en neuzen met die neus van mij.
Het helpt me nog niet. De zonnepijn gaat stralen, stralen richting schouderbladen en bovenbenen, juist die houden me wakker 's nachts en lekker lezen is er ook niet bij, zeer! Plof, op mijn bureau-stoel in yoga-houding, kleermakerszit ExtraSmall en rechte rug. Even wat werken. net voor het donker duw ik mezelf de keuken in voor de afwas. Daarna de avondboterham, gewoon lekker en zonder fratsen.
Zo'n dag die je liever overslaat, maar ook af en toe eens nodig hebt. Op tijd m'n bed in vanavond, bijslapen.

Aquisitie

2011-11-17T13:10:00.002+01:00

Vandaag was de dag. Ik moet erop uit om aquisitie te plegen. Klinkt eng en gevaarlijk. Voor mijn gevoel is dat ook zo. Vanuit het niets doemt deze blonde vreemdelinge op met een map met papieren en een catalogus en doet haar verhaal om kerstdecoratie's te verkopen. Om winkels, café-restaurants to decoreren, om op bestelling decoratie's voor in huis te verkopen aan de Parijzenaars die hier een huis hebben. Ik zweet vervelend bij de eerste zinnen als ik mijn verhaal afsteek. De meeste kennen me nog van vorig jaar, maar ik pak het dit jaar iets grootser aan.
Ik heb geen idee hoe dat moet, dat aquisiteren, ben wel in relatief nette kleer, maar hierin overdrijven is niet aan te raden.
Eng eng eng! Toch tref ik niets dan vriendelijke reactie's met af en toe gewoon een vette 'Non' retour. Geeft niks, vorig jaar op de 2 kerstmarktjes alleen liep het ook goed en ik weet nu wat de mensen willen; kleine stukjes.
Na het uitsteken van mijn nek heel de ochtend, zit mijn hoofd er nog goed op.
Maar wat gister rug-spierpijn leek is nu weer omgeslagen naar een zeurende drukkende pijn die ik alleen met rust te boven ga komen. Terwijl ik zoveel te doen heb!
Dat ik ooit nog 'langs de deuren' zou gaan om waar te verkopen, oef, dat had ik nooit, maar dan ook nooit van mezelf verwacht. En niet eens omdat ik moet, maar gewoon omdat ik het leuk vind. Niet om die deuren plat te lopen met opdracht-vragende ogen, maar omdat het maken van die decoratie's naar wens zo leuk is om te doen.
Nu is het afwachten.... Volgende week al de adresjes af om te vragen of men decoratie's wil, uberhaupt. Hopelijk zonder al te veel angstzweet en geen golf van opdrachten. Dan slaat de aloude stress toe.

copy

2011-11-16T15:00:00.001+01:00

Ik kan hem wel tig keer kijken.
Delen is beter!

BT'n'J - Na Posedu from McSanchez on Vimeo.

dagje uit

2011-11-16T08:30:00.005+01:00

De wens van Lief om er even een dagje 'uit' te gaan wordt ons in de schoot geworpen. Ik plaatste een lang volledig bericht op Nederlanders.fr over Aai en zag een vriendschapsverzoek van S die ook in de Avyron woont en die ik een beetje 'uit het oog verloren' was. Ze stopte ergens vorig jaar met bloggen, dan verdwijnt zo'n 'favoriet' uit mijn lange lange lijst. Toen bleek dat ze veelal in haar up! in deze regio immigrante zat te wezen, wat mij verwonderde maar wat ik ook bewonder, want hier.... Is niks. Nee, ik overdrijf niet. Geen moderne leuke 'vrije universiteit' achtige clubs of instellingen, geen nederlander in elke straal van 15 kilometer om even op adem te komen en geen moderne open fransen die relatief makkelijk contact maken (welke franse regio heeft wèl zulke fransen?). Dat herkennen we maar al te goed. Neemt inderdaad niet weg dat wat ze ooit publiceerde over deze regio helemaal waar is; Het mooiste stuk Frankrijk, ook volgens de fransen zelf! Dit is juist door dat er 'niets is', door de afwezigheid van veel mensen, grotere steden, uitgaansgelegenheden of activiteiten. Een sinterklaasfeest voor en door nederlanders heeft hier ook geen recht van bestaan. Clubjes voor nederlanders, samenkomsten en dergelijke? Onmogelijk. Een arme, lege maar ontzettend mooie omgeving met rust, frisse en zuivere lucht en een authenticiteit tot aan de hemel. Maar dit terzijde.
Wij gingen gisteren op de koffie bij S en A, haar man die eindelijk 'over' kon, om samen het franse leven te leven, in de Aubrac nog wel. Met een pijnstiller tegen de rugpijn vertrekken we net na 9 uur. Het is maar anderhalf uur rijden, das relatief om de hoek. (Stel je voor dat je in Nederland voor een bak koffie 90 minuten op de weg gaat zitten.....?) S heeft in haar dorp geinformeerd voor Aai en misschien wil haar buuf zich gaan ontfermen over poezedier. Dat zou fijn zijn, zo dichtbij, kan ik haar af en toe nog gaan aaien ook! Dus brandde ik een cd-rom met alle foto's die ik van haar heb en print het pamfletje uit dat ik overal ophing zonder resultaat.
De kortste route van de tomtom is weer een verrassing. De weg naar hen toe is prachtig, dit zal nooit veranderen. Die 90 minuten sturen zou me ook een prachtige foto-reportage op kunnen leveren en ik prent de route in mijn hoofd. Ik kan niet echt in en uit de auto voor een foto hier of daar, dat laat mijn rug niet toe en stevig ingesnoerd in de gordel met verantwoorde zithouding is alles beter dan normaal. (Lief, stop hier, even die kleuren kieken. Marc, hooo, kun je stoppen? Dat licht man, wowwww. Schat, 'k moet een plas... Lief stopt de auto. Aw kijk een ruine! Auto zwenkt de weg af, motor uit en we struinen door de bramen en netels, stappen op 20 jaar oud bestofte troep en ruiken aan bijna vergane knoflook strengen.)
Het dorp van S & A is er één van enkele huizen -op twee handen te tellen- met in totaal 5!! ja vijf inwoners. Het allerlaatste huisje om de hoek in een steil straatje is van hen. Spier wit geverft, wat we niet wisten, ik heb ook hun telefoonnummer niet mee. Maar in zo'n gehucht hoeft maar een andere auto te stoppen of het hele dorp is gealarmeerd, makkelijk dus, je schiet iemand aan zodra je beweging bespeurd. Hoeft niet, ik was uitgestapt om leven te ontdekken en S staat al buiten naast haar twee e-n-o-r-m-e Newfoundlanders, zwart en bruin met witte vlek op de borst. Mijn hemel, wat een indrukwekkende beren die ze honden noemen, schitterende dieren! Ze zijn helemaal als Aai maar dan in hondenvorm. Oh nee, beren die blaffen.
Handen schudden, elkaar eens aankijken en om ons heen waar we beland zijn om dan naar binnen te schuifelen voor koffie.
Beetje het zelfde schuitje waarin ze rond dobberen en af en toe wat meters varen. Natuurlijk die financiele kwestie, de toch gebruikelijke tegenslagen die onherroepelijk bij het emigreren horen. Zo kletsen we het einde van de ochtend door en bekijken we hun lapje grond en het huisje. Zij doen en willen de dingen wéér anders, het huis is ook niet te vergelijken met dan van ons en ook het leven zelf. Een spiegeltje dat we ons voorhouden dat weer inzichten oplevert die we anders niet hadden gehad. Met voet-bedekking -die twee honden die onder de kleine keukentafel liggen of op het loopgedeelte- eten we een warme hap, net als thuis, 'dagje uit' is ook niet koken. Heerlijk, met ijs toe nog wel. We vernemen ook wat roddels, erg leuk, drinken een echt wijntje in plaats van de goedkope marktwijn en wisselen ervaringen uit.
Ik vergeet mijn rug, of het is aan de beterende hand, kan ook. En eind van de middag begint Lief al op zijn stoel te schuiven, die wil creatief naar huis rijden zolang het nog licht is. Gelijk heeft ie, dus vertrekken we in de blauwe en hij vindt al gauw de lastig te berijden bospaden die steil omlaag naar dalen leiden en prachtige herfstbossen tonen, beuken, beuken en beuken met hier en daar een naaldboom of knalgeel gebladerde berk. We doen dus langer over de terugweg, mijn rug lijkt echt beter te zijn en aan het einde van de schemering besnuffelt Castel ons van top tot teen, want wij ruiken naar Newfoundlanders.
Het was echt een dag weg, ik heb er een 'even een bak koffie doen'-adres bij en we kennen weer een nieuw stukje Aubrac.

AuW!!

2011-11-15T08:15:00.002+01:00

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Soms kan ik iedere dag iets zwaars doen; Een boom knuffelen en zijn top strelen, hout hakken om te laten zien dat ik het heus wel kan. Hele bramenbossen omtoveren in een toekomstig lieflijk bloemenweitje met een zware bosmaaier. Kilo's boontjes doppen, 3 bedden verschonen en het huis dweilen op m'n knieën. Niet soms, maar altijd gaat dat goed. Geen bijl in mijn veiligheidsschoenen, geen dikke tak die toch breekt, ergonomisch bukken en mijn voeten goed optillen als ik door de bramenslierten stap, stap stap stap...
En het leven is hier toch zo gevaarlijk! Met rondzwaaiende kettingzaagjes aan een elastiek, en die bijl weer natuurlijk, verraderlijk terrein, smalle onregelmatige stenen trapjes, een M&M wenteltrap met één heel smal treetje, gevaarlijke bochtjes in de smalle weg met links die enorme afgrond en daaronder niks.
Dus ja, daar is de gemiddelde mens goed voor verzekerd!
Alsof jou dan weinig meerkan overkomen.
Toch zit ik hier te piepen op mijn stoel.
Lag ik vannacht te piepen bij iedere draaiing omdat ik ook lig te piepen als ik op mijn rug lig. Of op m'n zij. Van buikslapen komt zeker niets goeds en ook een plas doen is een pijnlijk iets.
Ik zat alleen maar op mijn bureaustoel, in yoga-houding zoals gebruikelijk. Ik was geconcentreerd bezig, terwijl ik eigenlijk een plasje moest, en douchen. Ik deed niks anders dan wat ieder ander zou doen; even doorzetten om werk af te krijgen.
Toen, opeens, schoot er iets in.
Ik bleef zitten, het moest af!
Totdat het tijd werd voor die plas en douche...
Ja och, kon opeens niet meer bukken, week in de benen stond ik onder de douche.
Bukken om mijn voeten af te drogen? Vergeet het maar!
Mijn broek aantrekken? No way!
Werken achter de pc? Gevaarlijk! Je kunt 'door je rug gaan', zo maar ineens!
Wat een getob dus.
Auw!
Vandaag dus geen zagerij, geen bomen knuffelen, geen bramen de baas zijn, geen pompoen van 10 kilo verwerken, geen langdurige werksessie achter de pc, geen kruiwagens hout versjouwen of kettingen sjouwen om bomen uit het ravijn te hijsen, geen zware pannen afgieten met het één of ander....
Rustdag!

Bliksembezoek in stijl

2011-11-13T19:55:00.007+01:00

We kochten de rode LaRo voor mijn bedrijfje als werkauto ergens in 2007. Het had toen een canvas softtop en een X-factor die ons besloot dit beest op wielen te kopen. De eigenaar was Paul, die 4x4 auto's ombouwt tot expeditie-camper. http://www.psp-expeditioncampers.com/page/136/0/Home.html
Wij kwamen bij hem voor het modificeren van de blauwe landrover om er langere tochten mee te maken. Natuurlijk niet wetende dat we hier zouden 'stranden' zonder de mogelijkheid samen lang weg te gaan.
Natuurlijk houden we contact, want Landrover specialisten zijn in deze regio dun gezaaid. Paul wil al langs komen bij ons zolang hij weet dat we hier wonen, maar het was er nog niet van gekomen. De vrije vogel komt niet op terreinbanden, maar op twee wielen. In vol ornaat rijdt er een indrukwekkende verschijning ons indrukwekkende terrein op. Ja, de bewondering is van twee kanten. Ik zal nooit motor gaan rijden, ik vind het net even te leuk, je kan net even iets meer als met een auto, dus het zou mijn dood worden. (Als je je rijbewijs om laat zetten tot een internationaal rijbewijs -in Frankrijk dan- krijg je er een motorrijbewijs bij kado voor een 125 cc'tje.) Maar dan nog.
Hij heeft enkel binnendoor gereden en geniet drie volle dagen van het 'knallen' op zijn BMW, das weer eens wat anders als een LaRo. We zien hem nog naar zijn oude rode 4x4 kijken, met enige weemoed, maar blij dat de wagen zo gewaardeerd wordt weet hij even 1-2-3 aan te geven wat er mis is en wat we zouden moeten laten repareren. We zitten steeds en nog buiten na een tour langs en door alle gebouwen. Tijdens de schemering gaan we pas naar binnen voor nog een biertje en chips. Daar praten we bij, na een veel te lange tijd.
Castel vond het nou net zo gezellig dat we heel de dag buiten zijn in prachtig weer en al die knuffels van die aardige meneer; 'uit de kunst!'. (Niks geen heftige modderstromen of enorme regenbuien, gewoon een heel mooie rustige herfst tot op heden.) Die heeft er de pee in.... En wij zijn vergeten de schuur goed dicht te doen, wat haar op het idee brengt de vuilniszak eens goed leeg te pulken. Als Lief de hond naar bed gaat brengen (brokken krijgt ze dan en een knuffel, dan weet ze dat de dag voorbij is) kijkt hij eerst even naar de kippen en de schuurdeur. Nu doet hij dit net andersom, dus Castel krijgt ook nog eens brokken en die knuffel om daarna Marc erachter te laten komen dat het terrein voor de schuur en de grond in de schuur één grote vuilnisbelt is. Na de maandboodschappen heb ik altijd de verpakkingen van het vlees en de prullenbakjes her en der in huis -èn die in het toilet!- die tesamen in een vuilniszak voor Castel een onweerstaanbare speelgoedachtige lekkernij is geworden. Gatver! Dus die mag met gesloten hondenvilla-deur de nacht doorbrengen. Iets dat echt straf betekent voor haar.

Nu wil het dat Paul een zeer sportieve bikkel is die liever onder de sterren slaapt als in een bed onder een donzen dekbed. Dus rolt de bikkel zijn dunne self-inflatable matje uit en de -7 slaapzak met Gore-Tex hoes en geniet van de uiltjes en de ronde verschijner die de aarde makkelijk bereikt. Hij wordt wakker geblaft om 6 uur door Castel die het niet meer uithoudt achter gesloten deur.M&M zijn nog in diepe diepe slaap als onze flitsende gast een stuk gaat hardlopen om ff naar de overkant van het meer een enorme rotspartij te beklimmen.... Wow! Petje af! En terug natuurlijk wat even een kleine 8 km moetzijn geweest. Wat hij ervaart zullen wij niet beleven, om voor 7 uur op zondagochtend op een rotspartij de zon op te zien komen boven de gorges. En ja hoor, ik ben toch een beetje jaloers op zijn spirit, ritme en discipline.
Met zijn meegebrachte ontbijtkoek onbijt ik zelfs mee en gaan we een rondje lopen naar het meer om daar te genieten van de uitzichten, de spelende uitgelaten hond die niet moe lijkt te kunnen worden en zelf te zien wat hij gisterenavond op de pc zag; een diavoorstelling van enkele mappen archief foto's die veel ah's en oh's hebben uitgelokt.
We maken een kiekje en meten de werkelijke hoogteverschillen met zijn super-speelgoed; een superdeluxe Garmin Navigatie-alleskunner met camera, nog waterdicht ook. We struinen door het ravijn, kletsen honderduit over bomen, auto's, navigatie, survival en meer van zulke zaken en genieten op één van de verwilderde terrassen van de zon. Daarna kook ik een pasta-hap voor 4 personen, Paul eet voor twee en dat is toch een pluim in m'n kont -tikte ik dat woord ècht in???-.
Na het eten wil Paul vertrekken om binnendoor naar de Morvan te knallen waar vrienden van hem wonen. Dus alle toeters en bellen aan natuurlijk; thermo ondergoed, kleding, motorpak, handschoenen, helm en zonnebril. Laat hij nou vergeten het slot van het wiel af te halen, terwijl ik het ding wel gezien heb maar niet weet wat het is en Marc gisteren er nog even aan dacht om te zeggen dat dat hier niet nodig is. Macht der gewoonte, ik weet niet wat het is en Marc vergeet het te zeggen. Dus Bikkel valt om met 250kg aan tweewieler. Gelukkig is er niets stuk, hij ook niet, en krijgt hij het monster in z'n up weer overeind! We zwaaien. Het was super om hem weer te zien, te delen en te luisteren. Kiekjes te maken en te lachen. Gouden gozer!

Ik word uit m'n dutje gezaagd doordat ik de zware motor hoor van de zwaarste die we hebben. Als Lief met de zware er in z'n up opuit trekt maak ik me een beetje zorgen. Hij is verstandig genoeg, maar toch schiet ik in mijn klompjes en hobbel met een fles cola het stalpad af waar ik hem aantref bij de grote kastanje die ooit eens is omgevallen en daar overwoekerd door bramen nog op een andere stronk rust. Een gevaarlijke klus en ik snap eigenlijk niet waarom hij dat alleen ff en passant aanpakt. Misschien maak ik het groter dan het is, toch blij dat ik er ben zet hij de zaag erin om de grillige top eraf te zagen zodat het stuk hout wat lichter wordt. Ik kan mijn trek- en stuurkunsten aanwenden om de stronken hout het pad op te trekken. Prima samenwerking weer. Zodra Lief gaat kloven helpt Castel mee en sloopt ook een blok hout. Ze is het tegenovergestelde van Idefix die iedere gehakte boom luidkeels betreurd. Castel is er altijd bij, weer of geen weer, machine herrie of niet.

Na dit klusje vinden we het beide welletjes. Uitzakken, kippen op stok, bammetje en daarna koffie:

Aai-Advies

2011-11-09T21:05:00.004+01:00

Vanochtend tref ik Lief aan met keukenpapier (van die enorme industriële rollen voor weinig, net zo goed en gaat langer mee) in het doorgangetje naar de keuken. Dweilen. Kattenpies. AaiPlas. Met een verbeten gezicht gooit hij het natte papier in de schouw en kan daarna pas koffie zetten. Ja ach, stond ik niet laatst met blote voeten in de kattenpies? Lief gaat deze ochtend wat boodschappen halen in de stad. Ik maak de bar schoon voor ons bezoek komend weekend en lok Aai mee, heeft ze ook een uitje. Maar ze wordt al snel door Cros weer weggejaagd, wat zich herhaald als ik wat spullen naar de werkruimte boven de broodoven breng en ook Aai meevroeg. Tegen de middag ga ik toch maar eens googlen naar probleem gedrag bij katten. Dat levert veel te veel keuzes op. Er zijn kattenklinieken, kattentherapeuten, kat-gespecialiseerde dierenartsen, webshops met kattenmedicijnen tegen gedragsproblemen -ja jongens, stop er maar een pil in, komt wel weer goed-, en natuurlijk staat meneer Gaus bovenaan de lange lange lijst. Ik stuit op deze site: http://www.kattengedragstherapie.nl/ en vind een telefoonnummer. Ik bel gelijk en hang na ruim een half uur pas weer op. Ik heb een heuse kattengedragstherapeute gesproken die alle in's & out's kent met betrekking tot katten gedragsproblematiek. Dat Joppie een schildklierprobleem heeft en daarom wat vaak wil vechten begrijp ik. Dat Crosje en Joppie ruiken dat Aai ziek is en dus de zwakste schakel is en verjaagd moet worden, klinkt ook logisch, maar dan is Aai al ziek vanaf dat ze twee was, ze is nu 6. Allerlei mogelijke oplossingen draagt de deskundige aan, van speciale kattenklinieken waarvan er maar twee zijn in heel Frankrijk -dichtstbijzijnde 6.5 uur rijden- waar we alle! katten grondig moeten laten onderzoeken tot op rontgen aan toe, tot Aai 'opsluiten' op een kamer waar ze tot rust kan komen. Maar dat laatste hebben we geprobeerd en dan kwijnt ze weg, ze wil toch erg graag gezelschap en een Aai. Ze houdt me nauwlettend in de gaten vanaf de trap en zegt ook steeds miauw als ik haar aankijk, ze is niet gek, alleen ongelukkig. Met de deskundige neem ik de mogelijkheden door. Er blijft 1 oplossing over: een ander thuis voor onze enige, liefste en mooiste poes. De deskundige gaat ons helpen om dit voor haar voor elkaar te krijgen. Ons gaat het aan het hart Aai te zullen moeten missen. Eerst Shadow en nu zij, maar alles beter dan de huidige situatie. Dus schrijf ik een heel lange mail met alles over Aai, sluit contact gegevens bij en wat foto's.

En nu maar wachten......

latertje

2011-11-08T20:15:00.002+01:00

Het is al donker, Castel heeft haar kapje, brokken en wat groenig vlees gekregen (verlopen boterhamworst dat we toch echt niet in kunnen vriezen, blijkt) en hoort al te slapen. "Waf" klinkt het door de dunne raampjes. Ik ga even kijken. Pipo zit op het muurtje langs de stenen trap, altijd als het droog is en de maan bijna vol. Castel wijst aan met haar neus waarom ze blaft. Een slangetje van zo'n 20 cm met licht gele vlekjes rond de kop en een rond snuitje. Het serpent ligt agressief te kronkelen en op te springen met open bek. Een bek van 5 milimeter, groter is het nog niet. Een beetje laat, dunkt me, om een goede winter schuilplaats te vinden, maar het is erg zacht buiten. Ik mis ook de altijd zo dikke vachten van de katten en ook Castel's vacht is nog niet echt dik te noemen. Ik geloof niks van een mini ijstijd, maar wie weet lees je hier over een maand of wat wel hoe zwaar het is dat we geen eten meer hebben en de auto's ook niet door twee meter sneeuw kunnen rijden. Laat staan dat we hout kunnen gaan hakken.

Ook in het zwembad ging ik bijna op een slangetje staan dat daar overwintert samen met vuursalamanders, padden, kevers en nog veel meer klein spul. Castel wordt een steeds fijnere hond die opeens toe mag geven aan haar afschuw van jagers en nietmeerbang is als ze uit enthousiasme blaft. Nu met dit slangetje eenzelfde verhaal; Ze wordt geknuffeld als beloning voor het alarm slaan en accepteert dat ik haar weg stuur. Niks voor hondjes; slangen.

Ze zijn laat dit jaar! Latertjes zonder pootjes. Ik schuif al het half natte blad dat ik rond de trap vind over de slang. Nogmaals breng ik de hond naar bed, spreekwoordelijk, en aai Pipo die onaangedaan zit te manebaden.

dinsdag huishouddag?

2011-11-08T12:50:00.002+01:00

(foto links; Pipo die zijn oortje schudt zo'n tig keer per dag. foto midden; restjes muis. foto rechts; herkomst onbekend, substantie = bloed)
Wie denkt dat na het overlijden van Shadow de viezigheid in huis wel 'weg' zal zijn, naast het normale huishouden van stof en herfstblad, heeft het mis. Cros & Aai hebben het regelmatig op elkaar voorzien, wat nog steeds veel 'stof doet opwaaien' en helaas meer dan stof alleen. Geen mens reageert op al mijn pamfletjes die ik her en der heb opgehangen. We knuffelen Aai net zoveel als oogappel Cros en ik blijf dweilen, weghalen van drolletjes zo her en der en opvegen en zuigen van vlokken poezenhaar. Misschien dat ik het aan jullie moet vragen, mijn lezers, of jullie willen lobbyen voor het vinden van een nieuw huis voor poes Aai. Ze is en blijft indrukwekkend. Niet alleen vanwege haar uiterlijk met die prachtige langharige vacht en hautaine houding, maar vooral haar poezig pittige karakter. Als ze je eenmaal kent, accepteert ze alles van je. Ze is gewoon hartstikke mooi & lief! (èn één van ons brengt haar tot aan je voordeur!)
Maar daar gaat het hier nu even niet over.
Na wat dagen met regen, Pipo die zijn kopje tig keer per dag 'schoon' schudt, ruzie's Cros vs. Aai, heen en weer geloop door het huis met werkschoenen aan -ja, omlopen is vermoeiend!!-, de resten muis van gisteravond en het stoken van de schouw, ben ik de vuiligheid weer goed zat. (Het was Niet die stokoude muis van van het weekend!) Dat spinnen nu actiever zijn en in no time wéér webben spinnen neem ik op de koop toe. Ik veeg 1 tot 3 keer per dag het woonhuis, maar zuigen en dweilen doe ik zo min mogelijk, want ik ben er een hele ochtend mee zoet.
Deze ochtend dweil ik de vloer twee keer. Twee keer? Ja, 2 keer! Eerst met bio-alles-reiniger, 2e keer toch een keertje met wat chloor in het hete water.
Na deze top-beurt mag ik me nog niet 'klaar' noemen. Wassen en opruimen van losse troep moet na het koken en eten -pffff èn afwassen-. We krijgen komend weekend bezoek. Een vriend uit NL, LaRo-expert, heeft even tabak van zijn gedoe in Nederland. Die komt uitwaaien en zijn zinnen verzetten. Hij wilde al 3.5 jaar ons een bezoek brengen en nu komt het er dan van. Voor ons feest, want na het hoogseizoen is het hier stil en verlaten. 'Geen mens gaat naar dat gat en zeker niet tijdens herfst of winter, brrrrrr.' (Ha! Mijn tante komt met kerst, geweldig!!)
Ik mag me dus ook 'verheugen' op het schoonmaken van het ingewaaide bos in de bar, het benedenhuis, waar ik vergat de luiken dicht te doen tijdens de storm. Ik ga er een fijne en schone kamer van maken met een donzen dekbed en een plantje in de vensterbank. die dozen met voorraad, ach, eenmaal hier vergeten onze gasten wat ze gewend zijn. Dit sprookjeshuisje is niet te vergelijken met welk gewoon frans of nederlands huis dan ook.
Dus Tien is vandaag weer zoet.

maandag-zaagdag

2011-11-07T21:30:00.003+01:00

Maandag is zaagdag, net als woensdag, maar het hangt altijd van het weer af.
Lief geeft me en passant rond 9 uur in de ochtend de opdracht 'ff die twee acacia's te toppen' achter het kot. (Toppen wil zeggen; de kroon eruit en in dit geval laag bij de grond, maar boven hoofdhoogte.) Maar Lief liet me gisteren heel de middag slapen en dus was het inslapen vannacht een crime. Ik kom er dan wel net na 8 uur uit om dat ritme weer op te pakken, maar lekker fris voelt anders. De bomen zitten vol met hedera-kronkels en dik volgezogen zompig mos op een losse schors. Dat toppen is net even boven mijn hoofd, erin klimmen gaat me nog even te ver op deze brakke grijze morgen en vertwijfeld sta ik naar de bomen te kijken. Twee dikke stalen pennen zitten al 25 jaar aan de stammen gespijkerd en daarover heen een stalen buis als een klopstok voor kleden, ofzo. Ik gebruik deze stang al lang niet meer, ik heb een overkapte ruimte voor zulke zaken! Dus de stang is ons ook een doorn in het oog. Dat staal zit me in de weg. Dus haal ik die stang weg en hoop op een val-wonder van de bomen zodat die de liggers uit de boom drukken door er bovenop te vallen. (Bij 1 stang lukt dat!) Zagen vanaf een ladder is bij M&M verboden, dus kijk ik steeds maar achterom, naar Marc die op het dak aan het ploeteren is met volgezogen broze lauzes. Hij geeft er de brui aan, het is te nat om op het dak te werken. Waarom het dan wel zaagweer is, weet ik niet. Toch ga ik klimspullen halen en een werplijntje om mijn klimlijn goed te bevestigen. -Ik klim dus niet hè!
Wat een gedoe... Eerst maar even warm zagen op de rechtse acacia die ik vanaf de 2e trede van een klein heel stevig zandladdertje rigoreus 'kort zet'. 'KLAP', die ligt en terwijl ik hem klein zaag, probeert Marc in de andere boom een treklijn te bevestigen, hij ziet ook wel in dat als je niet op een dak kunt werken, je ook niet in bomen kan klimmen vol los nat bemost schors en hedera. Nummer twee ligt ook zo 1-2-3, vele handen maken licht werk. In ons geval is 4 al veel. Lekker voel ik me nog steeds niet. Eerst een hapje eten.
Dan een slaapje voor onze schoonheid en om 3 uur trek ik de zaag vast aan voor het laten vallen van nog en dode knoeperd net achter het kot wat hoger op de helling. Lief zit gelijk recht op in zijn bed en komt gelijk kijken. 'Klap', boom numero 3. Nog 'ff' die 4e, zelfde kluit met kastanjes, ook erg dood en ik zaag hem om net boven twee mooie gezonde uitlopers.
We missen niets, het is erg opgeknapt achter het huis. Ik zaag klein, Lief klooft en stapelt en als we echt klaar zijn begint het te schemeren en zitten de kippen al op stok. Tijd voor een douche en..... Erwtensoep. Lekker.

rare jongens

2011-11-06T22:15:00.002+01:00

Sinds vrijdag regent het hier en niet zo'n beetje zuinig. Gestaag vallen de druppels uit de grijze hemel en de rotsige zandgrond absorbeert gretig. Niet zo vreemd want tweëede helft van de zomer en eerste helft van de herfst was het warm en kurkdroog. Zaterdag was het een echte binnendag met een tiental lekbakjes, emmertjes en teilen verspreid over zolder en schuur. In bed hoor ik het gedempte 'ploink....ploink.....ploink' en het klinkt nog knus ook. Gelukkig maar, ik had me er ook aan kunnen ergeren. De wind is inmiddels gaan liggen en heeft de bossen goed schoon gewaait, bijna alle bomen zijn opeens kaal. We wachten en kijken halsreikend uit naar vorst.
Gisteren hebben we het gepresteerd om vanaf 8:30 uur in de ochtend tot 23:00 uur achter de PC'ste zitten! Schandalig.
Ik krijg tegen half 11 een uitnodiging voor een feestje in de virtuele wereld waardoor ik opeens zeker weet dat ik naar buiten wil, weer of geen weer, hagel en onweer of zwoele herfstavond, ik moet eruit! Binnen is het wel heel gezellig, warm met een knapperend vuurtje dat heerlijk ruikt, kaarsjes her en der en poes op schoot, maar toch. Lief gaat verrast mee, ik trek in de schuur kaplaarzen aan en Castel duwt lomp haar neus in mijn gezicht als ik mijn voeten in de laarzen wurm. Op pad met koplampjes op en een heel blije hond, want ze heeft heel de dag ons nauwelijks gezien en zelfs de katten en kippen hebben zich amper vertoond.
Ik tel de vuursalamanders, die in Frankrijk alles behalve beschermd zijn en ik snap waarom. Op het kleine stukje bospad tel ik er al 23! Het is zelfs lastig om er niet op te gaan staan, onze met lampjes getooide hoofden kijken dus niet voor ons uit, maar naar onze voeten, de gele vlekken en een gitzwart lijfje vallen zo goed op. Op het stalpad, ook een klein stukje op een onmetelijk groot terrein, tel ik er nog eens 15. Alle salamanders in het bos zelf, naast de paden, nog niet eens gezien en geteld! De bronbakken, tot de onderste aan toe in de moestuin, blijken een fantastische manier om de beestjes te kweken.
Dus ging ik vanmiddag eens googlen op de vuursalamander. Dat leverde heel veel informatie op:
* Ze eten precies dat ongedierte dat mijn groenteplantjes opeet!
* Tijdens droge en warme periodes houden ze zich schuil en ze zijn voornamelijk 's nachts actief. (lekker fris)
* Ze hebben als volwassen dieren geen natuurlijke vijanden, op de mens na die ze plat rijdt.
* Hun habitat is als ons terrein, het voldoet perfect aan hun voorwaarden. Wij kweken dus netjes door als zijnde een natuurlijke vijand tegen onze groentevreters.
* Ze worden veel als terrarium diertjes gehouden omdat ze zo makkelijk te huisvesten zijn en hun voedsel buiten te vinden is. (slakken, pissebedden, larven, oorwurmen, centipedes)
* Ze leven solitair, maar dat zien we hier niet terug, om de twee meter zit er weer zo'n guitig amfibie met opgeheven kop ons aan te kijken.
* Zijn naam komt uit de middeleeuwen. Ze houden zich graag schuil in boomholtes, dus als je zo'n stuk hout op het vuur gooit, zal de salamander als de wiedeweerga uit het hout kruipen. Men dacht toen dat ze uit vuur werden geboren. Natuurlijk kunnen ze niet tegen warmte, maar dat weten we Nu.
* Hun gif kunnen ze een meter ver spuiten in geval van nood. Hoe ouder ze worden, hoe sterker het gif.
* In het wild kunnen ze 20 jaar worden en ze zijn nogal honkvast. In gevangenschap kunnen ze 50 jaar worden. -Denk er dus over na voor je zo'n beestje komt adopteren.-

Genoeg over die beestjes. Over naar de geimproviseerde pan met erwtensoep met prei van eigen land en spliterwten van de reform die over de kop is. (Voor 15 euro en 3 klanten per dag kun je het niet doen als ondernemer!)
Ik begon vanochtend vroeg. Pas na de lunch is de soep klaar waar ik 's avonds een kom van proef. Wauw; dat kan ik wèl! Met franse rookworstjes en een echte Unox die ik van m'n moeder kreeg toegestuurd. Een leuk klein knolletje, zonder selderij, die grote goede erwtensoep knollen zijn hier net even te laat geoogst, wat ze droog maakt en veels te groot voor ons twee. Zomaar een botloos stuk Aubrac-rundvlees dat ik samen met een homp spek zonder vet uren laat koken tot een heerlijke bouillon. Wat peen en twee aardappels en selderij uit de tuin, zonder blad maar dikke stelen met bloemetjes die ik eraf knip en de stelen in stukjes snijd. Daar zit ook veel aroma in en dat proef ik goed, als ik een kommetje neem tijdens de avondboterham om te testen. De rest is voor de vriezer morgen. Het spek snijd ik klein en gaat door de zuurkool, perfect! De keuken is een janboel en ik moet mijn best doen daar weer orde in te krijgen. Das best lastig met een wijntje teveel. Maar ach, vanochtend weer palen geslagen en een stuk van de helling ontdaan van kansloze kleine boompjes om daar palen van te maken. Het was een heel geglibber op de natte puinhelling bedekt met blad en kastanjebollen. Dus verdienen we zo ons middagtukje dat we eens samen genieten. Lief tukt, maar ik val stevig in slaap en hij laat me tot half 6 liggen!!!
Ik ben de dag dus verder kwijt, het is donker als ik weer wakker ben en tijd voor de avondboterham. Die smaakt niet. Wat blijkt? Er is tijdens de laatste bakdag iets mis gegaan. De helft van de broden zijn gerookte broden. Nu is dat lekker als het om kip gaat, dunne plakjes rundvlees, worst of forel en zalm. Maar gerookte broden zijn ronduit vies! We kunnen het niet zien aan de buitenkant. Als ik brood uit de vriezer haal en in de zak ruik, ruik ik het nog niet. Pas ontdooit en in plakken gesneden laat het brood die geur los die ook diep in de smaak is getrokken. Erg, erg en erg jammer!!

Vrijdag ging ik maandboodschappen halen. Lief hielp me op weg, ik had echt geen zin. "Koop eens wat voor jezelf, doe eens gek!" biedt Lief aan. Ik ga m'n best doen,.... in de supermarkt.
Als verrassing vond ik twee trekschakelaars in een mooie doos in de brievenbus. Mijn lezers verwennen ons en met een fijner gevoel zet ik door en haal alles wat we nodig hebben. Ik verwen mezelf met een aanbieding van Lindt-chocolade, 3 repen voor 'zoveel' -ik vergeet de prijzen nog voor ik af ga rekenen- en wat restanten kerstlampjes van vorig jaar en lint -altijd dat lint-, als klap op de ik-verwen-mezelf-vuurpijl koop ik twee hard-cover Asterix & Obelix-en. Erg leuk om zo mijn frans te oefenen en ik ben al lang fan van deze twee franse malloten uit Gallië.
Thuis zijn de boodschapjes zo opgeruimd en geniet Lief van twee trekschakelaars die weer een speciale betekenis voor ons krijgen, zoals bijna alle dingen hier in huis.

Rare dagen.
Somber en donker buiten, en nat.
Het deert ons niet.
We doen ons ding.
We zien geen mens meer. (Alleen die cassière dan)
We zien elkaar en ontdekken dat dat nog steeds leuk is.
We doen een spelletje.
Eten rookbrood.
Houden lekkages in de gaten.
Werken op de pc tot we er vierkante oogjes van hebben.
Slapen als ossen, zeker na wat werk of een wandeling buiten.
Rare dagen, we moeten wennen aan de somberheid.
Zorgen dat die somberheid buiten blijft.
Rare jongens die Romeinen.
Ow nee, dat zijn wij twee!

Leuke prul

2011-11-03T23:28:00.002+01:00

Soms open ik wèl reclamefolders. Deze ging mee naar binnen door het gekleurde potlood dat erbij ingesloten zat in het cellofaan. Het is van een postorderbedrijf die in alles doen en vooral met de feestdagen komen er speciale folders uit. Dus heel veel kerstrommel, met nadruk op rommel. Maar wel de goedkoopste prijzen die ik hier in Frankrijk ook zag voor juist die rommel die ik nog wel kan gebruiken komende maanden. (de Decoratie-fabriek is aan het opstarten) Dus maak ik een lijstje en bij de kerst-gepimpte huishoudelijke artikelen in het folderblaadje kwam ik deze boom tegen. We hebben samen heel hartelijk moeten lachen om het feit dat we het prul ontzettend leuk vonden, maar verschrikkelijk 'Niet-Nodig' en het smaakt naar consumeeeerderen. Wat een tegenstelling.

Woeiwaai

2011-11-03T17:16:00.004+01:00

Ze noemen het hier 'Orage' met een hoofdletter O. Voor ons voelt het aan als een lauwe wind, aan de kust waren we erger gewend, kon je niet rechtop blijven lopen en kostte ademhalen moeilijkheden. Maar deze Orage is wel een onruststoker, vooral 's nachts als je van alles hoort klapperen en in gedachte die eik achter het huis al om ziet gaan. Ik ben nergens, ik slaap precies aan die kant een anderhalve meter van de buitenmuur af. De dikte van de muur en de wetenschap dat deze al zo'n 300 jaar staat stelt me wel gerust. Van lekker slapen komt niets, ook vanavond niet. De storm wakkert nog aan tot een ruime 75km/h vanavond. Van dakdekken komt ook niets, het op maat hakken veroorzaakt stof in de ogen en dit is geen doen balancerend op het dak.
De moestuin ruim ik op, haal alle petflessen uit de grond (watergeefsysteem en slakkenbescherming) en pluk de stoeltjes en peulenrekken van het laagste terras naast het bamboebos. Alles waar de wind grip op heeft gaat in het tuinhok, het horretje van de broodoven / het kerstdecoratie-atelier mag eraf en ik zeul de voorraad kaarsen uit de cave naar die kamer, nu smelten ze niet meer onder dat superhete dakje van het ongeisoleerde huisje.
Ik ben al begonnen aan mijn catalogus en bestellijst voor de decoratie's. Ga het net even beter aanpakken als vorig jaar en maak me verder geen illusies.

De foto's van het huis in deze log zijn van Claud's woning. Hij is hier geboren en heeft 35 jaar of langer als butler in Amerika gewerkt. Hier geniet hij van zijn pensioen. Zijn huis is ook tegen een rotswand aangebouwd, het is enorm groot en elke herfst een zeer fotogeniek huis. Maar vaak neem ik m'n camera al niet meer mee naar boven, dus missen jullie de allermooiste plaatjes. We maken een praatje, Claud en ik, bijna 80 maar nog niks van te merken. Altijd weer prettig om even met hem te kletsen, hij heeft nog iets van de wereld gezien, wat je van de meeste mensen hier niet kunt zeggen. Hij is één van de andere 5 mensen in een gemeente van 550 die internet heeft. Ik beloof hem de foto's te sturen die ik maak van hem en zijn huis. Voor mij heeft dit huis landelijke status en ik zou er best graag willen wonen, mits de oprit niet 45% steil omhoogloopt en het niet aan de weg zou staan.
Als ik me op hetzelfde punt als waar we stonden te kletsen omdraai, zie ik het kasteeldorpje en de gorges daarachter met een dreigende lucht, zo mooi. De half dode grillige tamme kastanjebomen lijken door Walt Disney getekend te zijn rond Halloween...

Toussaint is net achter de rug, ook bij ons staan de chrysanten mooi in bloei, ik hield ze over van twee jaar terug en vulde er een stenen bak bij de middendeur mee op. Goede zet, weer meer kleur komende weken.
Na het eten zakken we eventjes uit. Aai zit al heel de ochtend achter me op de plavuizen. En maar mauwen. Geen paniek-mauw, geen bange mauw voor Joppie, geen honger-mauw, wat zou dat beest toch hebben?? Ze kijkt omhoog langs het matras wat hier achter voile gordijnen tegen de muur staat. Zit er warempel een stokoude grote muis! Geen wonder dat Aai daar als aan de plavuizen genageld zit, die wacht tot muis naar beneden komt.Muis kijkt ons aan en zegt "Als jullie mij een kans geven, vertel ik het voort!" Begrepen Muis, Lief vangt het grote knagertje en zet het buiten. De katten mogen er wel wat moeite voor doen. -Joppie en Pipo zijn in diepe slaap op een bank die na het overlijden van Shadow 16 dagen gemeden is. Aai snapt het niet en durft zowiezo niet naar buiten en Cros ligt altijd overdag achter de schuur op de helling te pitten, weer of geen weer.- Muis heeft het er goed vanaf gebracht.
Ik had de bar waar Harry logeerde te luchten gezet, dus ramen open, deur en luik dicht. Deur en luiken zijn vannacht open gewaaid. Dat wil dus zeggen dat er meer bos in die kamer ligt dan erbuiten, dat is allemaal al weggewaait. Gauw die deur dicht, andere keer. Enige stormschade was wat los spul in de moestuin -kolen zijn tot in hun kern bewoond door grote centipedes, helaas voor de composthoop; allemaal!- en zwart papier wat los-vast over een schuine rand van het schuurdak was bevestigd ter voorlopige oplossing. Dan maar stukken dakgoot op z'n kop ertegen aan gespijkerd tegen inregenen. Binnen sluiten we de luiken en steken het vuur aan in de schouw, terwijl buiten de wind loeit en buldert. Dit huis geeft geen krimp!

Foto's

2011-11-02T10:16:00.003+01:00

Voor ik een pruttelpotje met pompoen ga maken en de was weer eens buiten kan drogen, loop ik even een rondje bos, een klein rondje. Via het stalpad naar de rivier die bulderend de dieptes vult zodat het vanmiddag weer een glad breed meer is. De mispels hangen groot en zwaar aan de struiken, Castel snoept zich een buikje aan al die herfstvruchten. Voldaan bewonder ik de eik die al opgeknapt is. Nu die daarachter nog, maar even wachten tot het wat droger is.

Schemering

2011-11-01T18:16:00.003+01:00

De dag beloofde heel even net zo mooi te worden als afgelopen weken. Maar voordat de koffie op is en het lege bord pap naast de lamp staat om door het poezenvolk verder leegegeten te worden, voelen wij ons letterlijk bedekt onder een wollige vies grijze wolkenlaag die veel regen belooft. Marc is al takken aan het verstoken, dat zie ik bij het huis al door de blauwige rook die als een wolkendek naar boven komt drijven in plaats vanuit de windrichting en zich uitspreidt in de gorges. Ik raap mijn klimspullen bij elkaar en rij de Rode achteruit het smalle stalpad af in z'n laag, het is net even te nat om de vierwiel aandrijving niet te gebruiken. Om 10 uur sta ik beneden, ergernis alom door het werplijntje dat ik natuurlijk niet gewoon over de juiste tak geworpen krijg door alle hedera waar het zich omheen windt en onwrikbaar vast zit. Lief weet raad, kalmeert me en maant me tot het hebben van geduld. -Wat hij zelf niet heeft, maar het helpt wel.- Met de klimsporen en een erg fijn geinstalleerde lijn klim ik naar boven en zaag alle hedera-stronken van de stam af, boompjes op zich die de eik zo stevig omstrengelen, dat er al veel dode takken in zitten. Het vlot en ik heb heel luxe werkverwarming door het laaiende vuur een aantal meters verderop. Wat een gewaarwording, geweldig! De druppeltjes koelen m'n verhitte wangen van het klimmen en zagen, maar pas weer op de grond met een schitterend schone boom en verdwenen takkenhopen, begint de bui pas goed.
Even schuilen.... Nee, toch maar naar boven rijden om de rest van de dag binnen te genieten van echt herfstweer. Alleen de wind en de kou ontbreekt, die komt nog wel. Onze vertrouwde mist en het leven in de wolken is er wel, mooi!
Als ik de kipjes op ga hokken tijdens de schemering kijk ik even achterom. Net een sprookje, een echt sprookje....

Het winterseizoen

2011-10-31T23:05:00.003+01:00

Volgens de oude culturen en de natuur zelf begint de winter ongeveer nu. 21 December is het tenslotte midwinter. We hebben wat drukke weken achter de rug met niet zulke standaard activiteiten en een weekje een logé, allemaal aangenaam, alles verliep prima, we zijn er niet moe of stuk van, maar toch zijn we heel blij dat het winterseizoen gestart is. Dat wil voor ons zoveel zeggen als; zagen, zagen en wiedewiede (krui)wagen vol met hout. Het is harder werken dan een meewerkende logé in huis, vermoeiender als een interview geven en gevaarlijker dan naar een 100% frans feestje gaan. We bereidden ons dan ook goed voor.
Zaterdag op zondag kwamen we thuis. Ik moest zo nodig die indrukken van me af schrijven en nam er ruim de tijd voor. Voordat ik mijn ogen sloot was het een uur of 3. Om 6 uur gaat de wekker om voor Harrie ontbijt te maken en mee te lopen of hij alles heeft. Ik kook 3 eitjes, 1 voor mij en 2 voor hem. Maar om half 6 als ik de eierschalen met mijn wijsvinger zit te vermorzelen zijn er nog geen mannen wakker. Staat de wekker wel goed?
7 Uur wil de man gaan rijden, lekker op een rustige weg zonder vrachtverkeer en woon- werkverkeer. Lief komt kwart voor 7 het bed uit rollen, nog geen Harry, die komt om over zevenen, terwijl Marc er net achter kwam dat de tijd terug gezet is met een extra van 60 slaapminuten. Potverdrie! Ik blijf wakker, we zwaaien Harrie gedag en lummelen de hele ochtend, brak natuurlijk!
's Middags gaat het matras op de grond tussen schouw en geimproviseerde bioscoop en de kachel mag 1 volle lading stoken, maar we zijn te moe om nog op te warmen. We doezelen weg zo in de warme knusse rustige kamer zonder zware harde basstem en hond met poezengedrag. Het is werkelijk schitterend weer buiten, maar het gaat helemaal aan ons voorbij, zeer zeldzaam!
We maken 's avonds plannen voor het werkritme, winterseizoen, hout-voorraad; twee lange ochtenden per week minimaal. De stukjes bos zijn al lang bepaald, gedurende de andere seizoenen lopen we altijd wijzend door het bos, struinen over de hellingen en bekijken de potentiele haardblokken als ze nog aan 1 stuk zijn. Gek genoeg verveelt dat nooit, is het zwaar en zou je denken dat 40 kub per stookseizoen een opgave zou worden tijdens de sombere koude maanden met de zo korte dagen en het vaak verplicht binnen zitten in een huisje dat overal frisse lucht binnen laat en erg donker is door de kleine raampjes. Niets is minder waar;
De winter is nooit te heet om te werken en voor onszelf te zorgen. Tijdens komende maanden is het rustig in het bos, weinig paddestoelen, bijna geen bloemen, geen gesnater van jonge vogeltjes of het gebrul van motoren en het harde gepraat van wandelaars. Geen 3x per week naar het centrum voor ontspanning, franse conversatie-les of andere buiten-uitjes. Geen dorpsfeesten, geen bergen met boontjes, geen maaiwerk. Buiten zagen en de daken, zo koud dat je zooo graag werken wilt, want daar wordt je lekker warm van. Met tussendoor een vol bord winter-eten op voorverwarmde borden. De kerstdecoratie-stress die alleen maar leuker wordt en waar ik zoveel van blijf leren. Vaker kaarsjes aan en dan mooi groot vuur in de schouw.De romantiek van overdag hout zagen en hakken. De klappen op de stronken als de bijl erin hakt in het mistige bos, de vlaamse gaaien die ons verraden naar de reëen toe, die altijd al op hun hoede zijn als we er heel af en toe 1 mogen bewonderen. De jagers dragen wel mee aan het plaatje, maar we zijn ze toch liever kwijt dan rijk.
Ach, heerlijk, de winter komt eraan.
Dus velden wij vanochtend een flinke Es, die heel subtiel ging vallen, precies tussen de eiken in, exact de richting die hij moest vallen. Verend door de nog natte flexibele takken van de Es, komt de kroon van de knoepert zachtjes op de helling aan de andere kant van het pad. Ik zag de top klein en gooi de stammetjes op een hoop, Lief doet het grove werk, samen met de auto en een lange ketting, trekken we de stammen van de helling. De stam zelf is al in blokken.
Niks twee dagen per week; Morgen gaat Tien de eik in waar een gescheurde tak en heel veel hedera in hangt en Lief gaat takken stoken en verder kloven. We doen romantisch tegen elkaar, werken met een lach, maken grapjes en uiten ons, heerlijk. Dit samen leven is nog steeds nieuw voor ons, het op elkaar aangewezen zijn, maar we doen het alsof we niet beter weten.
Ik realiseer me wel dat het apart is, niet alledaags, wat we hier zo doen, hoe we leven. Dit huis heeft ons toen in Nederland al van het internet geplukt. Nee, lieve lezers, niet andersom. Zoals het soms gaat in relatie's -"Niemand kan met mijn partner omgaan zoals Ik!"- zo gaat het met M&M en deze plek op die grote vermoeide aardkloot. Ik noem het romantiek, met een plekje op deze aarde, één ander mens en de natuur waarvan het huis gemaakt is en binnen net zo aanwezig is als buiten.
Mijn romantiek.... Met heel veel 'niet & geen' komende tijd, en veel ruimte en tijd voor al dat 'wel'.

Le Centre

2011-10-29T23:59:00.002+02:00

Le Centre Aqualudisme klinkt als een vergissing met de l in het midden in plaats van de n. Waar dit woord taaltechnisch vandaan komt is me nog niet duidelijk, maar 'le centre' wèl.
Half februari dit jaar kom ik Nadine weer eens tegen op de markt en vertelt me over het centrum dat begin maart haar deuren weer opent om naast allerlei moderne en klassieke activiteiten ook in yoga-lessen te voorzien en ze weet zeker dat het iets voor me is. Maar zo makkelijk wentel ik me niet in nieuwe groepen dus wacht ik tot eind maart om het centrum eens op te zoeken. Het gebouw dat er inderdaad gloednieuw uitziet ligt aan de rand van een flauwe beboste helling met aan haar voeten een vakantiedorp met particuliere vakantiehuizen en een complex met te huren huisjes, meer voor grote groepen met een feestzaal en een receptie, alles zo traditioneel mogelijk gebouwd en voldoende moderniteiten om aan de hedendaagse eisen te voldoen. Daaronder in het dal het dorp met de naam het rijkste van de omgeving te zijn en een alles behalve plaisant bestuur. -Zéér stug en conservatief en hierdoor niet geliefd, maar alle notabelen al jaren stevig in het zadel.-
Mijn eerste bezoek dit jaar was een voorzichtig bezoekje, niet verlegen meer door die paar keer dat ik er lekker ging zwemmen en de mini-sauna mijn lijf liet voorwarmen voor de komende winter. Ik kende de weg en daarom kocht ik laat in maart een seizoenskaart.
Van één keer yoga per week naar drie keer. Van het me eens openstellen voor sofrologie, steeds minder yoga. Heel zoetjes aan krijg ik steeds meer contact met de vaste bezoekers, veelal de dames, en kan ik meer van mezelf laten zien. Ik negeer 'het zijn van een vreemdelinge', dat ik ben en altijd zal blijven. Ik negeer enige gene, ik negeer mijn onzekerheid, ik zeg eerlijk als ik iets niet begrijp en dat ze me -nog- beter niet kunnen betrekken in de rappe conversatie's en dat ik graag luister om te leren. Hoe verder het jaar vordert, hoe makkelijker ik het ervaar die vreemdelinge te zijn, maar juist ook zo hetzelfde; gewoon mens.
Ik kom natuurlijk met mijn verhalen thuis, over mensen die mijn Lief niets zeggen. Over dat vage sofrologie, waarvan ik de essentie zo duidelijk ervaar, dat ik dat Lief ook prima uit kan leggen. Over de kleuren van de muren, de spiegelwand, het feit dat ze na 2x al niet meer naar mijn abonnementskaartje vragen, over de bijzondere keren dat we buiten op het terras de meditatie's doen onder de machtige blikken van de oude eiken op de helling. Over de roddels die ik wel opvang, de zwemkledij uit de jaren 60 die hier nog heel gewoon is (Zie je het voor je?; die grote rubber badmutsen versiert met enorme bloemen in dezelfde kleur die allen rondom uitsteken en iemands hoofd vervormd tot een kitscherige vaas bloemen die op het water ronddobbert. Of de badmeester met een jaren 70 zwembroek aan een gespierd maar toch 50 jarige kont!)
Eén keer heeft Marc één van de dames in de super ontmoet, een heel klein meisjesachtig vrouwtje van tegen de 60, met een dramatisch levensverhaal zonder einde, dat positief en kwiek, ongemoeid door het leven gaat. Een schat is het, maar dat kan ik Lief niet overbrengen, dat is blijkbaar iets vrouws, ofzo.
Le Centre, anders wordt het in de volksmond niet aangeduid, omdat er niets in de wijde omgeving is dat hierop lijkt, moet 3 maanden dicht. Door het ontbreken van de tijdelijke -hoofdzakelijk Parijse- clandizie, is het te stil om het kleine complex te verwarmen. Ondanks dat de uitbaters het zo graag willen doen, het gesmeek van alle lokale gebruikers, zijn de notabelen van de gemeente, die het complex bezit, niet bereid het centrum open te houden, ze hebben verklaard geen salaris te betalen aan de medewerkers, uitbaters inclusief. We hebben maar te slikken, met z'n allen, de notabelen zie je er niet.
Le Centre is twee jaar gesloten geweest voor verbouwing, uitbaters gevonden en dit is het eerste jaar dat het officieel geopend was met een aangebouwd stuk zwembad, een groot terras ter uitbreiding van de zaal waar men allerlei cursussen geeft, de fitnesszaal is vergroot en vernieuwd en daarnaast een heus 'Club House' met een barretje en een kantoortje van 2 bij 1.5 meter. Natuurlijk ook nog twee squach-zaaltjes naast het zwembad.
Na zo'n eerste seizoen met veel oud en bekend publiek, ook veel nieuwe gezichten, waaronder een verse vreemdelinge, c'est moi. Oops, nee, niet oops, ook dat negeer ik.
Om afgelopen jaar te vieren, vragen Patricia en Daniël -de uitbaters- aan alle bezoekers of ze het leuk vinden een feestje ter afsluiting van het seizoen te vieren. Op een eenvoudig lijstje kun je je inschrijven een aangeven of je iets 'sucré' meeneemt of iets 'salé'.
Ik ben nooit van de feestjes geweest. Voelde me uitgenodigd omdat het moest of zodat ze ook op mijn feestje mochten komen, want mijn ouders deden hele leuke dingen voor de kinderen. Later, feestjes, verschrikkelijk. Veelal verplicht, heel soms wel leuk hoor. hoe ouder hoe meer in mijn smaak.
Dat was opeens totaal verdwenen toenik deze inschrijflijstonder mijn neus kreeg. Of ik mijn partner meeneem? O/N Oui, vul ik in, met de wetenschap dat ook Marc niet van feestjes houdt. Toch is deze anders, het is 98% frans, die overige 2% zijn M&M, en dat ziet hij wel zitten. Een paar mensen kent hij al wel, ik zeg niet dat ze komen, ik zeg niks en sloof me uit, de laatste dag van Harry's 'bakkie koffie komen doen' door 5 broden te bakken. (met verschrikkelijk vies zuurdesem-achtig biologisch meel en stokoude gistblokjes uit de koelkast -hoe onachtzaam, maar acceptabel na afgelopen week met logé) Door 22 gehaktballetjes te maken a la 10 en te zorgen dat hier alles doordraait.
Ik maak het met Harry goed door een roerei voor hem te maken en een volle pot koffie. Zo laten we hem zijn laatste avond alleen tutteren, want wij gaan echt uit! Jeeee, hoe oubollig klinkt dat! Dat ook Lief er zin in heeft, bewijst zijn gelikte schone kleer en het feit dat hij ruim op tijd klaar zit en wacht. Ik maak me op, dat wil zeggen rode lipstick passend bij mijn kleding -ja, ik kan het wel- en mascara. De broden, nogal desemzwaar, sambal badjak en de hete balletjes in hun jus in een aardewerkenschaal met folie eromheen. Hopen dat het een paar uur warm kan blijven.
Omdat de harde kern van de club toch een beetje familie is geworden, weet ik dat dit één van de twee feestjes in mijn leven wordt dat me langdurig een prettige herinnering op zal leveren. Beide hier in Frankrijk 100% puur tussen de fransen.
We rijden voor het eerst sinds jaren samen in het donker het terrein af. Dat is een vreemde gewaarwording, niet dat samen, maar dat in het donker het terrein af rijden, in plaats van erop; thuiskomen. We zien een grote ree die rustig het bos de helling af huppelt. We zeggen niks, terwijl hij de diesel over de kronkelwegen stuurt met het grote licht aan.

Normaal wordt het Club House gebruikt als verruimde wachtruimte met hooguit een fles sap of water in de koelkast, rieten bankjes, wat spiritueel getinte folders en boeken.
Nu is het er al een drukte, net na achten. Schalen met aperatiefjes, plastic bestek en slappe papieren bordjes in bruin en wit liggen te wachten op een plekje. De tafels overtrokken met net zo goedkoop wit tafelpapier van een rol. 35 Mensen komen zoetjes aan binnen druppelen en zetten hun aandeel in de gezamelijke maaltijd op het barretje en een rij tafels bij de schuifdeuren naar het terras, waarvan de gegroefde planken oplichtende strakke strepen trekken door de kille plafond armaturen met grote ronde halogeenlampen erin.
Fransen komen rustig op gang tijdens zo'n feestje. De dames rederen, Daniël is een echte gastheer, de meeste mensen komen heel netjes gekleed en ik zie veel partners voor het eerst, zo ook Marc mag vele handen schudden en zijn naam noemen. Er wordt heel langgewacht tot er even gespeecht wordt om dan pas muizendrankjes te verschaffen, om mee te starten, en het toetasten gebeurt ook nog maar mondjesmaat.
Wij zitten al een uur naar al die lekkernijen te kijken, die zijn uitgestald op de tafels, eens netter geschikt worden, tussen de herfstige kleine beukentakjes die tussen de schalen zijn neergelegd. Wij zijn gewoon na een dag hard werken, tijdens de schemering rond 7 uur een stevige broodmaaltijd te eten. Dus stiekem eet Lief maar vast van de standaard zoutjes uit een pakje, makkelijk en bekend, nootjes en vraagt om water. Dat is maar raar, "je bent op een feestje Marc, hier!.... -champagne vult Lief's plastic waterbekertje en Lief zwicht- dus je drinkt een licht drankje mee. Drinken tijdens een frans informeel dinner-party is anders, dat kennen wij Hollanders niet.
In Nederland heb ik mij altijd een vreemdelinge gevoeld. Hier bèn ik de vreemdelinge, maar ervaar ik dat niet meer. Wat ik in Nederland voelde, is precies omgekeerd. Misschien is dat de reden dat we vielen als een blok voor hier verder gaan, ongeacht de tegens en de ja-maren.
Terug naar dat feestje; men blijft kleine beetjes schenken, zo lijkt het alsof er veel gedronken wordt. Toch gaan er geen tientallen flessen leeg en vele flessen water. Alle tafels en de hele bar was vol met schalen, mijn mislukte superdesem zware jongens gesneden in hollandse plakjes -waarvoor mijn dank Lief!-, ook de balletjes staan warm te zijn in de dekschaal met de sambal badjak ernaast. Ik ben benieuwd maar één frans schaap over de gehaktballendam van Tien, en die schaal vloog leeg. Marc stoot me lachend aan en knikt met zijn hoofd in de richting van de strakke muisgrijze bar om te laten zien hoe ze staan te dringen om een balletje te pakken te krijgen. Ik heb er eigenlijk veels te weinig. Ik schiet in de lach, ook de sambal wordt scheutig geschonken. (ja, ehm, ze is een beetje dun uitgevallen)
Al die schalen, bijna alle taarten in vele smaken en een suikerkunstwerk ter ere van het eerste jaar Centre Natura & BienEtre, zijn helemaal leeg. Van het brood is nauwelijks gegeten, maar die bijna lege pot sambal en die schaal met alleen wat jus, is al goed genoeg. De muziek wordt opgedraait, wat stoelen aan de kant en wat super gezond uitziende stralende dames gaan dansen en trekken nog wat dames mee. Ook ik laat een tijdje aan me trekken, ik ben zoo houterig als ik geen ruimte heb. Maar ook ik zwicht. Lief ziet en ontmoet eindelijk juist die mensen waar ik vaak wat over vertelde thuis, nu ook gezichten en gesprekjes. Praat wat bij met de burgermeester en kijkt rustig rond terwijl hij nipt van zijn champagne die hij stiekem bijvult met veel water. Daarna moéten de mannen dansen, tja, tis dat ze moeten. Tot, als tijdens perfecte regie, de dames zich ermee komen bemoeien door ze een beetje op te zwepen. Losser van drank worden we wel, maar in zo gepaste 'Zen'-mate, dat hij toch weer lekker lokaal en eenvoudig is, maar wel compleet met dans en lach. Oververhit door het binnen zijn met 35 man ga ik even het terras op, ik ben al uren vergeten te roken, wat leuk! Ik kijk even naar binnen, maar draai me al snel om naar de zwarte boomkruinen, zwart door de vuile donkere lucht erachter. Geen sterren, bewolkt en nèt geen nieuwe maan. Vocht en blad, mos en paddenstoelen, de weg aan de voorkant door de hoge naaldbomen oplichtend door de oranje lantaarns, achter me opruim geluiden en gedemptere muziek. Lief komt bij me staan om te zeggen dat iedereen opeens, als op kommando, aan het opruimen is, uitdansen op zachtere muziek, praatjes uitkletst, afspraken maakt voor komende winter, een plastic bekertje in één teug leegt. We helpen en Lief staat te grijnzen, want die heeft ook lekker staan dansen. We zwaaien iedereen gedag en schudden en kussen met 'oude bekenden' met wensen als "tot volgend jaar", of "we zien jullie op de markt?" Samen stappen we de duisternis in, de weg over naar onze auto. Half twaalf is hier een normale tijd om op zaterdagavond naar huis te rijden.
We slingeren rustig naar huis, geen ree meer op het pad, alles in diepe rust.
Harry moet morgen -ehm, zometeen- 10 uur sturen, dus ook Miska ligt in diepe rust in haar mand tussen 4 katten tegen de trapkast.
Het Centrum zal ik missen, juist komende maanden. Het weerzien volgend seizoen en de herkenning zo tussendoor op de markt en in de wandelgangen zal al in een grote behoefte voorzien. En wéér kunnen we de mensen hier thuis eens begroeten. Na goed uitleggen gaat er bij de meeste mensen een lampje branden. Ver weg, ooit wel eens gewandeld, daar jaagde mijn opa vroeger, enzovoorts. "Daar kun je dus nog wonen?" "Ja, dat kan", gevolgd door een big smile van onze kant.
Ja, het centrum is even een Zen-herinnering zelf, beperkt houdbaar tot eind februari volgend jaar.

Onderwijl

2011-10-28T08:59:00.004+02:00

Onderwijl al die andere bezigheden in, werken de mannen zich twee dagdelen per dag door een volledig dichtgegroeit stuk bos heen. Waar ooit een paadje is aangelegd voor het plaatsen van telefoonpalen -wonderlijk genoeg- naar de overkant van het stuwmeer, om daar de nog steilere hellingen te beklimmen naar een groter dorp voor het verkrijgen van telefoon, is het nu volledig dicht gegroeit met decennia oude braamstruiken, hondsroos met dezelfde leeftijd, elzen en populieren. Daar stroomt al eeuwen de bron die uiteindelijk het meer voedt. Het pad is de uitloper van het stalpad en we zouden graag dit door laten lopen tot zo ver mogelijk aan de rivier. Deze helling moet een stukje bosbouw worden voor onze houtvoorziening; snel groeiende bomen waar we bij kunnen met de auto om te vellen en blokken hout in te laden.
Omdat ik twee keer per jaar maaide tot waar ik niet bleef hangen in de oude rozenstruiken viel het mee, waren het oude populieren die waaibomenhout geven (weinig warmte en snel opgebrandt) en bereikbaar met de auto. Maar daarna is het puinhoop!
De rozen en bramen groeien van de helling af, erop en voor je voeten, onbereikbaar met de bosmaaier, onbereikbaar met de kettingzaag. Dus een stukje help ik de heren, toch met beide machines terwijl zij bramenbossen, takken en blad verstoken. Zwiep, zwap, zwaai met de kleine Echo (kettingzaagJE) en reng, rang, klap met het slagmes van de bosmaaier onder, in en tussen al die doorns die je op lijken te vreten.
Ik ga al langer geen gevecht meer aan met de slierten, maar voel me wel de prins uit Doornroosje, alleen lig ik niet in een 100 jarige slaap. Mijn prins staat achter me met zijn vader die we op sleeptouw nemen, omdat hij anders verdwaalt in de klusjeskeuze en onzeker wordt van de stilte die ons kindje is geworden en waar we ons prettig bij voelen. Thuis heeft Harry een TV (ruis & herrie), kostgangers (ruis & herrie), heel veel werk (ruis & verkeerslawaai), ontzettend veel sociale contacten (voornamelijk ruis) en de kabbelbranding van Westvoorne-kust nog net niet in de achtertuin en dit alles op vlak terrein. Dit is andere koek. Meestal komt Harry vrij onverwacht voor onbepaalde tijd -zolang het ons drieën blijft bevallen- met twee enorme kratten eten en drinken en 3 zelf bereide maaltijden genoeg voor 6 uitgehongerde houthakkers bevroren en in kranten verpakt.
Ze werken hard, toch slaapt Harry slecht in. Het is niet de stilte, lichte doofheid is zonder gehoorapparaten gewoon doof. De duisternis of de andere geuren, hij weet het zelf ook niet. Bange tuthond Miska krijgt een les van Castel die langs de auto meerent, waar we ook gaan, naast een groot vuur in het bos gewoon ligt te slapen terwijl de machines kabaal maken en de takken om haar flaporen zwiepen en regen? Dat is wel het minste probleem van onze viervoeter die nu toch echt waaks is en ons uit bed blaft als ze iets ontwaart in de buurt van het huis. Miska was altijd heel erg bang voor katten. Nu slaapt ze liever in het donker in eigen mand tussen 4 katten in, dan dat ze met Harry mee naar de bar gaat om zich daar op te krullen tot poes-formaat in de versleten leunstoel.
Pais en vree, temeer omdat ik steeds beter zijn manier van doen kan hanteren en weet dat hij er maar tijdelijk is. Je went aan alles; twee tot drie keer herhalen wat je zegt. Je went aan de moddersporen in een net gedweild huis, je went aan het aanrecht bezaait met één keer gebruikte mokken en glazen, broodkruimels, beboterde messen en de zware basstem die maar door ratelt als hij op zijn spreekgestoelte zit. Helpen doet ie!

Al 40 meter gedaan, dat kleine stukje moet nog onder een sombere herfstlucht die af en toe wat regen laat vallen en je uit je jas doet waaien. Lief en ik houden het wat langer vol en ronden zo de dag samen af op de helling vlakbij de modderpoelen van de wilde zwijnen. Ook Castel is hem al gevlogen, terug naar boven waar ze vast veel lekkers krijgt van Harry.
's Avonds is het wat anders, dan is het donker, is ons licht maar net genoeg voor hem om een boek te lezen en zal hij zichzelf wat moeten vermaken; wij werken op kantoor als het donker is. Ergens ongezellig, maar we kunnen het ons niet veroorloven alle avonden maar wat te babbelen aan de enorme houten eettafel.
Vandaag een rustdag voor lijf en leden, hebben we hard nodig en het weer dwingt ons ook, net even te nat om ons uit te sloven in het bos bij een vuur dat door het vocht niet wil oplaaien.

live!

2011-10-27T22:58:00.003+02:00

Sinds we een weblog en website hebben van ons virtuele werk (-bedrijf M&M Creations), heb ik de pagina verwijderd uit deze weblog. Het was dubbelop en ik heb geen tijd al die pagina's bijgewerkt te houden.
Deze avond zijn we geinterviewed door een TV-station dat alleen programma's maakt in virtuele werelden en deze uitzend op hun website. Voor het eerst in onze 4,5 jarige carriere in virtuele werelden worden we uitgebreid geinterviewd. Zomaar, opeens!
Voor al mijn lezers die niet echt een idee hebben wat dat nou is, zo'n virtuele wereld, hier het gehele TV interview. De dia-show op de achtergrond is een greep uit ons werk en de enorme winkel.

Watch live streaming video from spoton3dcom at livestream.com

ps;
dit web-based TV-station is er niet alleen voor residenten/avatars in virtuele werelden, ze maken programma's voor het world wide web, dus voor iedereen die engels verstaat.

licht

2011-10-26T11:50:00.003+02:00

Het stalpad
Saponaria
Licht
Licht
Licht
Le Chateau
De broodoven, een lief gebouw
Ruim twee meter hoog
Dat licht, dat ochtendlicht, die ochtendzon, magie....

Goed lezen!

2011-10-25T22:46:00.003+02:00

Een blanco enveloppe met mijn meisjesnaam erop vind ik in de brievenbus als we terug komen van een etentje met Harry, die me zo 1 dag vrij geeft van eten koken.
Salade vooraf, truffade en gegrild kalfsvlees, kaas sloegen we over, crème brulée en koffie, en dit keer in een auto naar huis die het gewoon deed in plaats van een lift krijgen van de kaasboer na 2 km lopen en een auto die de mannen gestart kregen, maar niet meer kon stoppen.
De enveloppe scheur ik gretig open, altijd spannend, al vermoed ik dat het de RSI is (Verplichte Ziektekosten Verzekering voor zelfstandige ondernemers; 'Autoentrepreneuse'). En ja hoor, met dik gedrukte letters HET formulier om een carte vitale te krijgen. Eind vorig jaar ben ik gestart met me inschrijven als zelfstandige, veel ergernis, lang wachten en vele kopiën van geboortebewijzen, paspoorten en andere officiële paperassen later, is er weer een vervolg op dit typisch lange franse traject.
De begeleidende brief is een uitleg hoe ik met het formulier moet omgaan;
Handtekening binnen de zwarte lijntjes met zwarte pen gezet.
Nieuwe kleuren pasfoto die precies binnen het zwarte kadertje past. (hoe ze weten hoe ik er NU uitzie, is mij een raadsel)
Die foto mag ik niet plakken met lijm, plakband of vastnieten! Nee, moet geplakt worden op de plakstrip al reeds aanwezig in het kaderlijntje.
Alle gegevens op het formulier moeten op juistheid worden gecontroleerd.
Kleuren uitdraai van mijn geldige paspoort op A4 papier (het aantal grammen van het printpapier staat me vrij), de afbeelding mag niet verschaald worden!
De print van mijn paspoort moet precies gevouwen worden als aangegeven; te weten, in de breedte in drieën.
Deze twee papieren moeten in de bijgevoegde enveloppe.
De twee papieren mogen niet geniet, aan elkaar geplakt of bevestigd worden met een paperclip (trombone in het frans, geweldige taal!!).
De enveloppe mag alleen met de lik-plak-strip dichtgeplakt worden.
Franceren als brief met de postzegel binnen de zwarte lijntjes.
De enveloppe mag niet beschreven worden en niet gevouwen.

Je begrijpt het al: Ik word daar nu nog zenuwachtig van. Blij dat ik zoiets pas een kleine 3 jaar na de verhuizing onder ogen en te doen krijg.
Goed lezen, zeker bij zulke dingen, hééél goed lezen!!
De enveloppe ligt al wel klaar voor La Poste. Ik ben erg benieuwd hoe lang dit gaat duren, voor ik die felbegeerde verzekeringskaart in mijn portemonnee mag stoppen.

Halo

2011-10-24T09:13:00.003+02:00

Gevaarlijke machines.... Je kent ze wel; circelzagen, slijptollen, versnipperaars misschien, maar toch zeker kettingzagen. Of deze nu ter hand worden genomen door de profs of de amateur, het blijven machines die lelijk kunnen verwonden met blijvend letsel of nog erger. Nu hebben we wel zo'n verzekeringsnummer, maar daar is alles mee gezegd. Het geeft niet minder risico.
Uiteraard kwam het zagen van hout ter sprake in de oktoberzon net na de boterham onder het genot van koffie op z'n hollands gezet. Er komt een kleine middenmaat Stihl te voorschijn, mooi zaagje, robuust met geintegreerde kettingvanger. Hoe we samen op kettingzagen reageren is grappig, we hebben respect voor deze dingen, kennen ze van haver toto gort en blijven in ons hart de gevijnsde amateur, omdat we zoveel ander 'speelgoed' hebben om ons leven te veraangenamen. Ik kom vaak mensen tegen die er niet professioneel mee om hebben leren gaan. Ze hebben allemaal hun vingers nog, maar ook het respect, wat het werken met een kettingzaag net zo gevaarlijk maakt voor hen als voor de door de wol geverfde prof die vele uren per week met de scherpe tandjes in de weer is.
Maar als je dan toch een huis in Frankrijk hebt gekocht met een flink stuk bos erbij voor je houtvoorziening, is een kleine hanteerbare middenmoot al snel te klein. Die grote dode boom waar je een halve winter mee kunt stoken, krijg je er natuurlijk niet mee om. Geinteresseerd drentel ik achter B de schuur in die mijn gretige ogen goed interpreteert; ik wil hun grote kettingzaag graag even bekijken die het niet schijnt te doen. Ze stuurden hem al terug naar de winkel of fabriek waar hij van terug kwam met de mededeling dat hij het prima doet.
Dan gaat er bij mij een belletje rinkelen, zo'n belletje dat ze net even te weinig kennis hebben om zo'n 'beest' te gebruiken. Zo'n belletje van 'kijk hem even na voordat er iets ooit goed fout gaat'.
De enorme zwarte kunststof koffer om de zaag heen gaat open en de oranje ombouw blinkt van de nieuwigheid. De kleur lijkt op die van de welbekende merken, alsof zo'n zaag knaloranje of rood moet zijn om gevaar aan te duiden. -Ze vallen hierdoor ten alle tijden goed op tussen het groen en bruin van blad en hout, dat is alles.- Het is geen merk-zaag, het is een Halo met een zaagblad van maar liefst 50 centimeter. Zo'n zaag waar je een nog dieper respect voor gaat krijgen als je hem in je handen houdt en waar je een beetje bang voor wordt als je hem al draaiend en stinkend naar de brandstof in het hout zet. De ketting hangt er los op, de kap zit niet goed dicht gedraait en hij mag mee naar buiten op het gazonnetje tussen twee gebouwen in. Ik wil hem perse even nakijken en zowiezo goed in elkaar draaien om te testen of ik er leven in krijg. Mooie zaag, mooie machine, maar net even te 'nep' om er vertrouwen in te hebben. Die volle 100% bedoel ik dan, die 100 die ik wel heb bij het gebruiken van zo'n peperdure merkzaag waar je zuinig op bent. Ik ontdek een schuin kettingspan-pennetje dat niet recht erin kan door het ijzeren plaatje dat deze pen begeleidt. Dat is niet op te lossen, het plaatje lijkt een productiefoutje te hebben, wat de zaag niet onbruikbaar maakt, maar wel een extra risico geeft om van het blad af te schieten. Maar ik zet de zaag toch weer in elkaar en wil hem even aantrekken. De start-knop en choke leveren al verwarring op door de subtiele aanduiding van de knopjes. Dus moet het gevaarte even wachten.
Na nog een bak koffie -dat kunnen Nederlanders toch beter hoor- doe ik een tweëede poging, het gaat wat zwaar, maar de motor wil best graag even draaien, warm draaien en happen in hout om te laten zien dat de spotgoedkope versie hetzelfde kan als de dure.
Heel bewust in m'n nieuwe broek en Esprit-truitje, zonder oorkappen, helm, vizier, zaagbroek en de rest, zaag ik een dikke oude vertakking door van vermoedelijk een prunus. Ik let nergens op, voel geen 3 paar ogen gericht op mijn verrichtingen daar bijna op de knieën in het gras. Ik let alleen maar op het kletsen van die zaag die lijkt te jubelen dat hij serieus genomen wordt en zich zeer gretig in het hout vast hapt en mooie krullen maakt. De Halo werkt prima, zo goed zelfs, dat ik begin te twijfelen aan mijn vooroordeel over goedkope vrij te verkrijgen kettingzagen van dit kaliber. Toch vind ik het eng, zomaar even op een zondagmiddag 'ff tussendoor' in gewone kleer. Ik zou het liefst de verkoop aan particulieren verbieden, ik zou het liefst cursussen gaan geven aan diezelfde particulieren omdat ik niets te verbieden heb.
De stronk ligt in tweëen, de motor gaat af en ik drink m'n koffie op. Goede zaag, dat wel! Alleen wat extra aandachtspunten.
Maar een Halo, van groot tot klein kaliber, komt er bij ons niet in!

Drie op een rij

2011-10-23T22:07:00.009+02:00

Vandaag weer een dag weg. Nog een dag 'pauze', geen zere dakknieën of ander gedoe met dweilen en zich herhalend werk. Weer een gemist middagdutje, maar das niet erg. Want...
Onderweg naar onze afspraak -heel soms hebben we die dus echt- stuiten we door mijn instelling van de niet-up-to-date tomtom op een ruine, een juweeltje van een ruine met de voor deze streek kenmerkende rode stenen. Een oude watermolen voor meel, met veel bijgebouwtjes, de gebruikelijke broodoven met dakloos voorportaal, bomen in de gebouwen en diverse schouwen, gedroogde uien nog in bossen aan de wand en een gevulde hooizolder. Een plaatje, met jeukende handen en dromerijen in ons hoofd struinen we er rond terwijl ik probeer wat beelden vast te leggen. (Volgens mij is mijn camera stuk, want de belichting reageert vreemd en doet het tegenover gestelde als wat ik instel. Maar ik improviseer.)

Na 5 minuutjes struinen komt er een binnensmonds mompelende man aanlopen met de net zo gebruikelijke bierbuik. Misschien een wijnbuik, maar dat staat er nou net niet op. Natuurlijk voelen we ons beide enigszins betrapt bij het betreden van andermans eigendom. Maar een blonde meid met camera die je lachend komt begroeten tussen de stoffige en begroeide puinhopen door, doet het altijd goed als eerste kennismaking. Het ijs is zo gebroken en het met mos begroeide juweel blijkt van de kinderen van zijn overleden tante te zijn. Uitvoerig vertelt de ook een sjekkie rollende en rokende man, binnensmonds uiteraard, over zijn leven, de ruine en wat over de geschiedenis. Ik blijf foto's maken, zou ik toch wel zijn blijven doen, maar het zal de toezicht houdende man wel overtuigen van onze artistieke interesse, we zijn tenslotte geen rovers, vandalen of potentiële naieve kopers. Dat we verlaat op onze afspraak komen is per definitie niet zo erg, ook al kennen we de mensen niet.
B&S hebben begin dit jaar in de Aveyron een oude grote boerderij gekocht met net iets meer terrein als wij, om dit -hoe standaard het ook moge klinken- om te bouwen tot gites. Ze vonden deze blog al eerder en stuurden een berichtje. Altijd leuk!
We zoeken niet bewust landgenoten op die op redelijke afstand hier een huis hebben. We zijn ook niet op zoek naar meer vrienden of kennissen die onze cultuur kennen, maar toch komt dit op ons pad door de weblog waarin ik open en eerlijk deel wat we willen delen. Dit geeft herkenning, informatie over het leven in dit gedeelte van Frankrijk, wat er mis kan gaan, inspiratie wellicht en 9 van de 10 keer een ontzettend leuk contact met de neuzen dezelfde kant op, gite of niet.
Generatiegenoten, geen kinderen, een paar foto's, het zelfde departement en nog relatief vers in hun nieuwe toekomst, deed ons besluiten hun kant op te rijden op een dag dat de herfstzon nog heerlijk is, de tocht door de bossen en weilanden een lust voor onze ogen en de zondag met recht een zonnige rustdag mag zijn. (Ik zou toch alleen maar gaan lopen stressen voor de komst van Harry, afleiding waarbij ik niets kan doen is dan het aller beste dat ik mezelf gunnen kan en voor Lief broodnodig.)
Dat 'te laat zijn' valt in prima aarde, ook werkers, altijd bezig, plannen te over die dagelijks wijzigen. Liefde voor groen en bomen, reël idee van een leven in Frankrijk, 4 voeten op de grond zonder dromerijen. Ah nee, niet waar, tuurlijk die dromen en die plannen die je weglacht als je ze net hebt uitgesproken. Van alle markten thuis en netwerken voor helpende handen. Met een superstrak schema gaan ze volgend jaar open. Positief en erg knap.
We zijn flink onder de indruk van hun spulletje, maar groot! Een werk! En de 'gebruikelijke' tegenvallers met eigendom in Nederland, fransen die je oplichten, niet willen verkopen, je niet willen begrijpen. De boterham met kaas en melk tussen de middag -geweldig zo een keer!- , een secadou en broodoven, erg leuke details, zo frans, maken een hoop goed. En zo leuk om eens een hele middag nederlands te praten. Helpen en een steuntje in de rug zijn, dat kunnen we uitwisselen. En we blijven plakken tot we ons echt verplicht voelen naar huis te gaan in verband met schoonpapa die er voor het donker wel zal zijn. Nu vindt die man zijn weg wel, maar toch; het huis is al snel donker na zijn aankomst, er brandt geen vuur in de schouw en dan ook nog geen leven, alleen 4 geschrokken katten en een tegenover gestelde hond, die Miska en haar verwennende baas nog kent van vorige bezoeken.
De kortste route naar huis duurt maar een klein uur, de heenweg een stuk langer, ons kent ons. Alles is donker op een zo frans ongezellig lichtje in huis na, wat je vanaf het bospad niet eens kan zien. Het hek is dicht, de steen ervoor ligt er nog. is die man er nog niet? Jawel, auto'tje met nederlands kenteken staat achter de rode laro, de deur is open nadat ik Castel heb geprobeerd niet op de poten te staan en in de keuken staat een krat koekjes, koffie, luxe fruit en een zak M&M's. Hah, goede zet om dat mee te nemen. Hij ligt al lekker te slapen na 10 uurtjes sturen en gelijkt heeft hij. Maar toch komt hij voor een kop soep en een rookworstje nog zijn bed uit, om bij te praten bij een goed vuur. Wij luisteren, ik besef me nog niet dat ik moe ben, gezond moe.
Drie mooie dingen op 1 dag. -Ruine, andere een beetje 'eigen' mensen en een oudere man die veilig aankomt en zijn weg kan vinden. Drie op een rij.

Dagje stad, pffffff

2011-10-22T16:03:00.007+02:00

Tijd voor een kort dagje stad.
Marc zoekt een oude trek-schakelaar. Zo'n plaatje met een touwtje eraan -het liefst verkleurd door de tijd- met onderaan een kegelvormig plasticje waar je aan moet trekken om het licht aan te doen. Dit voor de verlichting in het trapgat, zodat we op alle verdiepingen de lampjes aan kunnen doen. Zo'n trek-schakelaartje is heel moeilijk te vinden in het tijdperk van de op afstand bedienbare verlichting, verwarming, airco en muzieksystemen-in-één, dus start zijn zoektocht bij Emaus waar ik me tussen de andere graaiende oude dames-met-kleine-kinderen en hun moeders wurm om wat fijne kleding te vinden dat wat vlekken kan verdragen en anders comfortabel warm is voor zaag-dagen. Het zit me tot hier -das best hoog- dat hempjes en t-shirts altijd te kort zijn en na twee keer bukken op nier-hoogte blijven steken om je na de zaagdag drie dagen met rugpijn te laten zitten en onderwijl het zagen in de ban te moeten doen.
Dit graaien met het continuë gewurm, geduw en getrek aan kledingrekken en gepluk aan mouwen in een stapel truien levert me weer twee dikke lamswollen truien op (Gant & Benneton), 2 fijne lange broeken, ondergoed, een sporttop van Reebok, 2 shirts met lange mouwen, een vest en dat lange lange hemd tot onderaan de billen voor de zaagdagen, joepie, voor een tientje, en zonder trekschakelaar verlaten we het terrein.
Een vies terrein naast twee flats met gezamelijke wasrekken op het open veldje ertussen, een terrein met oude open vrachtwagens, half geruineerde bedrijfspanden, waar geen mens netjes gekleed over straat gaat en je nog eens iets van afrikaans kunt horen. Zwerfvuil overal, verroeste scheve draadhekken, betonijzer, een autowrak met onze landrover daar tussen geparkeerd.
De stad zelf is niet veel anders met de betonblok achtige hoge gebouwen die ondanks hun lichte stucwerk er toch grauw en vies bijstaan en de straten nog nauwer maken. Weer het zwerfvuil, de stoplichten vergezeld door talloze wegwijzers en verkeersborden op de meest onoverzichtelijke plekken, de dikke grote glanzende luxe wagens en afgetrapte gedeukte koekblikken met sjofele stadstypes erin die niet weten wat zebrapaden zijn, de café's die allemaal 'Salon du Thé' heten of Hotel-Restaurant met verlaten terrassen, want er komt de komende uren geen herfstzonnetje. Het zwerfvuil dat door de straten wordt gepusht door de wind, opwaait om weer ergens aan te blijven haken en daar dan overwintert. De reclame-borden op straat die samen met de paaltjes om de voetganger te beschermen juist de voetgangers hinderen en de vervallen pandjes met nog oudere etalages als die van Emaus zelf.
Ik zoek er het koffie- en theewinkeltje van een man die interesse zou kunnen hebben in
mijn bamboe potjes en lepeltjes, maar de zoektocht levert de eerste drie rondjes rond het stadspark niks op. Dat stadspark is ook al bedroevend weinig. Ik tel misschien 7 monumentale bomen, even zoveel bankjes en perkjes met de meest saaie groenblijvers en struiken en een vieze vijver die in ronde vormen door het parkje kronkelt en te veel eenden het water troebel en bruin maken. Dikke luie stadsduiven zorgen ervoor dat je de bankjes liever laat voor wat ze zijn en de bordjes om respect te hebben voor het stadse groen halen weinig uit, want ook hier ligt toch dat eeuwige zwerfvuil waar ik voor stop en uit de auto stap om het op te rapen als ik op de piste naar huis rijd.
Nadine bleef vaag over het winkeltje; het is van een man op de hoek van een plein. Leuk als de stad talloze pleinen kent. Na een kop warme chocolade midden op het grootste plein op de hoek van het stadsparkje, waar we bijkletsen over de eerste avond van de conferentie in SpotON waar we 'Skype-Live' ons zegje mochten doen, zoeken we een broodjeszaak -nee, eens géén MacDrek als we er langskomen eens in het jaar- om dan via een rondje oude binnenstad maar terug te lopen naar de auto. De broodjeszaak is dicht, maar er zit wel een koffie- en theewinkeltje. Met enig lood in mijn vreemdelingenschoenen (Ik heb weer zo'n dag dat ik niet uit mijn franse woorden kom.) stap ik binnen en zie een dame van in de vijftig me onderzoekend aanhoren. Ze begrijpt niets, maar dan ook niets van mijn verhaal, er is geen Patron van de zaak, dat is zij, en ze kijkt met lege ogen in de plastic tas met bamboe potjes die ik uitnodigend open houd om haar geheugen op te frissen. "Is er misschien nog zo'n winkeltje?" "Ja hoor, deze straat helemaal uit en bij een heel klein pleintje met twee lage boompjes." Hèhè, eindelijk duidelijkheid.
Serge woont boven zijn kunstige winkeltje op een inderdaad piepklein pleintje en staat te koken als wij na twaalven toch nog een open deur aantreffen. Eén spierwitte wand is een expositie-muur voor creatievelingen in de toegepaste kunst, de rest is toonbank, wand met koffie en thee mooi verpakt en ik zie twee bamboe lepeltjes liggen.
Het is een zachtmoedige man met een baardje, het zou de minder stugge broer van de dame van het andere winkeltje kunnen zijn. Het duurt 10 minuten gehakkel en het twee keer open houden van m'n plastic tas voor hem een lichtje gaat branden. Hij stond te koken in een zijkeukentje en de geblokte handdoek hangt nog op zijn schouder terwijl hij ons te woord staat. Dus houden we hem niet langer op, krijg ik zijn visite-kaartje en de duidelijkheid dat hij best bamboe lepeltjes wil verkopen en de muur in januari weer vrijheeft voor toegepaste (bamboe) kunst.
Toch blij dat Lief bij me was en ik de stap gewaagd heb staan we dus zo weer buiten. Langs 4 chocolateriën, 6 slagers, 4 bakkers en ontelbaar veel boetiekjes (van pantoffels, paraplu's tot wapens) lopen we terug naar de auto voor het bijna laatste onderdeel van 'dagje stad'; extra boodschapjes doen en goedkoop -na jaa, goedkoop: 1.379 per liter diesel- tanken.
*******Dit omdat we donderdagavond laat een mail kregen dat schoonvader Harry zondagavond op de stoep staat met Miska, de hond die denkt dat ze een kat is. Nu kan Harry nogal van eten genieten en wenst een biertje voor het slapen gaan. Gisteren ben ik een dag bezig de bar-kamer te ontdoen van spinnenwebben die onzichtbaar op iedere centimeter van de grove granieten muren aanwezig zijn. Zijn klacht over bedwantsen hebben we lacherig terzijde geschoven, over m'n lijk dat wij bedwantsen hebben, onmogelijk! Huisvlooien wel, maar die zijn al weer in-actief door de plotselinge vrieskou! Maar toch, zijn commentaar tijdens zijn laatste bezoek (nee, dat viel eens minder goed dan hij gewend was, en ons ook) kan ik niet loslaten. Dus sloof ik me toch uit om die man een prettiger verblijf te bieden en daar hoort die kamer goed schoonmaken nu eenmaal bij. De helft van de ruimte staat vol met dozen, een kast, een tafel vol boeken, nog meer dozen en een bar met barkrukken, dus daar kan ik aan voorbij. Een lampje wordt vervangen, een luchtverfrisser moet de lucht verfrissen, want het muizengif doet het dermate goed dat de stank van dode rottende lijkjes Marc's nachtrust al een goede week verstoord, dus ook die van gasten. Maar goed, de herrie van de relmuizen -of zevenslapers- is nog veel erger, wat moet je anders?
En al die moeite neem ik toch, ondanks dat ik liever had gehad dat hij een maandje had gewacht met zijn bezoek. Het is de enige persoon die 'ff op de koffie' komt. De enige uit onzer beide familie's die een handje komt helpen en de enige die in Nederland wat kan en wil betekenen voor ons al bijna 4 jaar te koop staande huis.
Een gegeven paard dat flink uit de bek kan stinken, letterlijk & figuurlijk en hoe juist de negatieve kanten ook aantrekken om me aan te storen, bewust kijk ik dit paard dus niet in de bek.
Nerveus word ik wel van zulke periodes. SpotON waar we beiden enthousiast over zijn in verband met onze toekomstige financiële positie, een gast & hond in huis die we op sleeptouw moeten nemen, iedere dag het ruimen van kattenpies, -poep, kots en de altijd aanwezige met bloed bespikkelde vloer onder de eettafel, de eindeloze vete tussen Aai en Joppie als ze elkaar te lijf gaan. Dit klinkt alsof Aai zich af laat slachten en ik schrik me elke keer te pletter bij het gekrijs. Ze MOET eruit, anders bega ik een ongeluk. De katten uit elkaar halen durende een gevecht is ronduit link. Het is een grote rood-wit-zwarte kluwe met 40 vlijmscherpe nagels en een schop richting luik of buiten is altijd te laat, want die twee zijn erg slim èn snel. En het klinkt grof, maar Aai gaat doodleuk naar het asiel als er niemand reageert op mijn oproepje op diverse plaatsen middels een leuk A4'tje met foto's en tekst met uitleg. Ik vind het alles behalve wenselijk, maar een ongelukkige lieve mooie poes vind ik veel erger dan het afscheid moeten nemen en alle moeite die ik doe haar een beter huis te bezorgen.********
Stadten is me een gruwel geworden. Bewust probeer ik alleen te letten op de prachtige kleuren van de bomen die in het asfalt van de stoepen gegoten lijken te zijn. Van de kleurenpracht van de lucht en het blad op de straten, van de vriendelijke en duidelijke Serge, van Lief die spreekwoordelijk mijn hand vasthoudt tijdens het uitsteken van mijn nek om mezelf creatief te stimuleren en wat te doen met de rijkdom van ons land --->bamboe, tijd & ruimte. Niets van de prachtige waar in al die leuke boetiekjes kan ik kopen, maar tijdens de tocht naar huis ben ik toch blij (ik heb het even te druk!) dat Marc een zijweg inslaat en we uiteraard terecht komen op bijzondere bospaden, nauwelijks berijdbaar, door een beek rijden, een rondje over een verlaten weiland op zoek naar een ander pad het dal uit, waar de zwijnen wroeten, de spechten wonen en er niemand is, geen straten, geen beton, geen vies stucwerk, geen verlopen types of hippe Ipod-gasten, geen koopwaar en schreeuwerige reclames, geen super bling-bling auto's rijden, geen storende imput. Alleen een zwoegende 4x4, stenen, eiken en beuken, vogels, een mooi rode eekhoorn, Lief en ik.
Twee mensen die vervreemden van de moderne wereld. Twee mensen die een eilandje verkiezen boven het grote snelle vasteland. Twee mensen die niet meer buiten de stilte kunnen, de natuur, de wind, de zon en de kou. Twee mensen die bewust zich onttrekken aan dat wat anderen juist aantrekt.
Opeens denk ik aan de Arc van Noach. Twee, in plaats van drie. Twee, het contrast dat aanvult en één maakt.
Thuis heb ik een enorme lijst met doe dingen.
Marc wil een avondje uit thuis, voor Harry en Miska ons leven komen verlevendigen. Gelijk heeft hij. Maar ik ben een vrouw. En een vrouw met een lijstje tussen de oren heeft geen tijd om uit te gaan. Ze wil wel hoor! Maar hoe?
On top gaan Aai en Joppie nog even samen door het lint, ruim ik weer kattenpies onder mijn bureau waar ik met sokken in ga staan, zitten, terwijl Lief even naar bed gaat, want een dag stad hakt er in. De blogpost gaat even in het archief, eerst dweilen en Lief opzoeken om me te uiten. Pffffff, ik heb het druk, tussen de oren. Ik ben het even moe, tussen de oren.
Ik wil er even uit, onze M&M escape!
De kachel brandt, de schouw brandt. Tijd om te douchen en alle stekkers eruit te trekken. Nee, we zijn er even niet!

Stilte

2011-10-19T17:35:00.002+02:00

Het is stil in mij de laatste dagen.
Ik voel me goed bij wat ik doe. Dub over hoe ik Aai een fijner thuis kan bezorgen en leg de printjes klaar om her en der op te hangen. Die bij de dierenarts heeft afgelopen weken geen resultaat opgleverd, misschien dichter bij huis, in ons dorp, in de kroeg en op het raam van de buurtwinkel, wie weet... Het is nog steeds stil zonder Shadow zijn gemauw en Joppie vult dit gat om geen 10 cm van onze zijde te wijken. Als we even weg zijn maakt hij Aai het leven zuur, de andere twee lijken niks te missen.
Eindelijk is het even gaan regenen vanochtend, wat de herfst-aroma's te aanlokkelijk maken om binnen te blijven. Tijdens een wandeling moeten we voorzichtig zijn niet op de vuursalamanders te gaan staan, we zien er tientallen!Paddenstoelen moeten nog gaan rijpen, ik zie alleen twee enorme reeds uitgeboeide aardsterren en de gebruikelijke maagdelijke paddestoeltjes op de dode beuk in het ravijn.Geen jagers vanmiddag, stilte.
Weer binnen weten we weer wat we tegemoed gaan zien; de grot die ons huis lijkt als je van buiten komt en dat alle uren dat het regent of donker is komend half jaar.
Dat klinkt donker, koud, ongezellig en deprimerend. Maar schijn bedriegt.
We gaan dan juist vaak naar buiten om hout te zagen en maken het binnen lekker warm en knus.De tijd zit er weer aan te komen dat ik met de kerstdecoraties in de weer ga. Ik zie daar nu nog tegenop, maar eenmaal bezig heb ik er al twee jaar veel lol in. Nu eerst even doorzetten met het voorbereiden van een TV-interview voor onze virtuele zaken en een conferentie voor 3D-Creators, wat hopelijk een impuls geeft aan onze verkoopcijfers.
De stilte doet me wel goed, ik houd ervan mezelf te kunnen horen denken. De innerlijke ruimte hebben mij te zijn schept ruimte om de ander ook te zien.

KuchKip werd RipKip

2011-10-17T18:59:00.003+02:00

Terwijl we 's middags de zon nog moeten schuwen zo warm is het, compenseert Joppie het gemauw van Shadow die een wel heel lege plek op de bank heeft achtergelaten.
Lief werkt op het dak, ik verwerk voor de zoveelste keer 3 kilo boontjes, oogst pompoenen, maak perenspul en mayonaise dat wekenlang houdbaar is in een jampot in de koelkast en steek een helpend handje toe op het dak. Ik rommel wat af en het voelt als een nesteldrang, maar dan om huis en terrein in orde te krijgen voor de natte november en winterperiode. ik snoep me vol aan frambozen als ik een rondje door de dorre moestuin loop met een in mijn kuiten klauwende Cros.
Halverwege alle ochtenden moet ik even de kippen uit de moestuin jagen en het valt op dat KuchKip het niet meer bij kan benen. Kortademig was ze al maanden, eieren leggen doet ze al een half jaar niet meer, maar nu geeft ze alle activiteit op ergens bij de prei. Dan gaat ze maar plat zitten en laat zich oppakken. Dus zeul ik regelmatig met KuchKip en streel haar dan een tijdje op schoot op het bankje bij de buxusstruik onder toeziend oog van Haan².
Vandaag was het weer KuchKip dragen, maar voor de laatste keer. Op een puinbergje achter de buxus geeft ze de geest tijdens een vermoeid zonnebad. Helaas, KuchKip is RipKip en ze rust ergens in het bos op de helling.

151011

2011-10-15T12:05:00.000+02:00

Shadow is niet meer, vergeten doen we hem nooit, we zullen hem missen.

Druk, maar altijd weer anders.

2011-10-14T15:45:00.005+02:00

Het is inmiddels vrijdag. Poes is al van 2 trappen afgevallen in onbewaakte ogenblikken, 's nachts dus. We laten al geen lampje meer aan, want zijn ogen reageren niet meer op de felste zonnestralen. Aan de wandel zo af en toe heeft hij het voor elkaar gekregen omhoog te struikelen op de verhoogde zijkamer wat nu als kantoor dienst doet. Daar bevindt zich het gapende diepe donkere trapgat. Maar poes zit dan gewoon met dubbel gevouwen pootjes rustig te wachten tot verzorgers hem weer oppakken en naar z'n mand of bank sjouwen. Poes is gister definitief gestopt met eten en drinken. We vermoeden slikproblemen, maar gaan het beestje niet meer nauwkeurig poken, porren en in de bek kijken. Hij kan nog steeds lopen -rondjes- en vraag niet hoe. Het ziet er erbarmelijk uit. Ook zijn uitgedroogde toestand zorgt voor meewarige emoties zodra we hem al hallucinerend op muizen zien jagen die er echt niet zijn. Joppie laat zich door Shadow's capriolen voor de gek houden en komt aangesneld om mee te jagen op zijn hersenschimmen van het laatste uur.
De vliegen willen al starten aan het netjes 'opruimen', maar dat gaat ons mensen te ver. Dus maken we een tentje van een prefab vliegennetje van de Xenos -of zoiets- en zorgen dat die kriebelende zoemers hem niet irriteren.

Het leven gaat hier gewoon door. Ook al word ik de laatste maanden wel heel veel met de dood geconfronteerd. Lief wil even mee naar de markt en zo rijden we samen naar boven. Eerst even kijken of de timmerman er is die twee dubbelglazen ramen voor ons gaat maken. Maar Lief heeft de getekende offerte bij zijn afwezigheid tussen de bouwdeuren van het pand gefrommeld en ik heb er geen vertrouwen in dat de offerte gevonden is. De vorige keer dat ik de timmerman had willen treffen vond ik om de hoek een kantoortje, potdicht. Dat kon ik alleen bereiken door over stapels hout en ijzeren platen heen te klimmen en een poortje van bouwstenen door te lopen, zo staat dus de pet van de vakman hier op het platteland. Maar geen spoor van de timmerman, dus dan maar door naar de markt. We waaien uit ons goed daar hoog op het plateau en het is een ijskoude wind, terwijl het een mooie herfstdag belooft te worden.
Eerst zien we Felix, de chief van de groep jagers die zo onbereikbaar mogelijk bleef tijdens de onrust van 'jagers onaangekondigd op ons terrein' woensdag. Hij staat met zijn vrouw bij de saucisses-kraam met de handen in de zakken, hoed stevig op de oude kop geklemd. Er kan geen lachje af als we hem aanspreken over de dag ervoor en begint daadwerkelijk boos en geiiriteerd heel snel uit te halen over onze paniekzaaierij. Zo hebben we deze altijd lachende vrolijke man nog nooit gezien! We doen gewoon boos mee en hebben zo onze eerste openlijke onenigheid over de onschendbare heilige tempel die 'de jacht' heet. -Nee, geen heilig huisje, het is een enorm stevig diep in de cultuur verankerd bouwwerk!-
Hij haalt de naam van het terrein van onze buren aan die er toevallig waren gisteren en ook aan de telefoon hingen met burgervaders en gendarmerie. Zij bleken boos omdat ze ervan overtuigd zijn dat de jachthonden hun drie ezels aanvallen. Als ik een ezel was -helaas niet- zou ik die honden met gemak een paar trappen verkopen, want zolang ik ze een beetje ken, zijn ze verre van vriendelijk. Nu is het een feit dat jachthonden soms een schaap doodbijten door het bloed wat ze al geroken hebben. Maar de jagers verklaren doodleuk dat het wel een verdwaalde jachthond zal zijn, zeker niet één van hen. Nee, natuuuurlijk niet.
Ferm zegt Lief dat wij niet hetzelfde zijn als de buren, geen onzin excuses verkopen, niet tegen de jacht zijn, geen ezels of schapen hebben, hier permanent wonen en vaak buiten op het terrein zijn, juist daar waar die jagers rondstruinen. Dit alles in tegenstelling tot de vaker afwezige dan aanwezige buren.
(We zijn niet voor de jacht, maar we zien het niet zitten als vreemdelingen hen tegen ons in het harnas te jagen als zelfs burgermeesters, gendarmerie en de wetten het erg moeilijk maken deze tempel te reduceren tot een eenvoudig heilig huisje.)
Zodra we onze gal gespuwd hebben, trekt Felix ons mee de kroeg in voor een warme koffie en chocolade om het even over de normale dingen in het leven te hebben; het weer, de afwezige groentekraam die ook eens vakantie hebben en de overige boodschappen.
Het is kenmerkend voor het volk en de plaatselijke cultuur; ruzie maken en plein publique om daarna een genoeglijk drankje te doen met elkaar en met omhelzing en zoenen uit elkaar te gaan. Het is een verademing Felix zo ontzettend geirriteerd te zien zijn en ons carte blanche te geven onszelf te blijven zonder op onze emotionele tenen te gaan lopen. Hij gaf toe vergeten te zijn ons even te bellen voordat de jacht begon. Ook dat de gorges aan deze kant nogal karig in wild is voorzien, wat ons dan weer blij maakt; hoe minder wild, hoe minder er te jagen valt.
Daarna worden we verplicht door een hoedloze -windkracht 6- Nadine bij de viskraam om na de boodschappen even langs te komen. Behoefte aan een normaal gesprek tussen de eenvoudige oppervlakte door, wat uitmondt in een diep gesprek over leven en dood, ziek en weer beter worden 'ten koste van' en onze ideëen over politiek, want Frankrijk is al flink in de weer voor de volgende presidentsverkiezingen.
Pierre schiet ik aan op de winderige straat. Hij is op weg naar een andere kroeg met wat vrienden voor een borrel en ik heb zijn telefoonnummer nodig om wat voor H te kunnen doen. Haar vader is overleden en hun poezen zijn al een dikke week alleen, die mogen wel een extra knuffel. Wat een geren en gevlieg op zo'n ochtend die omvliegt.
Thuis is Shadow nog in dezelfde staat als toen we hem achterlieten. Dat verbaasd ons niets.
Na de maaltijd ga ik weer terug naar boven om twee andere katten wat extra aandacht te geven. Maar geen kat te zien. Dus blijf ik daar, haal een stofzuiger door het huis, draai een wasje en leg het oude brood klaar voor de ezels van Pierre die even gepromoveerd is tot sleutelbewaarder, een taak die de oude baas vol verve op zich neemt.
Pas 's avonds hebben we tijd voor ons virtuele werk. Wederom word ik benaderd door de grondleggers van zo'n wereld waar we onze enorme winkel naartoe aan het verhuizen zijn, of we willen spreken op de komende conferentie voor 3D artiesten. SpotOn 3D, zoals deze virtuele wereld heet, legt zich toe op de realiteit (Business & Education) en heeft '3D-creators' nodig om de virtuele wereld vorm te geven, inhoud, spullen waar mee gewerkt kan worden. Of wij tijdens deze conferentie aan de gasten die nog niet in virtuele werelden werkzaam zijn uit willen leggen waarom ze naar SpotOn zouden kunnen komen en mee zouden kunnen werken aan de opbouw van een oud concept in een verbeterd nieuw jasje.
Wij hebben hier wel oren naar en een voorbereidend gesprek volgde deze morgen met een britse medewerker. Gewoon in de virtuele wereld met voice. Dus dat lijkt op aan de telefoon zitten met je eigen avatar en die van hem met je handen vrij, relaxt achteruit gezakt. Ideaal en op onze toekomst gericht, want als hun concept gaat slagen zijn wij overal en van alle markten thuis en ik krijg een lesje internationale business-conversatie. (https://apps.facebook.com/webworlds)
-Het lijkt mij ideaal als bijvoorbeeld landschapsarchitect, om de toekomstige klant mijn ontwerpen virtueel te laten zien en samen met de klant door de landschappen te wandelen om zo het ontwerp te bekijken, zelfs vanuit de lucht met verschillende invalshoeken van de zon. Het zou me bergen aan investeringen schelen, het zou de klant een berg aan geld schelen. Geen reisjes naar elkaars kantoor en bouwput, geen declaratie's van zakenlunches, geen koerierskosten met duur uitgeprinte ontwerpen erin, niets van dat alles. Zelfs het downloaden van zware programma's of het hebben van dure software is niet nodig. De virtuele wereld is bereikbaar via facebook (ach ja, daar heb je dat zogenaamd sociale toverwoord weer), een webpagina dus en de planten, landschappen, rotsen, waterpartijen, bomen en gebouwen zijn te maken of te koop in zo'n virtuele wereld. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? (Dit voorbeeld staat niet op zichzelf alleen, van coaching en therapie tot zakelijke besprekingen, van scholing 1 op 1 tot grote bijeenkomsten, alles kan. En het is eens niet georienteerd op dom vermaak en invulling van een waardeloos en leeg 1e leven zoals Secondlife in de naam al vermoed te zijn.)

De moestuin staat even op het tweëede plan, poes en het dak op het eerste. En daar hebben we het hele dagen druk mee, voorlopig...

geen titel

2011-10-12T22:39:00.004+02:00

Te laat m'n bed uit om op tijd bij P te zijn voor de klus aan de eik.
Te vroeg om Shadow te begraven, die wil echt nog niet.
Te vastberaden de eik niet te laten wachten, pak ik rustig en zorgvuldig wel al m'n spullen.
Lief is nog niet wakker, dus die laat ik begaan en hoeft alleen maar te rijden.
Het is lastig poes achter te laten, maar het pamperen heeft een grens.
Het weer is en blijft werkelijk schitterend.
Het opkronen is in 1,5 uur gepiept, waar ik 'vroeger' dezelfde tijd voor nodig had om naar de top te klimmen om een degelijk top-anker te maken om van daaruit lekker te kunnen werken, is nu de gehele klus geklaard.
Trots sta ik voor de lunch weer op de grond en aanschouw een blije eik, een blije klant en een blije meid. Opruimen doen we na de maaltijd die weer prima verzorgd is.
Toch op hete kolen gezeten -poes- gaan we op tijd naar huis.
Daar zit poes voor zich uit te staren, terwijl hij na enkele aanvallen werkelijk stekeblind is en dus zijn drinkbakje, zijn eten, zijn mandje en de bak niet meer vinden kan. Als hij in de benen is loopt hij kleine rondjes en stoot bij alles dat hij tegen komt zijn kop. Lijden doet hij niet, hij is alleen oud en zwak.
Terwijl we denken dat hij toe is aan zijn laatste ademteugen op het achterterras, horen en zien we jagers op ons terrein de helling afkomen. Dat schiet Marc op dit moment in het verkeerde keelgat na het debacle van vorig jaar. We vroegen hen toen ons voor de jacht te bellen, zodat we hond, katten en kippen bij huis kunnen houden en de wandeling uitstellen. Maar niks hoor.
Lief zoekt ze op, roept ze 'tot de orde' maar ze staren hem aan alsof hij van Mars komt (komt hij ook wel een beetje) en geven niet eens antwoord. De gendarmerie is er niet, dus neemt de politie in Rodez het telefoontje waar -belachelijk- en stuurt ons met een kluitje in het riet. Dan de officieuze burgervader van het kasteeldorpje maar die ook niet jaagt en er niets mee op heeft na zovele conflicten met de schietgrage mannen. Hij adviseert ons contact op te nemen met de voorzitter van de jachtvereniging. Maar het antwoordapparaat adviseert ons later terug te bellen.
Poes blijft mauwen, dus halen we de taaie pluizebol weer naar binnen om hem maar verder te pamperen. Het blijft een aflopende zaak, voor ons veel moeilijker om aan te zien, dan dat het voor de kater waarschijnlijk is.
Ik verwijder mijn Hyves-account, omdat ik er niks mee doe.
Ik verwijder Farmville en andere stompzinnige troep uit mijn systeem, omdat de onzin me echt even heel erg tegenstaat.
Ik zet mezelf op 'bezet' in een virtuele wereld om met niemand een praatje te hoeven maken op oppervlakkig-amerikaans-nivo. (het is wel eens anders, maar doorgaans raakt het nog niet eens de oppervlakte van het betsaan) Ik richt het land wat in, plaats wat bomen, rotsen en staar wat om me heen en kijk naar ons werk van afgelopen jaren dat alleen uit pixels bestaat.
We drinken een borrel en knuffelen hem nog één keer alsof het de laatste keer is. Zijn vacht glanst als een veel gekamde pers, het zij hem gegund.
'Geen titel', nee, ik zou niet weten welke!

Plaatjes kijken

2011-10-11T15:38:00.003+02:00

Marc gaat even naar het meer en komt bezweet en hijgend terug. "Kom je mee, het is fotogeniek daar beneden en een stuk drijfhout is het toppunt." Ok, dus met hoge schoenen aan om geen kastanjestekels in m'n voeten te krijgen zweten we het stalpad af. Overal zoemt het, bijen en vlinders, vliegjes en libellen in het knisperend droge bos. Het stuk drijfhout is een flinke stam die precies op een overhangende rots is blijven steken. Fotogeniek!

Eikenblad
De hond
Herfst

Het lijkt wel een flink moeras.

Foto-Log

2011-10-11T13:59:00.007+02:00

Het weer is schitterend, de nachten fris en bijna fruitig. Ik oogst nog steeds frambozen en aardbeien waar ik jam van maak. Shadow geeft voorlopig niet op en we pamperen hem zo goed we kunnen.
Ik was me suf aan handdoeken en foulloirs, dweil wat af en maak stukjes terrein winter klaar. Maar er is geen energie voor dromerige bespiegelingen. Lief werkt alleen aan het dak en 3D-objecten. Ik probeer onze website via de achteringang te doorgronden en maak een M&M Creations Weblog.
We rommelen... En daar horen alleen wat foto's bij;

rustig aan afscheid nemen

2011-10-10T13:39:00.002+02:00

Shadow in betere tijden
Ongeveer 2 keer per 24 uur krijgt Shadow een epileptische aanval. Dit terwijl een goede vriendin van ons hals over kop naar Nederland is om afscheid te nemen van haar vader. Dan ga je iets eerder en dieper stilstaan bij de vraag over leven en dood!
(Van de week kwam ik deze blog tegen, via via via. http://carolienoosterhoff.wordpress.com/2011/01/02/a-year-to-live Een relevant thema op dit moment in mijn leven. Ik geef het toe; ik ben nogal blanco op het gebied van 'afscheid nemen' en de dood.)
We blijven de vraag krijgen waarom we Shadow geen spuitje geven. Natuurlijk hebben we deze mogelijkheid overdacht en samen trekken we de grens. Als poezedier lijdt, letterlijk. Als Katerbeest verlamd uit een aanval komt en zichzelf gaat bevuilen... Ja, dan wordt het tijd voor het welbekende spuitje.
Maar na iedere aanval waar we bij zijn -'s nachts hebben we geen idee, maar ook dan heeft hij van deze aanvallen gezien natte handdoeken- lijkt hij enigszins op te leven, gaat aan de wandel, half blind, eet een bak brokjes leeg en drinkt of zijn leven ervan af hangt. Ach ja, zijn leven -voor wat er nog van rest- hangt er inderdaad vanaf. Shadow neemt afscheid van het leven. Hij doet dit op zijn eigen manier, omdat het een natuurlijk stukje van zijn lange lange leven is.
We vragen ons af waarom we naar 'het spuitje' zouden willen grijpen en wanneer. Wie zijn wij? Kunnen wij het niet meer aanzien het zo magere wat zurig geurende dier een aanval te zien krijgen? Vinden we het zo moeilijk te aanvaarden dat hij al wankelend toch nog zich behaaglijk neer vleidt op het achterterras in de warme oktober zon en met zijn oogjes knippert tegen de stralen die door de acacia boven hem heen schijnen? Als hij ons helemaal volgt naar de keuken om daar alsnog te mauwen voor brokjes die hij net op heeft? Of met zijn neus de ingang zoekt van het bakje met water op 'zijn' bank bedekt met vuilniszakken, dweilen en daar bovenop handdoeken?

Saampjes doen we wat we kunnen om hem te verzorgen zoals hij het verdient. Samen verschonen we de handdoeken en het foulloir na een epileptische aanval. Samen zorgen we voor vers water en brokjes. beide lopen we hem achterna als hij naar buiten loopt en kijken we of hij niet valt. Samen geven we Cros of Joppie op hun donder als ze denken dat Shadow nog wel wil stoeien. Samen geven we hem heel veel knuffels en laten we 's nachts een lichtje aan zodat hij zich nog kan orienteren. Samen en toch alle twee afzonderlijk nemen we de tijd om afscheid te nemen van Shadow.

Rustig aan, de tijd die hij neemt en wij krijgen. Sterven hoort bij het leven.
We vinden het beide een bijzonder proces, een onvermijdelijk iets, een reden om het leven zelf weer met andere ogen te zien!

De wolk van het 'niet-weten'.

2011-10-08T08:24:00.005+02:00

In Happiness nr5 2011 staat een artikel van Marleen Jansen over 'De wolk van niet-weten'. Over wat het de mens doet om zichzelf heel de dag van informatie te voorzien. Via internet, mobiel, telefoon, kranten & tijdschriften, TV en het veel onder de mensen zijn.
Haar uitleg vat mooi samen waarom ik ervoor koos huis & haard achter te laten om in een geisoleerd stuk bos in het buitenland te gaan wonen. Ook waarom ik schijnbaar geen moeite had dit, volkomen onvoorbereid en ontvankelijk, over me heen te laten komen. Vol = vol, mijn hoofd en mijn hart dan. En dit al jaren en jaren achtereen!
Ik citeer een stuk uit het artikel:
Dit is het decennium van 'in the know' zijn: op de hoogte zijn van de hele wereld. Door de razendsnelle elektronische ontwikkelingen van de laatste jaren kunnen we contact leggen met bijna iedereen, overal, en weten we wat er in de verste uithoeken van de aarde gebeurt. Via Skypen met je nicht in het verre zuiden van Frankrijk, dat is toch wonderbaarlijk!
Maar het is ook al snel verslavend. Je blijft maar klikken en tikken en surfen en zappen, je doorloopt een heel scala aan emoties die worden getriggerd door wat je ziet en hoort, de tijd scheurt voorbij, en wat heb je nu eigenlijk ècht gedaan als je 's avonds alle apperatuur uitschakelt?
Voor mij was het niet enkel internet en TV die mijn emoties triggerden, nee alles wat ik oppikte deed daaraan mee; Drukte in het verkeer, het horen branden van gloeilampen! -en nu niet gaan lachen, want ik hoor ze ècht!- , alle mensen die ik iedere dag tegenkwam -of ik ze kende of niet-, prikkels uit de lucht -de industrie die zichtbaar, hoorbaar en ruikbaar was- en ga zo maar door.
Men vindt het vaak ook maar vreemd dat we niet van (wereld)nieuws op de hoogte zijn en blijven. Dat we hier 'niet gek worden' van de rust en de stilte. Dat we genoeg hebben aan elkaar en een bos. Dat we het comfortabeler vinden een boom om te zagen om warm te blijven in plaats van in loondienst te werken om de factuur te betalen.
Meer rust geeft het laatste zowiezo niet.
Het ligt in het verlengde van wat twee mede-bloggers onlangs publiceerden over het wel of niet door het leven gaan met een mobieltje op je hart geplakt. Over wat ik zag en ervaarde tijdens een 20 minuten durende treinreis van de ene stad naar de andere in de Randstad; Een balkon gevuld met 12 mensen waarvan er 2 niet bezig waren met mobiel, ipod of iphone, waaronder ikzelf!
Marleen Jansen noemt het een 'informatie-infuus', schitterend uitgedrukt. En levend midden in een drukke, volle maatschappij kun je haast niet anders.
Er zat voor mij dus eigenlijk niet veel anders op, om gewoon te vertrekken. Even 'uitpluggen' zoals de auteur het noemt klinkt me als muziek in de oren.
En ja hoor, wij zitten vaak achter de pc en nog wel in zeer interactieve virtuele werelden met bijbehorende sociale netwerken, gebruiken Skype om informatie uit te wisselen terwijl er wat browsers openstaan met email-programma's. Maar dan nog noodzaakt onze omgeving, het huis en onze keuzes dat we meer 'unplugged' zijn dan 'plugged'.
Voor je het weet, vergeet je dat je als mens net een akker bent. Je kunt niet constant de vruchten van het elektronische tijdperk plukken en informatie blijven oogsten zonder de grond, je energiebron, uit te putten. Het is broodnodig om soms even braak te liggen.
Ze schrijft verder over dat het een slimme truuk is van luie hersenen; gewoon informatie opslurpen om informatie op te slurpen. Maar wat we vervolgens met die informatie doen is vaak een manier om enorm af te vlakken en het leven minder intens te ervaren. We horen wel vogeltjes, ook in het stadspark, maar horen we ze wel echt? We voelen de motregen wel, maar ervaren we ook de kleine druppeltjes op onze wangen als we er mopperend doorheen fietsen op weg naar een berg andere prikkels met een hoofd vol nog ongedeelde informatie? We maken wel een praatje met die kennis die we tegen het lijf lopen in de winkel tussen nog een stuk of 30 klanten vergezeld door koopmuziek en de geur van de artikelen, maar horen we wel wat die persoon ons verteld, dringt het wel door?
Mijn prepaid 6 jaar oude mobieltje ligt naast mijn bed, slechts enkele hebben het nummer en het apparaatje werkt als wekker. De andere mobiel is net zo prepaid, ligt vaak met een lege batterij in de stenen gootsteen en in geval van nood onderweg, zijn we hem vaker vergeten, dan dat we hem bij ons hebben. De stekkers gaan er hier toch elke nacht uit en verder zijn ons onderdak, houtvoorziening, moestuin en de spaarzame mensen die we zien en spreken veel belangrijker dan die computer met de trage verbinding.
Zonder kunnen we niet, want sommige facturen kunnen we niet betalen door een extra tandje bij te zetten in het hout of de moestuin. Maar 'Unplugged' voelen we ons wèl veel beter! De wolk van het 'niet-weten' hangt altijd in de gorges. Het is moeilijk om deze wolk willens en wetens over het hoofd te zien en te negeren.

"Douglas" The Movie

2011-10-07T18:57:00.002+02:00

Na enig knutselwerk en een 2 uur uploaden, is het filmpje dan eindelijk gepubliceerd!

Shadow kreeg een eerste epileptische aanval nadat hij van de leuning van de bank afviel eind deze middag. Hij wilde al snel weer op de bank, onder z'n eigen plas met de grootste pupillen ooit en al mauwend. Dit keer niet om eten! Ach Goshie, zijn herfst...